Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2018 r., I SA/Po 53/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2018 r., I SA/Po 53/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. X. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności; postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]zł (słownie [...] złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.

Uzasadnienie

2 Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. wniosła skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr [...] określającego skarżącemu (jako dłużnikowi) wysokość nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. Wraz ze skargą na rachunek tutejszego Sądu uiszczono kwotę [...]zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi bądź też ewentualnie jej oddalenie.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

4 Skarga jako przedwczesna podlega odrzuceniu.

5 Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

6 Strona skarżąca nie wywiązała się obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, które służyły jej przed organem właściwym w sprawie. Zaskarżone postanowienie wydano m.in. w oparciu o art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Właściwość Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr [...] wynikała z postanowień art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Z uwagi na treść art. 126 powołanego aktu regulacje k.p.a. normujące procedurę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stosuje się odpowiednio w odniesieniu do postanowień na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 17b § 1b u.p.e.a., do zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez organy sprawujące nadzór w rozumieniu przepisów art. 23 albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

7 Mając na uwadze brzmienie przytoczonych przepisów u.p.e.a. oraz k.p.a. nie może budzić wątpliwości, że skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na zaskarżone przez niego postanowienie. Wniesienie skargi należało poprzedzić skorzystaniem z tego środka zaskarżenia. Reprezentujący skarżącą profesjonalny pełnomocnik nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia mimo prawidłowego pouczenia go o tym prawie przez organ.

8 Mając powyższe na uwadze skargę jako przedwczesną należało odrzucić. Stosownie bowiem do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia [tak: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2013, dokument LEX nr 148336].

9 W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w pkt II. sentencji orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.