Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 lipca 2014 r., II SA/Sz 272/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 lipca 2014 r., II SA/Sz 272/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] , działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), Starosta odmówił Firmie G. zawieszenia postępowania w sprawie wydobywania bez koncesji kopaliny pospolitej z przestrzeni pomiędzy obszarem górniczym "[...] " ustanowionym w koncesji udzielonej przez Starostę i obszarem górniczym "[...] " ustanowionym

3 w koncesji udzielonej przez Marszałka Województwa

4 tj. z terenu działek nr [...] – obręb [...] miasta S.

5 W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że w toku postępowania w sprawie wydobywania bez koncesji kopaliny pospolitej, L. G. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze

6 kwestii nieważności decyzji Starosty z dnia 31 marca 2006 r. udzielającej koncesji na wydobycie kopalin ze złoża "[...]".

7 Zdaniem Starosty w analizowanej sprawie nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

8 W wyniku rozpoznania zażalenia złożonego przez L. G., postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

9 Wyjaśniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 101

10 § 3 K.p.a., w brzmieniu po nowelizacji wprowadzonej w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., przewiduje zaskarżalność zażaleniem postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Tylko od wskazanych w powyższym przepisie postanowień przysługuje zażalenie, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne.

11 Skargę na powyższe postanowienie wniósł L. G. zarzucając:

12 - naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeku postępowania administracyjnego polegające na jego niezastosowaniu podczas gdy zaistniała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania,

13 - naruszenie art. 101 § 3 K.p.a. poprzez jego błędna interpretację i uznanie przez organ II instancji, iż od wydanego postanowienia nie przysługuję zażalenie.

14 Uzasadniając skargę podniósł, że zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania. Przepis art. 101 § 3 K.p.a. nie daje podstaw do ograniczania prawa do zażalenia. W powyższym zakresie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, tj. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. akt

15 VII SA/Wa 1987/12 oraz dnia 25 czerwca 2012 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 199/12.

16 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

18 Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem procedury administracyjnej.

19 Na wstępie należy wyjaśnić, że organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 97

20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej "K.p.a.", w sytuacji gdy nie stosował go w sprawie i przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie. Kolegium nie rozpatrywało bowiem kwestii zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., lecz rozstrzygało kwestie formalną, tj. dopuszczalność zażalenia.

21 Przepis art. 141 § 1 K.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 101 § 3 K.p.a. dotyczący zaskarżalności postanowień podejmowanych w szeroko pojętej kwestii zawieszenia postępowania stanowi, iż zażalenie przysługuje na postanowienie

22 w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.

23 W toku postępowania związanego z zawieszeniem postępowania organ wydać może cztery rodzaje postanowień – o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Przepis art. 101 § 3 K.p.a. wymienia enumeratywnie dwa rodzaje zaskarżalnych postanowień – o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Brak jest aktualnie podstaw do uznania,

24 iż poza postanowieniami wymienionymi w treści przepisu, zaskarżeniu podlegają inne postanowienia w nim niewymienione, w szczególności, że pod pojęciem postanowienia o zawieszeniu postępowania ustawodawca rozumiał również postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

25 Przed zmianą kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzoną ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. przepis ten miał następującą treść: na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Takie brzmienie przepisu uzasadniało interpretację, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania. Obecnie brak jest podstaw do podobnej interpretacji treści art. 101 § 3 K.p.a.

26 Podobne stanowisko na tle wprowadzonej przez ustawodawcę zmiany przepisu art. 101 § 3 K.p.a. wyrażone zostało w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: postanowienia WSA w Białymstoku - z 29 września 2011 r. II SA/Bk 466/11 Lex 1122843 i z 21 lutego 2012 r. II SA/Bk 513/11, postanowienia WSA w Warszawie z 29 listopada 2011 r. II SA/Wa 2184/11

27 i z 22 marca 2012 r. V SA/Wa 270/12 i wyroki tego Sądu z 16 lutego 2012 r.

28 IV SA/Wa 1822/11 i z 25 kwietnia 2012 r. VII SA/Wa 127/12, postanowienie WSA

29 w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r. sygn. II S.A./Gd112/12, postanowienie WSA

30 w Gdańsku z dnia 12 września 2012 r. II S.A./Gd 409/12 – wszystkie orzeczenie dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl).

31 Organ II instancji powinien był w niniejszej sprawie, na podstawie art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a., stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Wydane postanowienie jest zatem prawidłowe.

32 Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

33 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.