Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2012 r., I SA/Sz 118/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2012 r., I SA/Sz 118/12

Sentencja

1 Dnia 26 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B S o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...]w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty części zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2007r., za maj 2008 r., za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r., za kwiecień i maj 2010 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 Skarżący B S pismem z dnia 7 styczna 2012 r. wniósł skargę na wyżej wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia

3 [...]r. Nr [...].

4 W skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając w tym zakresie żadnego uzasadnienia.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

6 W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej - p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

7 Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić, iż – po pierwsze – wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów podatkowych, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś – może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

8 W niniejszym postępowaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie umorzenia części zaległości podatkowych. Należy wskazać, że orzeczenie to jako takie nie podlega wykonaniu – czy to dobrowolnie przez stronę, czy też

9 w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 513/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z istoty zaś ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, iż przedmiotem wniosku o ochronę tymczasową może być jedynie akt podlegający wykonaniu w chwili orzekania o wstrzymaniu jego wykonania (por. też postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FZ 278/2009). Dlatego należy stwierdzić, że decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowych, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 p.p.s.a. Już zatem z tego powodu wniosek skarżącego w niniejszej sprawie był całkowicie nieuzasadniony.

10 I SA/Sz 118/12

11 Ponadto należy stwierdzić, iż niezależnie od powyższej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, samoistną podstawę uniemożliwiającą uwzględnienie przedmiotowego wniosku skarżącego stanowi w niniejszym przypadku zaniechanie przez niego wykazania zaistnienia okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że Sąd nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio p.p.s.a.). Tym samym

12 w niniejszym postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie był władny do poszukiwania okoliczności uzasadniających złożony przez stronę wniosek (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" z 2009 r., nr 2, poz. 22).

13 W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 61 § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.