Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2011 r., II SA/Sz 513/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2011 r., II SA/Sz 513/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r., Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego

3 - uznał M. M. za osobę bezrobotną z dniem [...]r.;

4 - odmówił M. M. przyznania prawa do zasiłku.

5 Organ I instancji ustalił, że M. M. w dniu rejestracji spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 powyższej ustawy przypadających w okresie [...] miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż [...] dni i dlatego odmówiono prawa do zasiłku.

6 M. M. w odwołaniu od tej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z powodu braku zatrudnienia i dużego bezrobocia oczekuje od organów państwowych zapewnienia swojej rodzinie odpowiednich i godziwych warunków socjalnych do czasu uzyskania wieku emerytalnego (ma [...] lata a żona [...] lat).

7 Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 69 poz.415 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

8 Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że M. M. zgłosił się do urzędu pracy w dniu [...]r. i uzyskał status osoby bezrobotnej zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – dalej zwaną ustawą.

9 W dniu rejestracji przedłożył decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego w dniu [...]r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy zakończył działalność od dnia [...]r.

10 Ponadto z oświadczenia M. M. złożonego w urzędzie pracy wynika, że prowadząc działalność gospodarczą opłacał składki preferencyjne (zał. Nr [...] w aktach sprawy).

11 W tych okolicznościach organ I instancji stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i d ustawy odmówił stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powołany przepis stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni :

12 - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (pkt 2a),

13 - opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (pkt 2d).

14 Minimalne wynagrodzenie za pracę w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji strony w urzędzie pracy wynosiło - w [...]r. – [...] zł a w [...]r. – [...] zł .

15 W ocenie organu odwoławczego, fakt opłacania preferencyjnej składki na ubezpieczenie społeczne w okresie prowadzenia działalności gospodarczej oznacza, że odwołujący się nie opłacał składek od kwoty wynoszącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, lecz korzystał z ulgi w tym okresie tj. z prawa do preferencyjnej podstawy wymiaru składki wynoszącej 30% minimalnego wynagrodzenia, określonej w art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009r., nr 205, poz. 1585 ze zm.), którego treść organ przytoczył.

16 W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że okres prowadzenia działalności gospodarczej przez M. M., za który odprowadzał składki na ubezpieczenie społeczne w niższej wysokości, nie podlega zaliczeniu do uprawnień zasiłkowych.

17 Wojewoda ponadto wskazał, że Konstytucja RP istotnie zapewnia ochronę praw obywateli, również prawa do zabezpieczenia społecznego obywateli pozostających bez pracy nie z własnej woli i nie mających innych środków utrzymania. Jednak zgodnie z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP zakres i formy takiego zabezpieczenia określa ustawa, w tym przypadku jest to ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Natomiast przepis art. 71 tej ustawy jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i nie stwarza możliwości uznaniowego uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych.

18 M. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniósł, że nadal jest osobą bezrobotną i nie otrzymał od władzy wykonawczej żadnej pomocy materialnej, a jedynie wykładnię prawną, z którą się nie zgadza i powołał się na Konstytucję RP jako najważniejszy akt prawny obowiązujący w demokratycznym państwie.

19 Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

21 Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

22 Rzeczą Sądu administracyjnego jest zatem zbadanie legalności zaskarżonej decyzji, a więc wyjaśnienie czy akt ten zgodny jest z przepisami procedury administracyjnej oraz przepisami prawa materialnego administracyjnego mającego zastosowanie w sprawie. Z powyższego wynika wprost, że w toku tej kontroli sąd administracyjny nie bierze pod uwagę okoliczności pozaprawnych, a więc takich, które nie wynikają z przepisów mających zastosowanie w danej sprawie.

23 Wymaga też podkreślenia, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd administracyjny orzeka w granicach (przedmiotowych i podmiotowych) danej sprawy. nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że Sąd ma obowiązek uwzględnić wszystkie istotne wady prawne decyzji, nawet jeśli nie zostały podniesione przez stronę w skardze.

24 Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie może być uwzględniona, ponieważ będąca jej przedmiotem decyzja ostateczna przyznająca skarżącemu status osoby bezrobotnej, ale odmawiająca prawa do zasiłku dla bezrobotnych prawa nie narusza.

25 Analiza zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wskazuje, że organy orzekające w sprawie dysponowały dowodami niezbędnymi dla dokonania prawidłowych i istotnych, z punktu widzenia materialnej podstawy rozstrzygnięcia, ustaleń faktycznych, materiał ten prawidłowo oceniły i na jego podstawie bezbłędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji organu odwoławczego.

26 Również ocena prawna tego stanu faktycznego jest niewadliwa.

27 Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

28 Skarżący M. M. - jak wynika to z niekwestionowanych skarg ustaleń w zaskarżonej decyzji - zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] r., 18 – miesięcy okres poprzedzający dzień rejestracji, który podlega ocenie z punktu widzenia wysokości zadeklarowanej podstawy odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy sięga w jego przypadku od [...]r. W tym okresie, dokładnie w okresie od [...]r. do [...]r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą – "wykonywanie pozostałych robót budowlanych wykończeniowych" i w tym czasie opłacał preferencyjne składki na ubezpieczenie społeczne. Skarżący w tym okresie korzystał bowiem z ulgi tj. z prawa do preferencyjnej podstawy wymiaru składki wynoszącej 30% minimalnego wynagrodzenia określonej w art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009r. nr 205, poz. 1585 ze zm.).

29 Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzależniając prawo do zasiłku dla bezrobotnych od wysokości podstawy wymiaru odprowadzanych składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w przypadku osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą wprowadziła jednoznacznie brzmiące kryterium, wymagając - by podstawa odprowadzanych składek w 18 – miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji wynosiła kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę i była odprowadzona w tej wysokości przez okres 365 dni.

30 Z akt niniejszej sprawy wynika bezspornie, że skarżący w 18 – miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji w urzędzie pracy nie spełnił wymaganego ustawą okresu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w oparciu o podstawę wynoszącą co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy organy orzekające w sprawie nie miały podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia innej treści. Należy przy tym podkreślić, że z Konstytucją RP, na którą powołuje się skarżący nie wynikają inne uregulowania prawne, w świetle których istniałaby możliwość przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z pominięciem lub wbrew przepisom ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przeciwnie, zgodnie z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, który stanowi :"Obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa" wyraźnie odsyła do regulacji ustawowych w tym przedmiocie.

31 Z powyższych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.