Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2015 r., I SA/Rz 579/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2015 r., I SA/Rz 579/14

Sentencja

1 Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku J.S. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2009 r. - postanawia – I. zwolnić skarżącego od uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, II. ustanowić dla skarżącego adwokata. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Uzasadnienie

2 J.S. (dalej: skarżący) w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. zwrócił się ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata, motywując go tak samo jak poprzednio tj. biedą i złym stanem zdrowia. Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z żoną, która jak zaznaczył jest bez pracy. Jedynym dochodem tego gospodarstwa według oświadczenia jest renta skarżącego w wysokości 1289 zł (brutto). W rubryce nr 7 urzędowego formularza dotyczącej majątku skarżący wyszczególnił dom o pow. 123 m² i nieruchomość rolną o pow. 1,68 ha (V i VI klasy z przeznaczeniem na zalesienie). Do wniosku przedłożył kserokopie dokumentacji medycznej dotyczącej stanu zdrowia oraz opakowań zażywanych lekarstw.

3 Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:

4 Wniosek skarżącego w rozpoznawanej sprawie jest kolejnym wnioskiem o zastosowanie prawa pomocy. Kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (WSA) , jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postanowieniem z dnia 18 września 2014r., sygn. I SA/Rz 579/14 WSA oddalił wniosek J.S. o przyznanie prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. II FZ 1736/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to rozstrzygnięcie.

5 Kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany w trybie art. 165 P.p.s.a. i postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. I SA/Rz 579/14 Sąd odmówił zmiany własnego postanowienia z dnia 18 września 2014 r., a następnie postanowienie to zostało skontrolowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. II FZ 22/15 oddalił na nie zażalenie.

6 Po odrzuceniu skargi skarżącego, co nastąpiło postanowieniem WSA z dnia 18 marca 2015 r. (sygn. I SA/Rz 579/14), po uprzednim wezwaniu do wykonania zarządzenia przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, skarżący w piśmie z dnia 23 marca 2015 r. nazwanym skargą na ww. postanowienie, ponownie zwrócił się o udzielenie mu prawa pomocy. Wezwany, na urzędowym formularzu zakreślił zakres tego żądania, tj. zwolnienia od kosztów oraz ustanowienie adwokata.

7 Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania

8 o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie (wpis od skargi kasacyjnej jest jedynym elementem kosztów na etapie, na jakim znajduje się sprawa) –strona powinna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

9 Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją szczególną, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego, a tym samym realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej. Dlatego mając na uwadze powyższe, należy tak interpretować przepisy prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swoich praw na drodze sądowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. I OZ 520/11, dostępne w systemie CBOIS) .

10 Z akt sprawy i przedłożonych dokumentów nie wynika, aby sytuacja życiowa i materialna zmieniła się w istotny sposób, ale wziąwszy pod uwagę, że WSA postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. odrzucił skargę skarżącego oraz to, że skarżący sygnalizuje chęć wniesienia skargi kasacyjnej, to chcąc skutecznie wnieść środek w postaci skargi kasacyjnej, zmuszony jest skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

11 Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.