Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r., III SA/Wa 1399/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r., III SA/Wa 1399/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. sp. j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 W. Spółka Jawna (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010r.

3 Następnie w piśmie z dnia 17 maja 2016 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, iż zachodzą przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

4 Zaznaczyła, iż Urząd Skarbowy rozpoczynając egzekucję kwoty na podstawie wydanej decyzji, doprowadzi Spółkę do sytuacji, w której ta będzie musiała złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, gdyż nie będzie w stanie podołać takiemu, jednorazowemu obciążeniu finansowemu. Zdaniem Skarżącej fakt rozpoczęcia egzekucji zaimplikuje duże straty w majątku spółki, a które mimo potencjalnego uwzględnienia przez Sąd Administracyjny złożonej na przedmiotową Decyzję skargi będą nie do powetowania w przyszłości. Straty te będą z pewnością jeszcze większe, a wręcz z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością nie do odwrócenia, albowiem w przypadku rozpoczęcia egzekucji Bank wypowie Spółce umowę kredytową. Brak kredytu tj. brak jednego z głównych źródeł finansowania działalności doprowadzi do upadłości spółki oraz konieczności dokonywania zwolnień pracowników.

5 Skarżąca podniosła, iż w związku z upadłością Skarżącej ponad 40 osób obecnie zatrudnionych w Spółce zostanie zwolnionych, uzyskując tym samym status bezrobotnego, jednak bez pozytywnych rokowań na przyszłość co do znalezienia nowej pracy, albowiem są to osoby nieatrakcyjne dla rynku pracy z uwagi na swój wiek. Zaznaczyła, iż koszt odprawy ww. pracowników wyniosą około: 1.800.000,00 zł. Skarb Państwa straci coroczny, stały, oraz terminowo płatny dochód z tytułu odprowadzanych należności publicznoprawnych z tytułu: podatku VAT, CIT, PIT, składek społecznych i zdrowotnych pracowników i wspólników. W ocenie Skarżącej

6 poprzez wykonanie przedmiotowej decyzji zlikwidowany zostanie jedyny polski przedsiębiorca świadczący wyspecjalizowane usługi w zakresie technologii trudno ścieralnych i żaroodpornych w sektorze energetyki, hutnictwa, przemysłu cementowego KGHM. Zaznaczyła, iż jest to działalność niszową o obrotach miesięcznych na poziomie średnio 600.000,- zł, co w skali roku daje kwotę ok. 7.500.000,- zł. Spółka w czasie letnim, wykonuje liczne pracę remontowe dla branży energetycznej, które muszą zostać zakończone w terminie, przed sezonem zimowym. Prace te są o tyle ważne, że już w zeszłym roku w lecie były wyłączenia elektrowni nieplanowane, z powodu niewystarczających mocy krajowych dostawców prądu. Opóźnienia remontów mogą powiększyć deficyt mocy. W ocenie Skarżącej straty pośrednie poniesie Skarb Państwa, gdyż jest właścicielem pakietów kontrolnych spółek z branży Energetyki, KGHM oraz beneficjantem w postaci podatku dochodowego od pozostałych firm.

7 Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja została opracowana bez przeprowadzenia kontroli podatkowej.

8 Do przedmiotowego wniosku Skarżąca załączyła kopie umów kredytowych zawartych z Bankami, Zestawienie podatków i składek za trzy kwartały 2015 r. oraz 01-04/2016, kopie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie podatku VAT i CIT za 2009 r.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

10 Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

12 Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, iż egzekucja zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją doprowadzi do cofnięcia przez banki umów kredytowych niezbędnej do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym pozbawi Skarżącą środków do regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji doprowadzi do upadłości Skarżącej i zwolnień jej pracowników.

13 Skarżąca nie podała żadnych konkretnych informacji wspartych stosowną dokumentacją, z których wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota zobowiązań określonych zaskarżoną decyzją przekracza jej możliwości płatnicze.

14 Sąd zauważa, iż w załączonym do wniosku zestawieniu podatków i składek za trzy kwartały 2015 r. oraz 01-04/2016 Skarżąca wskazała, iż łączna opłacona za ww. okres kwota z tego tytułu wyniosła 2.013.674,23 zł. Jednakże Skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów wskazujących na wysokość jej przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, stanu aktywów obrotowych Skarżącej, jak również dokumentów wskazujących na stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bakowych.

15 Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować powstaniem po stronie Skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków . Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia ich wniosku.

16 Na marginesie zauważyć należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13).

17 Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

18 Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.