Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2016 r., I SA/Sz 531/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2016 r., I SA/Sz 531/16

Sentencja

1 Dnia 17 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2016 r. wniosku B. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi B. K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...]

Uzasadnienie

2 B. K. pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r., wniósł

3 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

4 Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości - do chwili zakończenia postępowania sądowego w sprawie - zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego

5 z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia

6 o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, od której Skarżący złożył odwołanie, a organ zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do jego wniesienia.

7 W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji z 20 listopada 2015 r. może doprowadzić do zmiany sytuacji strony postępowania, a przywrócenie stanu uprzedniego może być niemożliwe lub w znacznym stopniu utrudnione, bowiem spowoduje nałożenie na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości w zapłacie podatku dochodowego od osób fizycznych od grudnia 2009 r. do czerwca 2010 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł i kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości [...] zł. Skarżący podniósł, że nie dysponuje kwotą, która umożliwiłaby mu pokrycie zaległości wynikającej z ww. decyzji, nie posiada żadnych oszczędności

8 a całość dochodów przeznacza obecnie na bieżące utrzymanie oraz spłatę dwóch kredytów hipotecznych. Skarżący przedłożył do wniosku dokumenty dotyczące jego aktualnej sytuacji majątkowej (zeznania podatkowe, harmonogram spłaty kredytów, odpisy ksiąg wieczystych).

9 Skarżący wskazał również, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że zarówno decyzja z 20 listopada 2015 r. i zaskarżone postanowienie zostały wydane w granicach tej samej sprawy. Treść decyzji podatkowej zapadłej przed Naczelnikiem Z. Urzędu Skarbowego w S. w zakresie w jakim tworzy sytuację prawną, wyznacza rzeczywiste granice sprawy.

10 Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z.28 stycznia 2016, sygn. akt I FZ 560/15.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718, dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

13 Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

14 W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, należy podkreślić, że wniosek o wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Zagadnienie to ma istotne znaczenie w omawianej sprawie, bowiem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga tego wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05). Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, op. cit., s. 186 i n.).

15 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy – w ocenie Sądu – ww. postanowienie nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a zatem nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest bowiem orzeczeniem o charakterze procesowym, które stwierdza, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Nie obliguje strony do działania, nie może być ono wykonane w trybie przymusowym (w postępowaniu egzekucyjnym), a stanowi wyłącznie rozstrzygnięcie proceduralne niewywierające skutku w sferze wykonalności postanowienia. Nie powoduje również powstania skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na nią nowych praw bądź obowiązków podlegających wykonaniu. Tym samym, takie postanowienie nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. gdyż nie posiada cech, które mogłyby spowodować potencjalne wystąpienie jednej bądź obu przesłanek wymienionych w tym przepisie – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z .8 lipca 2009 r. II GZ 149/09, z 6 czerwca 2016 r. II FZ 230/16, z 8 grudnia 2015 r. II GZ 830/15, z 28 stycznia 2016 r. I FZ 559/15 z 1 marca 2016 r. II GZ 157/16).

16 Rozpatrując wniosek Strony o wstrzymanie decyzji Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, od której Skarżący złożył odwołanie, a organ zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do jego wniesienia, wyjaśnić należy że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieje utrwalony pogląd, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową (tj. tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków) i przedmiotową (tj. tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej) - por. uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99).

17 Przedmiotem skargi wniesionej przez Skarżącego do Sądu jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, natomiast Strona wnosi o wstrzymanie decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki. Wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże w takim przypadku nie zachodzi tożsamość przedmiotowa spornego stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z zaskarżonego postanowienia oraz stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z wymiarowej decyzji podatkowej. Akty te nie kształtują, nie zmieniają ani nie znoszą tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a zatem sąd rozpoznając skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, nie może – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzec o wstrzymaniu wykonania tej decyzji.

18 W powyższym zakresie Sąd podziela stanowisko przedstawione w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, m.in., w postanowieniu NSA z 8 grudnia 2015 r. II GZ 830/15, z 28 stycznia 2016 r. I FZ 559/16, oraz 6 czerwca 2016 r. II FZ 230/16. Nadto, Sąd zauważa, że analogiczny pogląd przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym we wniosku wyroku z 28 stycznia 2016 r. I FZ 560/16, w którym stanął na stanowisku, że postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie ma związku z decyzją wobec której organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem przy rozpatrywaniu skargi na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może wstrzymać wykonania tej decyzji.

19 Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie

20 art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

21 Wszystkie cytowane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl