Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2018 r., I SA/Rz 42/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2018 r., I SA/Rz 42/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 r. sprzeciwu J. D. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. I SA/Rz 42/17, o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. - p o s t a n a w i a - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 I SA/Rz 42/17

3 Uzasadnienie

4 Postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r., referendarz sądowy odmówił J. D. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r.

5 Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r. WSA oddalił skargę J. D. Następnie na żądanie skarżącej sporządzono jego uzasadnienie, którego odpis doręczono jej 14 listopada 2017 r.

6 W dniu 15 grudnia 2017 r. wpłynął do Sądu wniosek J. D. o przyznanie prawa pomocy - w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Po rozpoznaniu tego wniosku referendarz sądowy postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. - odmówił J. D. przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.

7 W sprzeciwie na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że jest ono niezasadne. Jednocześnie nadmieniła, że jej sytuacja uprawnia ją do otrzymania przedmiotowego wsparcia.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

9 Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy określonych w art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

10 Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).

11 Według art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246

12 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

13 Podkreślenia wymaga, że ponownie złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata - należy rozpatrzyć na podstawie art. 165 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tej regulacji: postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Regulacja ta pozwala zatem na uchylenie lub zmianę orzeczenia, wskutek zmiany okoliczności sprawy.

14 Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy będzie to w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. II OZ 132/14).

15 Sąd przychyla się do stanowiska referendarza sądowego, że w sytuacji J. D. nie nastąpiły zmiany okoliczności sprawy, które uzasadniają zmianę wydanego uprzednio postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 marca 2017 r. w zakresie prawa pomocy (utrzymanego w mocy przez WSA postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r.). W konsekwencji referendarz prawidłowo odmówił skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym - obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

16 Sąd podziela argumentację referendarza zawartą w objętym sprzeciwem postanowieniu, że skarżąca nie zdołała wykazać spełnienia ustawowych przesłanek, skutkujących uwzględnieniem jej wniosku w zakresie całkowitym. Do sprzeciwu nie dołączono żadnego nowego materiału dowodowego. Co więcej, w uzasadnieniu sprzeciwu nie podano żadnych konkretnych i rzeczowych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku w zakresie całkowitym.

17 W ocenie Sądu, referendarz sądowy wyciągnął prawidłowe wnioski z przeprowadzonej analizy dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, dotyczącej jej stanu materialno-bytowego. Tym samym trafna jest argumentacja referendarza, że aktualna sytuacja J. D. nie różni się istotnie od sytuacji ocenianej uprzednio.

18 Niezależnie od powyższego należy również zauważyć, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

19 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 165 i art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.