Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2013 r., II SA/Sz 1309/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2013 r., II SA/Sz 1309/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. C. na działanie Naczelnika [...] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").

3 W rozpoznawanej sprawie M.C. w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 30 listopada 2012 r. w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że w dniu [...] r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na działanie Naczelnika Wydziału Architektury, Budownictwa, Rolnictwa i Ochrony Środowiska w Starostwie Powiatowym – D.D. – w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej zwanej "K.p.a."), polegające na zaniedbaniu i nienależytym wykonywaniu zadań, naruszeniu praworządności, co skutkowało także naruszeniem interesów skarżącego, przewlekłym załatwianiu spraw zgłaszanym przez skarżącego oraz zaniechaniu załatwiania wniosków składanych przez skarżącego w związku z jego interesem prawnym, jako strony postępowania.

4 Stosownie do treści art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

5 W kontekście przedstawionych regulacji dotyczących zakresu właściwości sądów administracyjnych zaznaczyć należy, że skarga składana w trybie art. 227 K.p.a., uregulowana w Rozdziale II Działu VIII tego Kodeksu, zatytułowanego "Skargi i wnioski" stanowi odrębny, względem unormowanego w przepisach tego Kodeksu ogólnego postępowania administracyjnego, rodzaj jednoinstancyjnego postępowania o charakterze administracyjnym, którego sposób załatwienia sprawy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 586/07 oraz Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. III SAB/Kr 59/09, wyroki dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl).

6 W przedziale spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych nie mieszczą się zatem skargi dotyczące określonych działań lub bezczynności organów lub ich pracowników podlegające rozpatrzeniu w trybie postępowania w sprawach skarg i wniosków, uregulowanego przepisami Działu VIII K.p.a.

7 Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., sąd administracyjny postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosowne rozstrzygnięcie zapaść może na posiedzeniu niejawnym.

8 W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów art. 58 § 1 pkt 1

9 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.