Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2012 r., II SA/Sz 256/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2012 r., II SA/Sz 256/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] J.C. wniósł o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. II SAB/Sz 121/11.

3 W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Sz 121/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J.C. na bezczynność Burmistrza. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem [...].

4 W dniu [...] skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na ww. wezwanie złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że otrzymywana renta inwalidzka w kwocie [...] zł nie wystarcza na utrzymanie i kupno potrzebnych leków.

5 W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie ma nikogo na utrzymaniu, żadnego majątku ani oszczędności.

6 Wezwany do przedłożenia dokumentów źródłowych potwierdzających sytuację materialną, J.C. oświadczył, że podtrzymuje swój wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, żądanych dokumentów nie przedłożył.

7 Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

8 Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

9 Zarządzeniem Sądu z dnia [...] na podstawie art. 255 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy poprzez nadesłanie:

10 - oświadczenia, czy prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z B.C. a jeżeli tak to do wskazania stopnia pokrewieństwa,

11 - dowodów potwierdzających dochody wnioskodawcy (odcinek renty) oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, z okresu ostatnich trzech miesięcy,

12 - oświadczenia, czy uzyskuje jakiekolwiek korzyści z nieruchomości o nr [...] położonej [...], w tym z garażu,

13 - dowodów potwierdzających wydatki na utrzymanie mieszkania i leczenie z okresu ostatnich trzech miesięcy,

14 - kserokopii decyzji dotyczących podatku od wszystkich skarżącego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym nieruchomości, za ostatni rok podatkowy,

15 - wyciągów lub wykazów z wszystkich skarżącego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,

16 - zaświadczenia z właściwej do spraw pomocy i opieki społecznej jednostki organizacyjnej gminy dotyczącego liczby osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz korzystania z pomocy społecznej w okresie ostatnich dwóch lat.

17 Żądanych dokumentów J.C. nie nadesłał.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19 Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tego wynika, zatem jednoznacznie, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż sąd wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia (zarządzenia) i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.

20 Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).

21 Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy).

22 Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania normatywne, należy zauważyć, że w sytuacji, gdy osoba fizyczna spełnia przesłanki określone w powyższym przepisie obowiązkiem Sądu jest przyznanie prawa pomocy. Na podmiocie ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, spoczywa z kolei ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zadaniem więc strony, jest niejako przekonanie Sądu, że jej sytuacja majątkowa nie pozwala uczynić zadość wymogom opłaty kosztów postępowania. W tym celu powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. W gestii Sądu znajduje się już ocena czy strona w sposób należyty uargumentowała zasadność przyznania niniejszej pomocy.

23 Prawidłowe rozpatrzenie słuszności przyznania prawa pomocy wymaga uwzględnienia z jednej strony obciążeń finansowych wnioskodawcy, a drugiej strony – jego możliwości finansowych. Przy ustalaniu możliwości finansowych wnioskodawcy należy mieć na uwadze jego realną sytuację materialną, biorąc pod uwagę dochód w przeliczeniu na członków rodziny oraz obciążenia finansowe w zakresie faktycznie ponoszonych wydatków.

24 Odnosząc się do wniosku J.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący w uzasadnieniu złożonego wniosku przede wszystkim nie wskazał udokumentowanych okoliczności motywujących niemożność poniesienia kosztów postępowania. Nie przedłożył także stosownych dokumentów na skutek wezwania w tym przedmiocie, czy też na etapie złożenia sprzeciwu, chociaż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek nie tylko rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, ale także poparcia powoływanych okoliczności środkami dowodowymi. W realiach niniejszej sprawy, podniesione przez skarżącego okoliczności, na których oparł swój wniosek o przyznanie prawa pomocy (niemożność uiszczenia kosztów postępowania z uwagi na niski dochód), zostały w istocie jedynie opisane, ale nie wykazane, czyli dowiedzione, udokumentowane, udowodnione (postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ189/11).

25 Z powyższych względów na podstawie art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.