Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2014 r., I SA/Po 422/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2014 r., I SA/Po 422/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 01 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku MK o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi MK na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia w 50% zaległości w podatku od spadków i darowizn oraz odmowy umorzenia 50% zaległości ww. podatku postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Skarżący MK pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia w 50% zaległości w podatku od spadków i darowizn oraz odmowy umorzenia 50% zaległości ww. podatku. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wszystkich decyzji.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

5 Podkreślenia jednakże wymaga, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2005r., str. 295). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

6 Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.

7 Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

8 Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja umarzająca w 50% zaległości w podatku od spadków i darowizn oraz odmawiająca umorzenia 50% zaległości ww. podatku. Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być, jak już wyżej wskazano, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z 23 października 2008r., sygn. akt II OZ 1075/08, postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II GZ 293/08, postanowienie z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 59/09, publ. na str. internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

9 Wyjaśnić również należy, że Sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...], ustalającej zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn, od darowizn uzyskanych od rodziców skarżącego, t.j. Z i HK, jak i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], którymi utrzymano w mocy w.w decyzje organu podatkowego I instancji.

10 Wyjaśnić bowiem należy, że Sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji o w.w numerach. Wskazać należy, że powołany na wstępie art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż skarżący może wnosić o wstrzymanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykładnia językowa powyższego zapisu jednoznacznie wskazuje, że Sąd może postanowić o wstrzymaniu tylko takiego aktu, który został wydany bądź podjęty w granicach tej sprawy, w której wszczęte zostało postępowanie sądowe ze skargi wnioskodawcy. Zatem skarżący może wystąpić o wstrzymanie wykonania – ale tylko tych aktów, które zostały podjęte w ramach postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym do sądu rozstrzygnięciem. W orzecznictwie przyjmuje się, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt I GSK 2218/06). To samo dotyczy również instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

11 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...] Sąd posiada kompetencje do zbadania i oceny nie tylko tego aktu, ale również i innych, z tym zastrzeżeniem, że mogą nimi być tylko te, które zostały podjęte w toku postępowania zakończonego zaskarżonym orzeczeniem. Kontrola sądowa w niniejszej sprawie ogranicza się zatem do aktów, które zostały podjęte od złożenia przez skarżącego wniosku o umorzenie zaległości w podatku od spadków i darowizn jak i wynikających z niej odsetek za zwłokę, do dnia wydania decyzji w drugiej instancji, t.j. do dnia [...]. Natomiast decyzje o numerach [...] z dnia [...], jak i decyzje o numerach [...] z dnia [...] zostały wydane w odrębnych postępowaniach administracyjnych.

12 Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.