Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2015 r., IV SA/Po 893/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2015 r., IV SA/Po 893/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. zo.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. zo.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Spółka P. Sp. zo.o. z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.-dalej "Ppsa"), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 Ppsa, w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

5 Istotne w niniejszej sprawie w związku z wnioskiem strony jest to, że kwestionowane decyzje zapadły w postępowaniu o szczególnym charakterze, regulowanym przepisami wskazanej specustawy drogowej. Przyjęte w tej ustawie rozwiązania prawne mają zapewnić szybki przebieg inwestycji drogowych. Cel ustawy realizuje się poprzez w szczególności uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie 14 dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie 2 miesięcy.

6 Sąd rozpoznający przedmiotowy wniosek w pełni podziela i aprobuje stanowisko przyjęte powszechnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, według którego w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 61/09; z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10; z dnia 27 września 2012, sygn. akt II OZ 818/12; z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1128/13; a także postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 153/14; z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 312/15; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10; z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1450/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

7 Nadto należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru obligatoryjnego, sąd może odmówić wstrzymania wykonania w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak i wówczas, gdy uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, a udzielenie stronie ochrony tymczasowej spowodowałoby zagrożenie interesu publicznego, o którego realizację chodzi w niniejszej sprawie. Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W orzecznictwie wskazuje się, iż wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych starosta, w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, nadaje decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2011 r., sygn. I OSK 289/11, LEX nr 783718).

8 W niniejszej sprawie należy mieć również na uwadze, iż z konstrukcji art. 61 § 3 Ppsa wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu oraz innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

9 W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności Ppsa nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienia NSA z: 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09; 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 536/10; 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11; 8 października 2013 r., sygn. akt II OZ 839/13; 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09; 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1101/09; 6 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 341/14; 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GZ 177/08; 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 345/10 i sygn. akt II GZ 346/10; 29 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 337/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

10 W przedmiotowej sprawie skarżący poza złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdzeniem, że wykonanie inwestycji spowoduje dewastację i zmianę wadliwe zajętej nieruchomości, nie wykazał aby zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa.

11 Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.