Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2010 r., II SA/Rz 554/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2010 r., II SA/Rz 554/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - postanawia - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku M. R. i P. G. o wznowienie postępowania, odmówiło wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "budowa infrastruktury technicznej i sportowej dla Zespołu Szkół w O., na terenie części działki nr 880/11 oraz zjazdu z drogi publicznej kategorii wojewódzkiej na terenie części działki nr 881".

3 W treści decyzji zawarto pouczenie o przysługującym stronom prawie do zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie 30 dni od daty jej otrzymania.

4 Zgodnie z tym pouczeniem, w dniu 27 kwietnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M. R. i P. G.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

7 Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

8 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

9 Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

10 Powyższe oznacza, iż skuteczne wniesienie skargi wymaga wyczerpania, określonego w ustawie procesowej regulującej dane postępowanie, środka prawnego.

11 Stosownie zaś do treści art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12 Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż M. R. i P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

13 Skarżący takiego wniosku nie złożyli, lecz wnieśli skargę bezpośrednio na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r. Tym samym nie wyczerpali środków zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. W konsekwencji powyższe czyni skargę niedopuszczalną i jako taką podlegającą odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

14 Na marginesie Sąd zaznacza, iż strona została błędnie pouczona o prawie zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

15 Stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Fakt wadliwego pouczenia świadczy o braku winy strony w dokonaniu czynności procesowej, nie może jednak uprawniać strony do zaskarżania decyzji niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, natomiast przemawia za przywróceniem terminu do dokonania spóźnionej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 7.08.2007 r. sygn. akt II GZ 101/07; postanowienia z dnia 7.04.2010r., sygn. akt II OSK 552/10).

16 Mając na uwadze powyższe tut. Sąd uznał skargę na decyzję Kolegium z dnia 30 marca 2010 r. za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.