Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 stycznia 2020 r., I SA/Sz 890/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 stycznia 2020 r., I SA/Sz 890/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi O. S. na rozstrzygnięcie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności I. uwzględnia skargę i stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia; II. zasądza od Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej O. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. .

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 04.09.2019 r., sygn. akt I GSK 1391/19, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu

3 Administracyjnego w Szczecinie z dnia 05.06.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 313/19, oddalającego skargę O. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy

4 w S. (dalej w skrócie: "Organ", "WUP" lub "IP RPO WZ") z dnia [...].03.2019 r.

5 nr [...], którym nie uwzględniono protestu Spółki wobec negatywnej oceny projektu, stosownie do art. 53 ust.2 pkt 2

6 ustawy wdrożeniowej.

7 Ww. wyrok NSA zapadł w następującym stanie sprawy.

8 Skarżąca Spółka zgłosiła do dofinansowania projekt "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego

9 Województwa Z. 2014-2020.

10 Pismem z [...].09.2017 r. poinformowano Spółkę, że jej wniosek uzyskał wymaganą liczbę punktów (127) i spełnił kryteria wyboru, jednak

11 został oceniony negatywnie, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr

12 [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

13 Protest Spółki został uwzględniony przez WUP rozstrzygnięciem z [...].10.2017 r. przez dodanie 3 punktów

14 (łączna ich ilość wyniosła 130). W związku z tym Organ dokonał aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy z dnia

15 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.

16 U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. – zwanej "ustawą wdrożeniową"). Organ pismem z [...].01.2018 r. poinformował Spółkę, że

17 projekt uzyskał 130 punktów, lecz kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do

18 dofinansowania.

19 Skargę Spółki na ww. rozstrzygnięcie z [...].01.2018 r. WSA wyrokiem z 14.06.2018 r. I SA/Sz 303/18, uwzględnił

20 stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

21 Przyczyną jej uwzględnienia było to, że oba rozstrzygnięcia zostały podpisane przez tą samą osobę, co narusza art. 60 i art. 67 ustawy

22 wdrożeniowej. NSA wyrokiem z 10.08.2018 r., I GSK 2658/18, oddalił skargę kasacyjną Organu.

23 Organ, ponownie rozstrzygając sprawę, wydał rozstrzygnięcie z dnia [...].09.2018 r. o nieuwzględnieniu protestu w zakresie procedury

24 wyboru projektu.

25 Spółka wniosła skargę od ww. rozstrzygnięcia, która została uwzględniona przez WSA wyrokiem z 28.11.2018 r. I SA/Sz 762/18. WSA nakazał

26 ponownie rozpoznanie sprawy przez Organ, wskazując na konieczność przeprowadzenia analizy pozostawania środków w konkursie na chwilę

27 rozpoznania protestu rozumianą jako "wiążące rozdysponowanie" środków, wynikające z podpisanych z podmiotami

28 znajdującymi się na liście rankingowej umów o dofinansowanie.

29 Organ, ponownie rozpatrując sprawę, rozstrzygnięciem z dnia [...].03.2019 r. nie uwzględnił protestu. Organ podkreślił, że procedura

30 odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów. Wydatkowanie zaś pozostałej kwoty ([...] zł) na dofinansowanie kolejnych projektów

31 nie było możliwe, ponieważ po zaktualizowaniu listy, sfinansowanie projektów, które po procedurze odwoławczej zostały ocenione na 130

32 pkt., wymagało [...] zł, którą Organ nie dysponował. Organ stwierdził także, że nie miał obowiązku zwiększać środków na

33 realizację projektów zgłoszonych w konkursie.

34 W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Organu z dnia [...].03.2019 r. Spółka wniosła o uwzględnienie skargi, stwierdzenie, że ocena

35 projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ, a także zasądzenie

36 od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając

37 zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

38 1. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z 53 ust. 2 pkt

39 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne i niezgodne z treścią wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r.

40 (sygn. akt I SA/Sz 762/18) przyjęcie, że doszło do wyczerpania kwoty środków przeznaczonych na konkurs, w sytuacji w której pojęcie

41 "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty w danym konkursie, a z

42 faktycznym wyczerpaniem środków, przez co rozumie się co najmniej podpisanie umów o dofinansowanie na projekty objęte konkursem, co

43 potwierdził w swoim wyroku WSA w Szczecinie, a także w sytuacji, w której z treści samego rozstrzygnięcia

44 wynika, że środki w konkursie nie zostały wyczerpane w rozumieniu przyjętym w wiążących dla Organu wskazaniach ww. wyroku, a pomimo

45 tego Organ - z powołaniem się na tę samą podstawę prawną, tj. art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ponownie rozpoznał protest Skarżącej

46 negatywnie, czym wprost naruszył ww. wyrok WSA w Szczecinie,

47 2. naruszenie art. 37 ust. 1 b. w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a tiret rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 1303/13 w zw. z art. 2 i

48 art. 32 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych poprzez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać

49 rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które

50 zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której nie doszło do wyczerpania środków w konkursie, a jedyną przyczyną odmowy

51 dofinansowania Projektu jest niemożność Organu rozstrzygnięcia czy, a jeżeli tak to w jaki sposób, potraktować innych wnioskodawców,

52 którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co Skarżąca, ale nie wnieśli skargi i w konsekwencji odmowa zaproszenia do podpisania umowy

53 Skarżącej, z tego jedynie względu, że w dokumentacji wewnętrznej Organ nie przewidział tego typu sytuacji, a ewentualne jej zaproszenie

54 do popisania Umowy miałoby rzekomo naruszać zasadę równego dostępu do pomocy poprzez brak zaproszenia innych wnioskodawców, którzy

55 otrzymali taką samą liczbę punktów, ale nie skorzystali z prawa do wniesienia środków odwoławczych, czym Organ naruszył prawo do dobrej

56 administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę

57 proporcjonalności,

58 3. naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej

59 przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu Skarżącej do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w

60 sytuacji w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą

61 odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do

62 dofinansowania, zaś projekt Skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r., otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do

63 dofinansowania, tj. taką liczbę punktów jak pięć innych projektów, które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do

64 dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu Skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym

65 jej traktowaniu,

66 4. naruszenie art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a pkt

67 I-III Rozporządzenia 1303/2013 przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości

68 proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadnioną sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne

69 przyjęcie, że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie, tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co

70 inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania, tj. 130 punktów uzasadnia "nie wystarczanie

71 środków" w konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować

72 rekomendowaniem go do dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od Organu, a

73 gorsze traktowanie projektu Skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli korzystać z procedury

74 odwoławczej, jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu samego Organu (ekspertów) popełnionego

75 w pierwotnej ocenie,

76 5. naruszenie art. 37 ust. 1 i 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez odmowę przyznania dofinansowania Skarżącej, wskutek tzw.

77 niewystarczania środków na konkurs pomimo, że dofinansowanie projektu jest możliwe, ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji

78 na działanie, a odmowa zwiększenia alokacji na konkurs podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a wadliwość pierwotnej

79 oceny projektu przez Organ w pełni uzasadniałaby taką decyzję, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób

80 uzasadniona,

81 6. naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezzasadne uznanie, że projekt

82 Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć

83 innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie

84 rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z

85 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności,

86 7. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez Organ

87 negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej, podczas gdy kwota przeznaczona do

88 dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie

89 została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020 w rozumieniu określonym w

90 wyroku WSA w Szczecinie, a jedynie, jak stwierdza Organ, kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów

91 w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt

92 powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej

93 8. naruszenie art. 125 ust. 1 Rozporządzenia Nr 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Nr 1303/2013 przez dokonanie

94 oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie Projektowi warunków oceny

95 porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania, w

96 sytuacji, w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu, tj.

97 podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicująca ich sytuację była procedura odwoławcza

98 wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób, zdaniem Skarżącej, nie mogła jej dyskryminować, wskutek czego nie

99 zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna.

100 Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona

101 niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

102 W uzasadnieniu Skarżąca obszernie odniosła się do poszczególnych ww. zarzutów skargi.

103 Wyrokiem z dnia 04.09.2019 r., I SA/Sz 313/19, WSA w Szczecnie oddalił skargę wskazując w motywach wyroku, że tryb postępowania w

104 sprawie przyznania środków na finansowanie zgłaszanych przez uprawnione podmioty projektów określa ustawa wdrożeniowa oraz Wytyczne w

105 zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 z dnia 6 marca 2017 r. (dalej "Wytyczne").

106 WSA wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej – konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania

107 projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i: 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo

108 2) uzyskały koleino największa liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w

109 konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1. Ponadto, zgodnie z Wytycznymi

110 (Podrozdział 6.6. pkt 9) - Zgodnie z zasadami horyzontalnymi odnoszącymi się do wyboru projektów, w szczególności niedyskryminacji i

111 przejrzystości fart. 125 pkt 3 lit a (ii) rozporządzenia ogólnego), zakazane jest wybieranie do dofinansowania, po rozstrzygnięciu

112 konkursu lub etapu konkursu, o którym mowa w podrozdziale 6.3 pkt 2 lit. c) ii. projektów z listy, o której mowa w art. 44 ust. 4

113 ustawy, w innej kolejności niż wynikałoby to z przeprowadzonej oceny.

114 WSA podkreślił, że organ powinien kierować się zasadą przeprowadzania wyboru projektów w sposób przejrzysty. Zasada ta w odniesieniu do

115 oceny opartej o art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oznacza, że organ powinien w sposób przejrzysty wskazać z

116 jakich powodów w konkretnym przypadku wystąpiła sytuacja braku wystarczania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów w konkursie

117 na wybranie konkretnego projektu do dofinasowania. W ocenie WSA, zaskarżone rozstrzygnięcie kryterium to spełnia. Organ wskazał, jaką

118 konkretnie sytuację uznaje za spełniającą przesłankę wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów i odniósł ją do

119 rozpatrywanego przypadku.

120 Zgodnie z zaleceniem WSA zawartym w wyroku I SA/Sz 762/18, Organ przeprowadził analizę ilości posiadanych środków oraz sposobu ich

121 wydatkowania, wskazując że kwota środków przeznaczonych na dofinansowanie realizacji projektów w konkursie wynosiła [...] zł (w tym

122 [...] zł rezerwy na odwołania). WUP [...].08.2017 r. zatwierdził wybór 15 projektów, zgodnie z kolejnością uwzględniającą

123 otrzymane punkty, na [...] zł. Pozostałe środki zostały zarezerwowane na procedurę odwoławczą. W wyniku

124 przeprowadzenia procedury odwoławczej, [...].01.2018 r. został zatwierdzony wybór do dofinansowania kolejnych 4 projektów

125 (z liczbą punktów 135 i 132) na skutek wykorzystania rezerwy na odwołania i uwolnienia środków z powodu

126 rezygnacji 2 wnioskodawców z podpisania umowy o dofinansowanie. Kwota dofinansowania 17 projektów wybranych do

127 dofinansowania (zgodnie z kolejnością uwzględniającą otrzymane punkty) wyniosła zatem [...] zł. Na chwilę rozpoznania protestu

128 podpisano 9 umów o dofinansowanie na [...] zł. Pozostałe umowy (projekty, które otrzymały od 131 do 135

129 punktów) nie zostały podpisane ze względu na rezygnację z podpisania umowy o dofinansowanie przez wnioskodawców lub odstąpienie przez

130 Organ (IP RPO WZ) od podpisania umowy. Wydatkowanie pozostałej kwoty, tj. [...] zł na dofinansowanie

131 kolejnych projektów, nie było możliwe, bowiem kolejne wnioski do dofinansowania, po zaktualizowaniu listy, które po procedurze

132 odwoławczej zostały ocenione na 130 punktów (11 projektów) wymagały kwoty [...]zł.

133 WSA wyjaśnił przy tym, że zgodnie z Wytycznymi (Podrozdział 6.6. pkt 8) - wybór projektu do dofinansowania wynikający z przesłanek, o

134 których mowa w pkt 7 następuje zgodnie z kolejnością zamieszczenia projektów na liście, o której mowa w pkt 3, przy czym

135 ze względu na zasadę równego traktowania wnioskodawców wybór projektów musi objąć projekty, które uzyskały taka samą liczbę punków

136 w ramach konkursu lub etapu konkursu, o którym mowa w podrozdziale 6.3 pkt 2 lit c) ii. Zgodnie zatem z ww. zapisami

137 Wytycznych, aby Organ (IP) mógł podpisać umowę o dofinansowanie ze Skarżącą, to jednocześnie musiałby podpisać umowy

138 z pozostałymi wnioskodawcami, których projekty otrzymały 130 pkt. Pozostała kwota nie wystarczała jednak na dofinansowanie wszystkich

139 ww. projektów.

140 Mając na uwadze powyższe WSA stwierdził, że Organ prawidłowo dokonał oceny "pozostawania środków w konkursie", wskazał bowiem z jednej

141 strony, jaka kwota była przeznaczona na konkurs oraz z drugiej strony, jakie kwoty zostały rozdysponowane. Wyczerpanie bowiem alokacji,

142 o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, to faktyczne wyczerpanie środków, będące konsekwencją zawarcia

143 umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy

144 wdrożeniowej stanowią podstawę dofinansowania projektu. Takie rozumienie pojęcia wyczerpania alokacji umożliwia precyzyjne ustalenie,

145 czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem, czy Organ, pozostawiając

146 protest bez rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 66 ust. 2 pkt 1. WSA uznał w rezultacie, że procedowanie Organu, wbrew zarzutom

147 skargi, nie naruszało zasady przejrzystości, o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

148 WSA podkreślił, że Organ zobowiązany jest do zawierania umów o dofinansowanie zgodnie z ustawą wdrożeniową

149 art. 39 ust. 2 pkt 2 oraz Wytycznymi (Podrozdział 6.6, pkt 8 i 9). Nawet w przypadku, gdy rozpoczęta została procedura odwoławcza w

150 odniesieniu do części wniosków, nie wstrzymuje ona zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały już wybrane do

151 dofinansowania (art. 65 ustawy wdrożeniowej). Może to spowodować sytuację, w której nawet pozytywne rozpatrzenie

152 protestu, czy uwzględnienie skargi, nie pozwoli na otrzymanie dofinansowania. Fakt taki, który miał

153 miejsce w rozpoznawanej sprawie nie pozwala na zarzucenie Organowi działania w sposób sprzeczny z

154 prawem.

155 Zdaniem WSA, Spółka formułując zarzuty zapomina, że procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64 ustawy wdrożeniowej, nie

156 wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania, a zatem organ musiał zagwarantować

157 dofinansowanie tym projektom, które pierwotnie uzyskały największą liczbę punktów. Oczywistym jest, że art. 65 ustawy wdrożeniowej nie

158 wyłącza możliwości podpisywania umów z wnioskodawcami, których projekty znajdowały się na tzw. liście

159 uaktualnionej (art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), a następnie zostały wybrane do dofinansowania po

160 odstąpieniu od realizacji projektów przez innych beneficjentów. Przepis ten podkreśla bowiem przyjęty w założeniach ustawy prymat zasad

161 efektywności i szybkości wdrażania środków pomocowych nad legalnością stosowania prawa w postępowaniu konkursowym. Wynika zatem z niego

162 obowiązek niezwłocznego zawierania umów o dofinansowanie (lub wydawania decyzji o dofinansowaniu),

163 projektów które zostały zakwalifikowane do dofinansowania, bez względu na wynik kontroli odwoławczej lub sądowej. Tak więc, nawet

164 spełnienie wszystkich kryteriów wyboru projektu w trybie wyboru konkursowego nie oznacza, że wszystkie projekty spełniające kryteria

165 automatycznie otrzymają dofinansowanie, gdyż liczba projektów wybranych do dofinansowania uzależniona jest od liczby punktów uzyskanych

166 przez projekt podczas oceny KOP oraz dostępnej alokacji przewidzianej w ramach organizowanego konkursu (art. 39 ust. 2 ustawy

167 wdrożeniowej). Postępowanie konkursowe polega na wyłonieniu najlepszych projektów, które zagwarantują osiągnięcie we właściwym

168 programie operacyjnym założonego celu, nie zaś wszystkich projektów spełniających założone kryteria.

169 W efekcie WSA stwierdził, że Organ (WUP) w momencie rozpatrywania protestu nie posiadał dostępnych środków, które mógł przeznaczyć na

170 dofinansowanie projektu spółki. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut, że w takcie trwania procedury

171 odwoławczej organ podejmował decyzje dotyczące wyboru dodatkowych innych projektów o tej samej liczbie punktów (130 pkt.), gdyż

172 w trakcie trwania procedury odwoławczej jakikolwiek projekt o sumie 130 pkt. (poza wcześniej wybranymi do

173 dofinansowania) nie został dodatkowo wybrany do dofinansowania.

174 Odnośnie naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, WSA stwierdził, że zgodnie z tą regulacją Organ (IP RPO WZ) może zwiększyć

175 kwotę przeznaczoną na dofinansowanie w konkursie. Nie oznacza to jednak, że musi dofinansować wszystkie projekty

176 pozytywnie ocenione po procedurze odwoławczej. Projekty do procedurze odwoławczej umieszczane są na zaktualizowanej

177 liście, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Projekty te oczekują na przyznanie dofinansowania w ramach

178 dostępnych przez IP środków. Organ nie musi zatem dofinansować wszystkich projektów pozytywnie ocenionych po procedurze odwoławczej.

179 WSA zauważył, że z akt sprawy nie wynika, aby Organ (IP) do chwili rozpoznania protestu zwiększał kwotę przeznaczoną na dofinansowanie

180 projektów w omawianym konkursie. Zaś z oświadczenia pełnomocnika Organu, złożonego na rozprawie

181 [...].06.2019 r., środki pozostałe w konkursie nr [...] zostały przesunięte do wykorzystania w nowym konkursie.

182 Takim działaniom Organu nie można zarzucić niezgodności z prawem, gdyż należą one do jego kompetencji i realizują

183 zasadę celowości i efektywności wdrażania środków pomocowych.

184 WSA za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, ponieważ konkurs został przeprowadzony zgodnie z Regulaminem konkursu,

185 ustawą wdrożeniową, Wytycznymi i innymi dokumentami obowiązującymi podczas wyboru projektów do dofinansowania. WSA za chybiony uznał

186 zarzuty naruszenia Konstytucji, Karty Praw Podstawowych UE, TUE czy rozporządzenia 1303/2013.

187 Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 05.06.2019 r. w całości, I SA/Sz

188 313/19, zarzucając mu:

189 I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

190 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej co w konsekwencji prowadzi do wniosku o

191 nierozpoznaniu istoty skargi w szczególności:

192 - w zakresie zarzutu nr 1 skargi, WSA nie określił, dlaczego organ nie wykonał wyroku WSA o sygn. akt I SA/Sz 762/18, chociaż w tym

193 wyroku WSA jasno nakazał obliczyć ile środków zostało faktycznie wydatkowanych (tj. na ile środków zostały podpisane umowy o

194 dofinansowanie) i w przypadku wystarczającej ilości środków wskazał, że projekt winien być rekomendowany do dofinansowania;

195 - zarzut nr 3 został całkowicie pominięty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;

196 - WSA nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów nr 4, 6 i 8, w szczególności nie dokonując oceny prawnej sytuacji Skarżącej z

197 uwzględnieniem wskazanych w tych przepisach regulacji, a także ich nadrzędnego charakteru w stosunku do postanowień systemu realizacji

198 takich jak Wytyczne dotyczące oceny projektów, które stanowiły wyłączą podstawę prawną odmowy dofinansowania projektu skarżącej i

199 ograniczając się do stwierdzenia, że Wytyczne uniemożliwiają dofinansowanie projektu;

200 - zarzut nr 7 dotyczący braku podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie został rozpoznany i WSA w ogóle nie odniósł się do braku podstawy

201 prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia – w szczególności taką podstawą prawną nie mogą być postanowienia Wytycznych, jako że nie odnoszą

202 się one do wyłączenia możliwości podpisywania umów z wnioskodawcami, którzy uzyskali pozytywną ocenę ich projektów, a także art. 65

203 ustawy wdrożeniowej, który nie ustanawia żadnej normy nakazującej lub zakazującej odmowy dofinansowania projektowi skarżącej;

204 2) art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez oddalenie skargi pomimo, że

205 istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, w szczególności z

206 naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nakazującego właściwej instytucji dokonywania wyboru projektów do dofinansowania w

207 sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a także zapewnienia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru

208 projektów do dofinansowania;

209 3) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną i niezgodną z treścią wyroku WSA z 28.11.2018

210 r., I SA/Sz 762/18, ocenę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że Organ prawidłowo wykonał ten wyrok, w sytuacji w której wyrok ten wyraźnie

211 wskazywał, że jeżeli nie doszło do wyczerpania środków w konkursie w rozumieniu ich wiążącego rozdysponowania poprzez podpisanie umów

212 lub wydanie decyzji, to organ nie może uchylać się od podpisania umowy, przy czym z treści samego rozstrzygnięcia wynika, że środki w

213 konkursie nie zostały wyczerpane w rozumieniu przyjętym w wiążących dla organu wskazaniach ww. wyroku, a pomimo tego organ – z

214 powołaniem się na tę samą podstawę prawna, tj. art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, ponownie rozpoznał protest Skarżącej

215 negatywnie, czym wprost naruszył ww. wyrok WSA;

216 II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

217 1) art. 65 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne odniesienie tego przepisu do sytuacji skarżącej, w sytuacji, w której Skarżąca nie

218 odmawia i nie odmawiała prawa do podpisywania umów innym wnioskodawcom, a alokacja środków na konkurs pozwala na sfinansowanie jej

219 projektu, ponieważ nie została w sposób wiążący rozdysponowana, rozpoznanie jej protestu zatem i skierowanie go do dofinansowania w

220 żaden sposób nie naruszy uprawnień wnioskodawców, którzy już podpisali umowy o dofinansowanie;

221 2) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. A tiret rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) Nr 1303/13 w zw. z

222 art. 2 i 32 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych, poprzez bezzasadne uznanie, że projekt skarżącej nie może

223 zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów,

224 które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której nie doszło do wyczerpania środków w konkursie, a jedyną przyczyną

225 odmowy dofinansowania projektu jest niemożność organu rozstrzygnięcia, czy a jeżeli tak to w jaki sposób potraktować innych

226 wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co skarżąca, ale nie wnieśli skargi i w konsekwencji odmowa zaproszenia do

227 podpisania umowy skarżącej, z tego jedynie względu, że w dokumentacji wewnętrznej organ nie przewidział tego typu sytuacji, a

228 ewentualne jej zaproszenie do popisania umowy miałoby rzekomo naruszać zasadę równego dostępu do pomocy poprzez brak zaproszenia innych

229 wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów, ale nie skorzystali z prawa do wniesienia środków odwoławczych, czym organ

230 naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu

231 negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności;

232 3) art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy

233 wdrożeniowej, przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków

234 w danym konkursie", w sytuacji w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą

235 odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do

236 dofinansowania, zaś projekt skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r. otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do

237 dofinansowania, tj. taką liczbę punktów jak pięć innych projektów które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do

238 dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym

239 jej traktowaniu;

240 4) art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 125 ust. 3 lit. A pkt I-III

241 rozporządzenia 1303/2013, przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej i

242 nieproporcjonalną, niczym nieuzasadniona sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne przyjęcie, że

243 odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co inne projekty,

244 które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania tj. 130 pkt uzasadnia "nie wystarczanie środków" w konkursie, w

245 sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem go do

246 dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od organu, a

247 gorsze traktowanie projektu Skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli

248 korzystać z procedury odwoławczej jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z

249 błędu samego organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie;

250 5) art. 37 ust. 1 i art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, przez odmowę przyznania dofinansowania skarżącej, wskutek tzw. niewystarczania

251 środków na konkurs pomimo, że dofinansowanie projektu jest możliwe, ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji na działanie, a

252 odmowa zwiększenia alokacji na konkurs podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a wadliwość pierwotnej oceny projektu

253 przez organ w pełni uzasadniałaby taką decyzję, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób uzasadniona;

254 6) art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może

255 zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć

256 innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której odmowa dofinansowania jest

257 uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z

258 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności;

259 7) art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji

260 na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej, podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie

261 przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na

262 dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020 w rozumieniu określonym w wyroku WSA, a jedynie, jak stwierdza

263 Organ, kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w

264 konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w

265 wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej;

266 8) art. 125 ust. 1 rozporządzenia 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. A rozporządzenia 1303/2013 przez dokonanie oceny projektu w sposób

267 dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie projektowi warunków oceny

268 porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania,

269 w sytuacji, w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu tj.

270 podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicująca ich sytuację była procedura odwoławcza

271 wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób zdaniem skarżącej nie mogła jej dyskryminować wskutek czego nie

272 zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna.

273 Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez ustalenie, że ocena projektu

274 została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; ewentualnie uchylenie w całości

275 zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz

276 zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.

277 Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia

278 05.06.2019 r., I SA/Sz 313/19, wskazując, że w pierwszej kolejności rozpoznał zarzuty naruszeń przepisów postępowania, i stwierdził, że

279 wśród nich najdalej idący zarzut, tj. podniesiony w punkcie I.1 skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia przez WSA

280 art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyby bowiem okazał się zasadny, to wobec stwierdzonej wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku,

281 rozpoznawanie dalszych zarzutów kasacyjnych staje się przedwczesne lub niemożliwe.

282 Dalej NSA wskazał, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy,

283 zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

284 Wskazać należy, że podstawę rozważań sądu stanowi ustalony przez organ stan faktyczny, jaki wynika z akt sprawy administracyjnej i

285 określony w danej sprawie stan prawny. Realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy również ograniczenie się do

286 powielania stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracyjne lub jego prostej akceptacji. Zwłaszcza zaś w sytuacji, gdy

287 dowodząc swoich racji strona skarżąca wspiera je określonymi zarzutami, co zobowiązywać powinno sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu

288 wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu

289 faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, a brak wskazanej analizy stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu

290 przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć

291 istotny wpływ na jej wynik (por. wyroki NSA: z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09; z 15 lutego 2011 r., II FSK 1832/09;

292 z 25 listopada 2010 r., I GSK 1215/09; z 29 listopada 2017 r., I GSK 2325/15; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe

293 cytowane wyroki tamże). Ponadto, treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie

294 kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie racji, które stały za

295 rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK

296 1485/11 i 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11).

297 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA pomijało część zarzutów skargi i nie odnosiło się do

298 nich, tj.:

299 - w zakresie zarzutu nr 1 skargi, WSA nie określił, dlaczego Organ nie wykonał wyroku o sygn. akt I SA/Sz 762/18, w którym WSA nakazał

300 obliczyć, ile środków zostało faktycznie wydatkowanych, i w przypadku wystarczającej ilości środków wskazał, że projekt winien być

301 rekomendowany do dofinansowania;

302 - zarzutu nr 3, tj. naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z

303 art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie

304 środków w danym konkursie", w sytuacji w której art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą

305 odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do

306 dofinansowania zaś projekt skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r. otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do

307 dofinansowania, tj. taką liczbę punktów jak 5 innych projektów, które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do

308 dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i

309 świadczy o nierównym jej traktowaniu;

310 - zarzutu nr 4, tj. naruszenie art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a

311 pkt I-III rozporządzenia 1303/2013 przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości

312 proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadnioną sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne

313 przyjęcie, że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie, tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co

314 inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania, tj. 130 pkt uzasadnia "nie wystarczanie środków" w

315 konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem go do

316 dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od organu, a

317 gorsze traktowanie projektu skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli

318 korzystać z procedury odwoławczej jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu

319 samego organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie;

320 - zarzutu nr 6, tj. naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez uznanie, że

321 projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak

322 5 innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji, w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie

323 rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie, narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z

324 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności;

325 - zarzutu nr 7, tj. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez organ negatywnej oceny z

326 uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej, podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie

327 została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana

328 kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020 w rozumieniu określonym w wyroku WSA, a jedynie

329 jak stwierdza organ kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do

330 dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w

331 wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej;

332 - zarzutu nr 8, tj. naruszenia art. 125 ust. 1 rozporządzenia 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia

333 1303/2013 przez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie

334 projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały

335 rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w

336 takim samym położeniu, tj. podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicującą ich sytuację była

337 procedura odwoławcza wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób nie mogła jej dyskryminować, wskutek czego nie

338 zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna.

339 Konfrontując treść wymienionych zarzutów skargi z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku NSA przyznał rację kasatorowi, że odniesienie się

340 przez WSA do poszczególnych zarzutów ma charakter prowizoryczny i nie pozwala na odczytanie w pełni motywów podjętego rozstrzygnięcia.

341 W istocie – zdaniem NSA - WSA w zaskarżonym wyroku ograniczył się do powielenia argumentacji Organu w zakresie niemożności

342 dofinansowania projektu skarżącej z uwagi na treść Wytycznych dotyczących wyboru projektu. Argumentacja organu, zaakceptowana przez

343 WSA, sprowadza się do stwierdzenia, że chociaż środki w konkursie nie zostały wiążąco rozdysponowane w całości (w rozumieniu podpisania

344 umów), to dofinansowanie projektu skarżącej nie jest możliwe, bo wówczas organ musiałby dofinansować kilka innych projektów, które

345 uzyskały taką samą liczbę punktów i w ten sposób, gdyby sfinansował je wszystkie, to teoretyczne przekroczyłby próg alokacji środków

346 przeznaczonych na konkurs.

347 Argumentacja ta nie jest przekonywująca i jako taka wymaga powtórnej głębszej analizy, zwłaszcza w świetle prawnie wiążących wytycznych

348 poprzedniego wyroku WSA z 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18. WSA wówczas wskazywał (powołując się na wyroki NSA), że "wyczerpanie środków w

349 ramach działania zawsze będzie powodowało także brak środków w ramach konkursu, natomiast jeżeli wystąpi brak środków w konkursie, to

350 może wystąpić taka sytuacja, że środki nie zostaną jeszcze wyczerpane w ramach działania i będzie możliwa alokacja tych środków o

351 jakiej mowa w art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej". Ponadto WSA wskazał, że przyczyną odmowy dofinansowania może być tylko faktyczne

352 wyczerpanie środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów i wydanych decyzji. Nie zaś stan hipotetyczny jaki by wystąpił, gdyby

353 inni wnioskodawcy jeszcze podpisali umowy.

354 Powyższe stanowisko potwierdza – trafnie przywołany przez kasatora wyrok NSA z 23.04.2019 r., I GSK 378/19 – w którym wskazano

355 (odnosząc się do twierdzenia, że procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów), że: "(...) nie należy

356 akceptować stanu, gdzie projekt, którego ocena została skorygowana w postępowaniu odwoławczym poprzez dodanie dodatkowych 6 punktów

357 kwalifikujących projekt do dofinansowania, przewyższająca ocenę innych projektów już w tym konkursie dofinansowanych, nie może uzyskać

358 dofinansowania z uwagi na to, że organ według swojego uznania rozdysponował już pozostałe środki przeznaczone na to działanie. (...).

359 Postępowanie organu w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie było sprawiedliwe i naruszało zasadę równości. Dlatego też

360 usprawiedliwione było twierdzenie WSA, że treść art. 65 nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur

361 konkursowych, by udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania. Takie

362 prawidłowe ukształtowanie procedur konkursowych uwzględniające interes podmiotu, który uruchomił procedurę odwoławczą, umożliwiające

363 wykazanie racji strony postępowania i uzyskanie na drodze administracyjnoprawnej dofinansowania, będzie zgodne z zasadą równości,

364 sprawiedliwości oraz zasadą zaufania do organów państwa".

365 Tym samym – jak dalej wskazał NSA - przyjmowanie hipotetycznej sytuacji przez Organ, zaakceptowanej przez WSA zaskarżonym wyrokiem, że

366 dojdzie do wyczerpania środków w sytuacji zaproszenia wszystkich wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą ilość punktów, wydaje się

367 sprzeczne ze wskazaniami zawartymi zarówno w poprzednim wyroku WSA, jak i zacytowanym fragmentem wyroku NSA.

368 W przedstawionym kontekście NSA stwierdził, że WSA nie odniósł się do istotnych dla wyniku sprawy zarzutów, iż z pięcioma

369 wnioskodawcami, których projekty uzyskały 130 pkt, podpisano umowy. Sytuacja taka w sposób ewidentny może wskazywać na złamanie zasady

370 równości. Skoro projekt Spółki, oceniony pierwotnie z winy organu na 127 pkt, a następnie w wyniku odwołania oceniony na 130 pkt,

371 takiego dofinansowania nie otrzymał. Trafnie wywiódł kasator, że zapewne po upływie ponad dwóch lat od rozstrzygnięcia konkursu, z

372 prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można przyjąć, że niekoniecznie wszyscy wnioskodawcy, którzy otrzymali taką samą liczbę

373 punktów co Skarżąca, byliby zainteresowani podpisaniem umów o dofinansowanie. Nie można jednak tylko z powodu hipotetycznego założenia,

374 że wszyscy inni wnioskodawcy z ocenami projektów na 130 pkt podpisaliby umowy, czynić wyłącznej podstawy do odmowy Skarżącej kasacyjnie

375 podpisania umowy. Tym bardziej – co nie jest kwestionowane sprawie – że skarżąca Spółka, jako jedyna z spośród wnioskodawców, których

376 projekty uzyskały w wyniku procedury odwoławczej 130 pkt – wykazała inicjatywę dochodząc stwierdzenia niezgodności oceny jej projektu z

377 prawem. W stosunku do pozostałych wnioskodawców rozstrzygnięcia o negatywnych ocenach ich projektów nie zostały wzruszone. W tej

378 sytuacji faktycznej i prawnej skarżącej spółki należy ocenić niezbadane przez WSA zarzuty skargi i rozważyć, czy organ nie naruszył

379 prawa poprzez nierekomendowanie do dofinansowania projektu skarżącej spółki.

380 Skutkiem takiego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, było przyjęcie, że pozostałe podstawy kasacyjne są przedwczesne. Sąd II

381 instancji może bowiem oceniać wyrok w tym zakresie tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że spełnia on wymogi formalne w zakresie

382 uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zarzutem najdalej idącym spośród

383 tych, które zawiera skarga kasacyjna, a to oznacza, że ma on wpływ na ocenę pozostałych, stanowiąc przeszkodę w przypadku jego

384 uwzględnienia na drodze do oceny pozostałych. Braki uzasadnienia co do zasady nie dają mianowicie podstaw do wyprzedzającej oceny

385 kwestii materialnych i procesowych.

386 Końcowo NSA wskazał, że dokonując ponownego rozpoznania sprawy WSA rozważy przywołaną argumentację i okoliczności

387 podnoszone w skardze.

388 Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

389 Skargę należało uwzględnić, Sąd bowiem kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że Organ dopuścił się naruszenia

390 przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik oceny, co było powodem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

391 przez Organ.

392 W myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a) ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena

393 projektu została przeprowadzona w sposób w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując

394 jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1.

395 Najdalej idący w skutkach zarzut skargi Sąd uznał zarzut co do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002

396 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – zwanej "p.p.s.a.")

397 w związku z 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne i niezgodne z treścią wyroku WSA w Szczecinie z

398 dnia 28.11.2018 r. (sygn. akt I SA/Sz 762/18) przyjęcie, że doszło do wyczerpania kwoty środków przeznaczonych na konkurs

399 w sytuacji, w której pojęcie "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane

400 projekty w danym konkursie, lecz z faktycznym wyczerpaniem środków przez co rozumie się co najmniej

401 podpisanie umów o dofinansowanie na projekty objęte konkursem, co potwierdził w swoim wyroku z dnia 28.11.2018 r.

402 I SA/Sz 762/18, WSA w Szczecinie, a także w sytuacji, w której środki w konkursie nie zostały wyczerpane

403 w rozumieniu przyjętym w wiążących dla Organu wskazaniach ww. wyroku, a pomimo tego Organ - z powołaniem się na tę samą podstawę

404 prawną, tj. art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ponownie rozpoznał protest Skarżącej negatywnie, czym wprost naruszył ww. wyrok WSA w

405 Szczecinie.

406 W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżone rozstrzygnięcie Organu z dnia [...].03.2019 r. wydane zostało w wyniku ponownego

407 rozpatrzenia sprawy na skutek prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r., I SA/SZ 762/18

408 (uwzględniającego skargę), na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, którym uchylił

409 wyrok WSA w Szczecinie z dnia 05.06.2019 r., I SA/Sz 313/19.

410 W aspekcie procesowym taki stan sprawy rodzi skutki określone w art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a.

411 Sąd, dokonując ponownej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, działa zatem w warunkach związania oceną sprawy przez NSA, dokonanej

412 wyrokiem z dnia 04.09.2019 r, I GSK 1391/19, który za prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r., I

413 SA/SZ 762/18, stwierdził, że argumentacja Organu, zaakceptowana przez WSA, nie jest przekonywująca i jako taka wymaga powtórnej

414 analizy, zwłaszcza, w świetle prawnie wiążących wytycznych poprzedniego wyroku WSA z 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18. WSA wówczas

415 wskazywał (powołując się na wyroki NSA), że: "wyczerpanie środków w ramach działania zawsze będzie powodowało także

416 brak środków w ramach konkursu, natomiast jeżeli wystąpi brak środków w konkursie, to może wystąpić taka sytuacja, że środki nie

417 zostaną jeszcze wyczerpane w ramach działania i będzie możliwa alokacja tych środków, o jakiej mowa w art. 46 ust. 2 ustawy

418 wdrożeniowej". Ponadto – jak dalej podniósł NSA - WSA wskazał, że przyczyną odmowy dofinansowania może być tylko faktyczne wyczerpanie

419 środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów i wydanych decyzji. Nie zaś stan hipotetyczny jaki by

420 wystąpił, gdyby inni wnioskodawcy jeszcze podpisali umowy.

421 Powyższe stanowisko potwierdza wyrok NSA z 23.04.2019 r., I GSK 378/19, w którym wskazano (odnosząc się do twierdzenia, że

422 procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów), że: "(...) nie należy akceptować stanu, gdzie projekt, którego ocena została

423 skorygowana w postępowaniu odwoławczym poprzez dodanie dodatkowych 6 punktów kwalifikujących projekt do dofinansowania, przewyższająca

424 ocenę innych projektów już w tym konkursie dofinansowanych, nie może uzyskać dofinansowania z uwagi na to, że organ według swojego

425 uznania rozdysponował już pozostałe środki przeznaczone na to działanie. (...). Postępowanie organu w

426 zaistniałych w sprawie okolicznościach nie było sprawiedliwe i naruszało zasadę równości. Dlatego też usprawiedliwione było twierdzenie

427 WSA, że treść art. 65 nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by

428 udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania. Takie prawidłowe

429 ukształtowanie procedur konkursowych uwzględniające interes podmiotu, który uruchomił procedurę odwoławczą, umożliwiające wykazanie

430 racji strony postępowania i uzyskanie na drodze administracyjnoprawnej dofinansowania, będzie zgodne z zasadą równości, sprawiedliwości

431 oraz zasadą zaufania do organów państwa.

432 Tym samym – jak dalej wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku I GSK 1391/19 - przyjmowanie hipotetycznej sytuacji przez Organ, zaakceptowanej

433 przez WSA zaskarżonym wyrokiem, że dojdzie do wyczerpania środków w sytuacji zaproszenia wszystkich wnioskodawców, którzy otrzymali

434 taką samą ilość punktów, wydaje się sprzeczne ze wskazaniami zawartymi zarówno w poprzednim wyroku WSA, jak i

435 zacytowanym fragmentem wyroku NSA.

436 W tym też kontekście NSA stwierdził, że WSA w wyroku (I SA/Sz 313/19) nie odniósł się do

437 istotnych dla wyniku sprawy zarzutów, iż z pięcioma wnioskodawcami, których projekty uzyskały 130 pkt.,

438 podpisano umowy. Sytuacja taka w sposób ewidentny może wskazywać na złamanie zasady równości. Skoro projekt Spółki, oceniony pierwotnie

439 z winy organu na 127 pkt., a następnie w wyniku odwołania oceniony na 130 pkt., takiego dofinansowania nie

440 otrzymał. Trafnie wywiódł kasator, że zapewne po upływie ponad dwóch lat od rozstrzygnięcia konkursu, z prawdopodobieństwem graniczącym

441 z pewnością można przyjąć, że niekoniecznie wszyscy wnioskodawcy, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co

442 Skarżąca, byliby zainteresowani podpisaniem umów o dofinansowanie. Zdaniem NSA, nie można jednak tylko z powodu hipotetycznego

443 założenia, że wszyscy inni wnioskodawcy z ocenami projektów na 130 pkt. podpisaliby umowy, czynić wyłącznej podstawy do odmowy

444 Skarżącej kasacyjnie podpisania umowy. Tym bardziej – co nie jest kwestionowane sprawie – że skarżąca Spółka, jako

445 jedyna z spośród wnioskodawców, których projekty uzyskały w wyniku procedury odwoławczej 130 pkt. – wykazała

446 inicjatywę dochodząc stwierdzenia niezgodności oceny jej projektu z prawem. W stosunku do pozostałych wnioskodawców rozstrzygnięcia

447 o negatywnych ocenach ich projektów nie zostały wzruszone. W tej sytuacji faktycznej i prawnej skarżącej Spółki należy ocenić

448 niezbadane przez WSA zarzuty skargi i rozważyć, czy organ nie naruszył prawa poprzez nierekomendowanie do dofinansowania projektu

449 skarżącej spółki.

450 Poza tym, jak wskazał WSA w ww. prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, cyt.: "W ocenie

451 sądu zatem uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie protest w istocie nie został rozpoznany skoro

452 w rozstrzygnięciu protestu nie zawarto żadnej analizy pozostawania środków w konkursie na chwilę rozpoznania

453 protestu. Takie procedowanie organu musi być uznane za naruszające zasadę przejrzystości o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 ustawy

454 wdrożeniowej, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż w sytuacji gdy w chwili dokonywania oceny kwota przeznaczona na

455 dofinansowanie w konkursie nie zostałaby wyczerpana, to organ powinien był zawrzeć umowę ze skarżącą.".

456 Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania

457 wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było

458 przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

459 Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przez "ocenę prawną", o której mowa w ww. przepisie art. 153 p.p.s.a., rozumie

460 się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może

461 dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu

462 faktycznego – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.12.2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1052/05), wykładni

463 przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego.

464 W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa),

465 jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie

466 – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji

467 publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa

468 materialnego, jak i procesowego, jak również w kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie

469 innej decyzji (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Tadeusz Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

470 Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: WK 2016).

471 Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny

472 przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej

473 sprawie (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.01.2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12, i z dnia 30.07.2009 r.,

474 sygn. akt II FSK 451/08). Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych

475 samych błędów, stwierdzonych już w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu

476 rozstrzygnięcia, nie nakazują organom, by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają jedynie na celu doprowadzenie do wydania

477 orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności (zob. wyrok Wojewódzkiego

478 Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 05.02.2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1101/14).

479 Istota jednak przepisu art. 153 p.p.s.a. polega na tym, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ, ani sąd

480 administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań

481 wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.06.2015 r.,

482 sygn. akt II FSK 1404/13, i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.03.2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Jeżeli zatem strona

483 postępowania (zarówno strona skarżąca, jak i organ) z taką oceną prawną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna orzeczenie to

484 zakwestionować przez zastosowanie przewidzianych prawem właściwych środków odwoławczych. Po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte

485 w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko dla organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również wskazanych w art. 170 p.p.s.a.,

486 zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i

487 organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

488 09.10.2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12). A zatem, przepis ten stanowi zakaz formułowania nowych ocen prawnych,

489 sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem i w istocie stanowi gwarancję przestrzegania przez organy

490 związania oceną sprawy zawartą w orzeczeniu sądu administracyjnego, bez względu na poglądy co do oceny tej sprawy.

491 Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym rozstrzyganiu sprawy (wydawaniu decyzji) do oceny prawnej i

492 wskazań co do dalszego kierunku postępowania, wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, narusza zasadę związania organu oceną prawną i

493 oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe.

494 Natomiast związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych –

495 sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego

496 reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji

497 publicznej (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz,

498 wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się

499 zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium

500 poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.03.2014 r.,

501 sygn. akt I GSK 534/12). Podkreślić należy, że jeżeli sąd administracyjny - rozpatrując ponownie sprawę

502 (czyli rozpatrując skargę drugi raz na wydane rozstrzygnięcie w tej samej sprawie) - nie uwzględniłby oceny prawnej z pierwszego

503 wyroku, byłoby to naruszenie prawa stanowiące podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy

504 organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej, stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej

505 decyzji (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2011 r., sygn. akt II OSK 729/10), zaś nieprzestrzeganie

506 zasady przewidzianej w art. 153 p.p.s.a., podważa obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i

507 czynnościami organów administracji i prowadzi do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu

508 Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10.02.2011 r., sygn. akt II SA/Bk 608/10).

509 Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji

510 prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają

511 moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym prawem do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi

512 prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (zob. komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł

513 Tarno, op.cit.). Przepis art. 153 p.p.s.a. określa bowiem taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do

514 związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma już miejsca na polemikę organu z

515 oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.05.2015 r., sygn. akt II

516 OSK 2547/13).

517 Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, i może być

518 wyłączony tylko: 1) w razie zmiany ustawy, 2) w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych

519 okoliczności faktycznych sprawy, 3) po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także, 4) z uwagi na późniejsze

520 podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we

521 wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego - uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 30.06.2008 r., sygn. akt I FPS 1/08 (vide: komentarz

522 do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, op.cit.).

523 Z kolei w myśl art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez

524 Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu

525 sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

526 Wobec powyższego, Sąd obecnie rozpoznający sprawę, niezależnie od poglądu na rozpoznawaną sprawę, związany jest oceną sprawy i

527 wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, który za prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z

528 dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, przesądził już jednoznacznie, że, cyt.: "Nie można jednak tylko z powodu hipotetycznego założenia,

529 że wszystkie inni wnioskodawcy z ocenami projektów na 130 pkt podpisaliby umowy, czynić wyłącznej podstawy do

530 odmowy skarżącej kasacyjnie podpisania umowy. Tym bardziej – co nie jest kwestionowane sprawie – że skarżąca spółka jako jedyna z

531 spośród wnioskodawców, których projekty uzyskały w wyniku procedury odwoławczej 130 pkt – wykazała inicjatywę dochodząc stwierdzenia

532 niezgodności oceny jej projektu z prawem. W stosunku do pozostałych wnioskodawców rozstrzygnięcia o negatywnych ocenach ich projektów

533 nie zostały wzruszone.".

534 Sąd orzekający ponownie w niniejszej sprawie nie stwierdził zaistnienia żadnej z wyżej wskazanych przesłanek umożliwiających

535 odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie z

536 dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, którego Organ nie zaskarżył w drodze skargi kasacyjnej, a tym samym uznać należy

537 w obowiązującym porządku prawnym, że zgodził się ze stanowiskiem tego Sądu, a to skutkuje zakazem formułowania przez Organ innej oceny

538 sprawy niż dokonanej przez ten Sąd, z którą to oceną są związane nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy

539 i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.).

540 Analizując ocenę Organu zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu, którym nie uwzględniono protestu Skarżącej, gdyż dla projektów, które w

541 procedurze odwoławczej uzyskały 130 punktów, nie wystarczyło środków przewidzianych w realizowanym

542 konkursie, Sąd stwierdził, że ocena ta pozostaje w sprzeczności z oceną sprawy i wskazaniami Sądu zawartymi w

543 prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, a tym samym w wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r.,

544 I GSK 1391/19.

545 Organ - mimo, że Sądy w ww. wyrokach przesądziły już sporną kwestię, i tą oceną Organ był związany – rozstrzygając

546 ponownie pismem z dnia [...].03.2019 r. - nie uwzględnił protestu Skarżącej w oparciu o art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy

547 wdrożeniowej, zgodnie z którym negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach

548 której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie

549 projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Wskazał przy tym, że ustawa wdrożeniowa jednoznacznie wskazuje,

550 iż podstawą negatywnej oceny wniosku jest niewystarczająca kwota przeznaczona na dofinansowanie w konkursie, a nie, jak wskazuje

551 Wnioskodawca na działanie. Wbrew wskazaniom Sądu, tj. zawartym w prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I

552 SA/Sz 762/18, a za nim w wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, że przyczyną odmowy

553 dofinasowania może być tylko faktyczne wyczerpanie środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów i wydanych decyzji, nie zaś stan

554 hipotetyczny jaki by wystąpił, gdyby inni wnioskodawcy jeszcze podpisali umowy, Organ nie wykazał takiego "wyczerpania" środków w

555 badanej sprawie.

556 Organ jedynie ponownie m. in. podniósł, że w dniu [...].08.2017 r. IP RPO WZ zamieściła Listę projektów po ocenie KOP. Lista ta zawierała

557 15 projektów wybranych do dofinansowania. Następnie, w dniu [...].01.2018 r. IP RPO WZ zamieściła Listę projektów po procedurze

558 odwoławczej. Zaktualizowana lista zawierała 17 projektów wybranych do dofinansowania (nie licząc 2 projektów,

559 w których zrezygnowano z podpisania umowy o dofinansowanie). IP RPO WZ zarezerwowała w przedmiotowym konkursie [...] zł na

560 dofinansowanie projektów po procedurze odwoławczej. Wobec tego IP RPO WZ nie zgadza się z Wnioskodawcą, iż IP

561 RPO WZ wyczerpała alokację na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej. IP RPO WZ po procedurze odwoławczej wybrała do

562 dofinansowania kolejne 4 projekty z najwyższą liczbą punktów (od 132 do 135 punktów). Jednakże, dla projektów, które po procedurze

563 odwoławczej uzyskały 130 punktów, nie wystarczyło środków przewidzianych w realizowanym konkursie.

564 Argumentacja Organu, zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu, mogłaby stanowić argumentację właściwą dla skargi kasacyjnej od ww. wyroku

565 WSA z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18. Jednakże Organ nie skorzystał z tego przysługującego mu środka zaskarżenia, co w konsekwencji

566 skutkuje związaniem Organu sądową oceną tej sprawy wyrażoną już w ww. wyroku I SA/Sz 762/18. Na tym etapie

567 postępowania argumentacja Organu jest niedopuszczalna w obowiązującym porządku prawnym w kontekście

568 związania wynikającego z przytoczonych wyżej przepisów art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a.

569 Sumując, w tych okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie Sąd, nie będąc

570 związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., działając

571 w warunkach związania wynikającego z art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a., stwierdził, że doszło do naruszenia przez Organ tych

572 przepisów postępowania przez brak wykazania "wyczerpania" środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów albo wydanie decyzji o

573 dofinasowanie.

574 Wobec tego Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej stwierdzając, że ocena projektu została

575 przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny,

576 w związku z czym przekazał jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ.

577 Ponownie rozpoznając sprawę, Organ zrealizuje wskazania ujęte w prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r.,

578 I SA/Sz 762/18, a za nim w wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, a więc oceni okoliczności występujące w

579 badanej sprawie w kontekście oceny i wskazań tych Sądów.

580 Działając na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od Organu na rzecz Skarżącej łączną kwotę [...]zł

581 tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą składają się uiszczony wpis stały od skargi w kwocie

582 [...] zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz

583 szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z

584 późn. zm.), wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (radcy prawnego) w kwocie [...]zł tytułem zastępstwa

585 procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

586 z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa

587 od pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł.

588 Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu

589 Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl