Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2017 r., II SA/Sz 307/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2017 r., II SA/Sz 307/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: I. stwierdzić swą niewłaściwość, II. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi właściwemu w sprawie.

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), art. 4, art.11, art.13, art. 59 oraz art.107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), przepisów 1.4.1.1, 7.4.1, 9.1.3.1, 9.2.1.1., 9.2.3.1.1, 9.2.3.1.2 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 882), przepisów lp. 3.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nakładającą na A. M. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

3 Na powyższą decyzję A. M. w dniu [...] r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

5 Sąd do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie.

6 Powyższa reguła wynika z przepisu art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

7 Natomiast stosownie do art. 13 § 2 P.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

8 Zgodnie jednak z treścią art. 13 § 3 P.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

9 Na tej podstawie Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., Nr 89, poz. 506 ze zm.). W treści § 1 rozporządzenia wskazano, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej "u.t.d.", przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

10 W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na A. M. wydana została między innymi na podstawie art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), dalej zwanej "u.p.t.n.". Stosownie do jego treści uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113.

11 Powyższy przepis stanowi zatem odrębną i niezależną podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej w stosunku do przepisu art. 92a u.t.d. Co prawda w treści art. 107 ust. 5 u.p.t.n. ustawodawca zastosował odesłanie do przepisów u.t.d., ale odnośnie do zakresu i trybu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

12 Powyższe prowadzi do wniosku, że w zakresie ustalania kognicji miejscowej sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w trybie przepisów u.p.t.n. nie będzie miało zastosowania ww. rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. Przepis § 1 rozporządzenia stanowi przepis szczególny, będący wyjątkiem od reguły określonej w art. 13 § 2 P.p.s.a., stąd zakaz jego rozszerzającej interpretacji. Skoro zatem podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 107 u.p.t.n., a nie art. 92 a u.t.d. za właściwy miejscowo w przedmiotowej sprawie uznać należy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.

13 Powyższą interpretację ww. przepisów potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 758/13.

14 Na marginesie wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej stronie.

15 W tym stanie rzeczy, na podstawie 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 P.p.s.a. orzec należało, jak na wstępie.