Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2014 r., II SA/Sz 492/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2014 r., II SA/Sz 492/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. B. i E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] r. nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. ustalającą na rzecz J. J. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] murowanych na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] w [...] , obr.[...] .

3 W dniu [....] r. B. B., E. B., Z. D. E. D., M. W., A. W., M. P. i J.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w jednym piśmie, skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji.

4 Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę Z. D., E. D., M. W., A. W., M. P. i J. S..

5 W dniu [...] r. wpłynęło do Sądu pismo złożone przez pełnomocnika B. B., w którym zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

6 W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wielkość planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie dwóch garaży, budzi podejrzenie, że jest to inwestycja o ukrywanym innym przeznaczeniu. Inwestor może bowiem bez trudu uzyskać zmianę decyzji, włącznie ze zmianą sposobu użytkowania budowanego obiektu, co może spowodować uciążliwości dla sąsiadów. Ponadto wskazano, że

7 w przypadku tej inwestycji nie został spełniony warunek "podobieństwa sąsiedzkiego", gdyż w okolicy nie ma garaży o tak "gigantycznych wymiarach", zaś wstrzymanie zaskarżonej decyzji na tym etapie nie rodzi żadnych negatywnych skutków finansowych dla inwestora.

8 Postanowieniem z dnia [...] r. stwierdzono prawomocność postanowienia z dnia [...]. o odrzuceniu skargi Z. D., .E. D., M. W., A. W., M. P. i J. S..

9 Pismem z dnia [...] r. B. B., reprezentowana przez pełnomocnika A. J., ponowiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że postanowienie w tym względzie jest konieczne by nie doszło do nieodwracalnych zdarzeń lub zdarzeń "trudno odwracalnych" na terenie inwestora.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

12 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

13 o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

14 Podkreślić należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt

15 II FSK 136/09 przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (wyrok dostępny w Internecie). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te

16 z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego.

17 W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca

18 w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch garaży. Opisana decyzja nie kwalifikuje się jednak do wykonania. Zauważyć należy, że decyzja ta ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższe orzeczenie nie ma cech wykonalności, skoro nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, a stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania inwestora podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego.

19 Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 688/09, wskazał wprost, że "decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę" (wyrok dostępny w Internecie).

20 W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Decyzja ta nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego, bowiem nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu.

21 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo

22 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.