Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 r., IV SA/Po 811/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 r., IV SA/Po 811/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. P., L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu J. N. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent Miasta P. (zwany dalej: Prezydentem) po rozpatrzeniu wniosku inwestorów: K. i M. K. z dnia [...] lipca 2010 r. z późniejszymi modyfikacjami, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowo-gospodarczego wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki na okres tymczasowy, do czasu realizacji sieci kanalizacji sanitarnej – przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...], obręb J., położonej w P. przy ul. [...].

3 Na skutek odwołań od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (zwane dalej – SKO, Kolegium), decyzją z dnia [...] maja 2011 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

4 Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 784/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił obie ww. decyzje.

5 Na skutek powyższego wyroku, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] znak [...], Prezydent ustalił na rzecz K. i M. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowo–gospodarczego oraz bezodpływowego zbiornika na ścieki na okres tymczasowy do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. [...], obręb J., położonej w P. przy ul. [...] (zwanych dalej odpowiednio: inwestycja, działka nr [...]).

6 W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje:

7 W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej inwestora obszar analizowany oraz zbadano funkcje i cechy istniejącej tam zabudowy. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, zwanego dalej: rozplan) obszar analizowany powinien być wyznaczony wokół terenu objętego wnioskiem – w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem, nie mniejszej niż 50,0 m. Mając na uwadze, że 3-krotna szerokość frontu działki inwestora wynosi 33 m (3 x 11 m), przyjęto promień 50 m od granic wnioskowanej działki. Działki, przez które przebiega granica wspomnianego obszaru uwzględniono w całości w przypadku, gdy znaczna część zabudowy znajduje się w granicach obszaru analizowanego. Dlatego granica obszaru analizowanego przebiegała wzdłuż granic tych działek, które zostały włączone do analizy, wobec czego obszar analizowany został rozszerzony do 72 m w kierunku północnym, do 68 m w kierunku zachodnim oraz do 91 m w kierunku wschodnim. Tak wyznaczony obszar obejmuje w szczególności działki zabudowane, położone przy ul. [...] (działka nr: [...], [...](działka nr [...] i [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]) oraz przy ul. [...] (działka nr [...]) i ul. [...] (działka nr [...]). Ze względu na jednolity charakter zabudowy sąsiedniej, organ uznał, że w omawianej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające rozszerzanie granic obszaru analizowanego. Przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała możliwość ustalenia wymagań dla nowej zabudowy. W obszarze analizowanym dominuje bowiem wedle ustaleń organu zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącymi jej budynkami usługowymi – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]; zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z usługami znajduje się przy ul. [...] (zakład blacharsko–dekarski), ul. [...] ([...]), ul. [...] ([...]); zabudowa usługowa znajduje się przy ul. [...] ([...]). Średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi przy tym 25% pow. działek, od 5% – ul.[...] do 69% – ul. [...]. Powierzchnia zabudowy działek wynosi od 38 m2 ([...]) do 461 m2 (ul. [...]). Budynki mieszkalne jednorodzinne mają II kondygnacje nadziemne i maksymalnie wysokość ok. 8 m (wyjątek stanowią l-kondygnacyjne budynki przy ul. [...] i ul. [...]). Z kolei budynki gospodarcze i usługowe mają I kondygnację nadziemną i maksymalnie wysokość ok. 4,5 m (wyjątek stanowi 2-kondygnacyjny budynek przy ul. [...]). Poza tym średnia szerokość elewacji frontowej budynków wynosi 9,5 m; od 6,5 m (ul. [...]) do 13 m (ul. [...]). W obszarze analizowanym dominują budynki z dachami płaskimi (ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ul. [...]). Dachy skośne mają jedynie budynki przy ul.[...] i ul. [...]. Większość budynków przy ul. [...] znajduje się w odległości 5 m od pasa drogowego (ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Występują również budynki usytuowane w większej odległości, tj. od 11,5 m (ul. [...]) do 39 m (ul. [....] [...], [...]). Budynek przy ul. [...] znajduje się w odległości 13 m od granicy pasa drogowego, a budynek przy ul. [...] [...] – w odległości 39 m. Tym samym przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że planowana inwestycja kontynuuje istniejące funkcje oraz cechy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występującej w obszarze analizowanym. Omawiając parametry nowej zabudowy, organ wyjaśnił szczegółowo, wskazując na konkretną zabudowę w obszarze analizowanym, dlaczego wskaźnik intensywności zabudowy wyznaczono większy od średniego, a szerokość elewacji frontowej mniejszy od wartości średniej, powołując się na § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Nadto, organ wskazał, że kwestie związane z lokalizacją budynków zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm., zwanym dalej: rozptech). Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 2 powyższego rozporządzenia zabudowa jednorodzinna to budynek mieszkalny lub ich zespół wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Dlatego zgodnie z przytoczonym przepisem na działce o szerokości mniejszej niż 16 m, a taka jest wnioskowana działka, bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią możliwe jest lokalizowanie zarówno budynku mieszkalnego, jak i gospodarczego czy garażowego. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy może zatem dopuścić taką lokalizację, zwłaszcza jeżeli przeprowadzona analiza urbanistyczna taką możliwość wykaże. Na działkach sąsiednich występują budynki usytuowane bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, są to budynki mieszkalne jednorodzinne (ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) oraz budynki gospodarcze czy usługowe (ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Działka przy ul. [...] [...] jest zagospodarowana w sposób najbardziej zbliżony do rozważanej inwestycji. Jest to zabudowa mieszkalno –usługowa położona w granicy z działkami sąsiednimi: działką nr [...] (na długości ok. 21 m) oraz działką nr [...] (na długości ok. 38 m). Większość działek w obszarze analizowanym, w tym również wnioskowana działka, posiada parametry właściwe działkom przeznaczonym pod zabudowę bliźniaczą tj. szerokość od 11 m do 15 m – są to nieruchomości przy ul. [...] [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Na takich działkach niemożliwe jest racjonalne zaprojektowanie zabudowy wolno stojącej, dlatego dopuszcza się zabudowę w granicy, co umożliwiają zapisy § 12 ust. 3 pkt 1 wymienionego rozporządzenia. Dlatego lokalizacja budynków na działkach sąsiednich o podobnych parametrach do wnioskowanej działki, zwłaszcza zabudowa przy ul. [...] [...], stanowi podstawę do ustalenia dla planowanej inwestycji możliwości zabudowy bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Tym samym spełnione zostały wszystkie warunki niezbędne do pozytywnego załatwienia wniosku inwestorów.

8 Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. uczestnicy postępowania M. i L. P. odwołali się od powyższej decyzji organu I instancji, a stanowisko swoje następnie podtrzymali i częściowo rozwinęli także w pismach z dnia [...] maja 2012 r. i [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu odwołujący się wskazali, że zabudowa istniejąca na obszarze analizowany powstała okresie od 1930 r. do 1970 r., a zatem w oparciu o odmienne przepisy niż obecnie planowana inwestycja. Uwaga ta dotyczyć miała w szczególności odległości budynku od granicy z działką sąsiednią, która powinna wynosić 5 m. Odwołujący się wskazali ponadto, że nie zgadzają się na lokalizację w ich sąsiedztwie zakładu blacharsko-dekarskiego z uwagi na uciążliwości generowane przez takie przedsiębiorstwo, oraz zagrożenie wybuchem, wynikające ze składania materiałów wybuchowych i butli gazowych z tlenem i acetylenem. Wreszcie wskazali również na niewykonanie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 784/11.

9 Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa) uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji. SKO zauważyło przy tym, że w kontrolowanej decyzji nie została ustalona szerokość elewacji frontowej planowanej inwestycji. Parametr ten nie został określony w osnowie decyzji, nie można go także wywieść z uzasadnienia zaskarżonego aktu. Okoliczność ta wymagała natomiast ustaleniami w toku ponownego rozpatrywania sprawy. W kontekście art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ wskazał, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 784/11, sąd wskazał wyraźnie, że analiza urbanistyczna powinna stanowić odrębny od wyników analizy dokument. Jeżeli bowiem załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy mają być wyłącznie wyniki analizy, a nie wyniki wraz z analizą ani też sama analiza, to analiza urbanistyczna i jej wyniki powinny stanowić oddzielne dokumenty. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji zawarł w jednym dokumencie zatytułowanym "Część tekstowa wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" zarówno częściową analizę urbanistyczną, jak i wyniki analizy, co w konsekwencji należy ocenić jako niewykonanie wskazówek sądu. Zauważyć przy tym należy, że w uzasadnieniu powołanego wyroku sąd zarzucił poprzednio sporządzonej analizie urbanistycznej brak charakterystyki parametrów istniejącej zabudowy, z dokładnym wskazaniem na jakich działkach, jakie budynki się znajdują i jaka jest wielkość tych działek. We fragmentach sporządzonej po ponownym rozpatrzeniu sprawy "Części tekstowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" organ I instancji wyszczególnił konkretne działki znajdujące się w obszarze analizowanym, ale nie dokonał charakterystyki dotyczącej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w odniesieniu do każdej konkretnej zabudowy. Inne rozważania dotyczące funkcji istniejącej zabudowy, geometrii dachu i częściowo linii zabudowy zostały natomiast przeniesione do części tego dokumentu obejmującej wyniki analizy. Podczas ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji powinien zatem zastosować się do wskazówek sądu w powyższym zakresie.

10 Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. inwestorzy K. i M. K. zaskarżyli tę decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Po 763/12 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 Kpa i § 9 ust. 1 i 2 rozplan.

12 Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję P. z [...] marca 2012 r. w części dotyczącej punktu I ppkt 1.3, określiło szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w sposób następujący: maksymalnie 8 metrów oraz w pozostałej części utrzymało ww. decyzję Prezydenta w mocy.

13 W uzasadnieniu organ powołał się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t., zwanej dalej: PPSA) i przytoczył część uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Po 763/12 wskazujący, iż z zebranego w aktach materiału dowodowego wynika, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 powołanej ustawy zostały w niniejszej sprawie spełnione oraz, że Wojewódzki Sad Administracyjny nakazał organowi odwoławczemu, ponownie zbadać czy w stosunku do planowanej inwestycji został spełniony wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wskazało, że podczas ponownego rozpatrywania sprawy stwierdziło, że organ pierwszej instancji wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami obszar analizowany, zaś działki, przez które przebiega granica obszaru analizowanego uwzględniono w całości, w przypadku gdy znaczna część zabudowy znajduje się w granicach obszaru analizowanego w związku z czym obszar analizowany został rozszerzony do 72 m w kierunku północnym, do 68 m w kierunku zachodnim i do 91 m w kierunku wschodnim. Tak wyznaczony obszar obejmuje teren tworzący urbanistyczną całość, w szczególności działki zabudowane położone przy ul. [...] (dz. nr: [...], [...] (dz. nr [...] i [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [....] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]), [...] (dz. nr [...]) oraz przy ul.[...] (dz. nr [...]) i ul. [...] [...] (dz. nr [...]). W ocenie Kolegium przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała możliwość ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy rozplan. W wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa pozwalająca na wyznaczenie parametrów dla wnioskowanej inwestycji - w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której towarzyszą budynki usługowe, w obszarze analizowanym średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 25 % powierzchni działek, od 5% - ul. [...] do 69% - ul. [...]. Powierzchnia zabudowy działek wynosi od 38 m2 ([...]) do maks. 461 m2 ([...]), budynki mieszkalne jednorodzinne występujące w obszarze analizowanym mają II kondygnacje nadziemne i maks. wysokość ok. 8 m (wyjątek stanowią 1-kondygnacyjne budynki przy ul. [...] i [...]). Budynki gospodarcze i usługowe mają 1 kondygnację nadziemną i maks. wysokość ok. 4,5 m (wyjątek stanowi 2- kondygnacyjny budynek przy ul.[...]), średnia szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynosi 9,5 m - od 6,5 m ([...]) do 13m ([...]), w obszarze analizowanym dominują budynki z dachami płaskimi ([...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ul. [...]). Dachy skośne mają jedynie budynki przy ul. [...] i ul. [...]; większość budynków przy ul. [...] znajduje się w odległości 5m od pasa drogowego (ul. [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Występują również budynki usytuowane w większej odległości od 11,5 ([...] [...]) do maks. 39 m (ul. [...] [...], [...]). Budynek przy ul. [...] [...] znajduje się w odległości 13 m od granicy pasa drogowego, a budynek przy ul. [...] [...] - w odległości 39 m.

14 Organ skonstatował, iż po przeanalizowaniu zgromadzonych przez organ pierwszej instancji dokumentów stwierdza że ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji jest zasadne z uwagi na spełnienie warunku kontynuacji parametrów i gabarytów zabudowań dostępnych z tej samej drogi publicznej - w obszarze analizowanym występują bowiem obiekty podobne do wnioskowanych przez inwestorów. Z uwagi, jednakże na fakt, że w decyzji organu pierwszej instancji nie została oznaczona szerokość elewacji frontowej planowanej inwestycji Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchyliło decyzję objętą odwołaniem w zakresie punktu II ppkt 1.3 i orzekło (działając na podstawie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia) o ustaleniu szerokości elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego i budynku garażowo-gospodarczego - maksymalnie 8 m. Podkreślono, że powyższy parametr jest zgodny z wnioskiem inwestorów, ale także ze znajdującymi się w aktach sprawy "Wskazaniami dla warunków i wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu" (k. 73 oraz k. 196 akt organu pierwszej instancji) jak również wynika ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej.

15 Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że w ocenie Sądu "organ I instancji przekonująco wyjaśnił, dlaczego w rozpatrywanie sprawie należało zastosować § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Przepis ten dopuszcza bowiem przy zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych przy granicy z działką sąsiednią na działkach budowlanych o szerokości mniejszej niż 16 m. Taki przypadek niewątpliwie zaistniał w niniejszej sprawie, ponieważ planowane przedsięwzięcie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a szerokość działki inwestora wynosi 11 m. Ponadto, lokalizacja budynku w granicy z działką sąsiednią może być dopuszczona również w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Analiza urbanistyczna, co przekonująco wykazał organ I instancji, pozwala przyjąć, że usytuowanie rozważanego przedsięwzięcia w granicy z działką nr [...] nie narusza istniejącego już ładu przestrzennego. W tym miejscu należy podkreślić, że powołane przepisy stanowią wystarczającą podstawę do lokalizacji przedmiotowego budynku w granicy z działką sąsiednią, a wedle obecnego stanu prawnego nie jest wymagana w tej mierze zgoda właściciela działki sąsiedniej." Ponadto organ podkreślił, że w toku postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organy administracji publicznej nie mają podstaw do żądania bardziej szczegółowego, niż zostało to uczynione w niniejszym postępowaniu, określenia przez Inwestorów działalności, jaką zamierzają prowadzić w lokalu użytkowym planowanym w obrębie budynku jednorodzinnego, co w sposób nie budzący wątpliwości podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pierwszym zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 20 października 2011 r. (sygn. akt IV SA/Po 784/11).

16 Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i L. P. (zwani dalej: skarżący), którzy zarzucili ww. decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie i interpretację § 12 ust. 3 pkt 1 rozptech oraz brak uwzględnienia rozporządzenia MSWiA w sprawie zabezpieczenia przeciwpożarowego budynków, albowiem takie usytuowanie obiektu, który ma być przeznaczony na mieszkanie i warsztat zagrożenie stwarza; obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść wydanej decyzji, a w szczególności: nierespektowanie przez organy pierwszej i drugiej instancji dyrektyw i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Po 763/12, gdzie sprawę już raz uchylono; naruszenie zasad zawartych w art. 7 i art. 77 Kpa przez pominięcie w rozpoznawanym materiale dowodowym okoliczności przemawiających na korzyść skarżących, a także brak zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie (np. w zakresie zagrożenia pożarowego i wybuchowego, a także dojazdów do tych celów dla wozów straży pożarnej); brak ustosunkowania się organu odwoławczego do wszystkich z zarzutów przedstawionych przez skarżących; przekroczenie granic swobodnego uznania administracyjnego, które w tym przypadku stało się dowolnością; naruszenie art. 107 § 3 Kpa przez brak pełnego uzasadnienia co do stwierdzenia, w jaki sposób interesy skarżących, dla których rozstrzygnięcie było negatywne - zostało wzięte pod uwagę i zabezpieczone; wreszcie błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, które miały wpływ na jej treść, a przejawiały się w: uznaniu, że budynek, który jest przeznaczony również na warsztat może być usytuowany na granicy nieruchomości, mimo braku zgody i sprzeciwu ze strony sąsiadujących; braku wszechstronnego wyjaśnienia całokształtu stanu faktycznego sprawy; przyjęciu za ustalone faktów bez dostatecznej ku temu podstawy

17 w materiale dowodowym; nietrafności przyjętych kryteriów oceny.

18 Skarżący wnieśli m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz oddalenie wniosku ustalenie warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zarzuty skarżący podnieśli, iż całość rozważań organów I i II instancji administracyjnej dotyczy budynku jednorodzinnego, który miałby być przeznaczony do celów mieszkalnych. Natomiast z dokumentacji wynika, że obiekt ten ma służyć do celów mieszkalno-warsztatowych (warsztat blacharski). Zdaniem skarżących prowadzenie takiego warsztatu łączy się z zagrożeniem pożarowym i wybuchowym oraz koniecznością składowania różnych materiałów, czego decyzja nie uwzględnia. Skarżący oświadczyli, iż nie wyrażają zgody, jako najbliżsi sąsiedzi, na stawianie obiektu, nawet bez okien, na granicy należącej do nich nieruchomości.

19 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

20 Pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. działający z urzędu pełnomocnik M. P. uzupełnił skargę złożoną przez skarżących wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Pełnomocnik zarzucił skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez: powierzchowne zbadanie stanu faktycznego sprawy, bez podjęcia niezbędnych kroków prawnych i faktycznych niezbędnych do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; brak pogłębienia zaufania obywateli do organów władzy publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych; uznanie, iż przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki pozwalające na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo, iż analiza urbanistyczno - architektoniczna została ponownie błędnie przeprowadzona, na co we wcześniejszym rozstrzygnięciu zwracał uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 20.10.2011 r. wydany w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 784/11); pominięcie rozważenia zagadnienia dopuszczalności i zasadności lokalizacji przedmiotowej inwestycji przy granicy działki w analizie urbanistyczno - architektonicznej; niezbadanie w analizie urbanistyczno - architektonicznej czy odległość planowanego budynku od innych obiektów - w tym przypadku domu skarżącej - będzie umożliwiać naturalne oświetlenie pomieszczeń w domu skarżącej; art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego skutkujące naruszeniem jednej z elementarnych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy - doprowadziły bowiem do nieuprawnionego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej na działce nr [...]. Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej: uplan) w związku z § 3 i § 9 rozplan poprzez błędne przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

21 Pełnomocnik skarżących opisał stan faktyczny w sprawie i podniósł, że jego zdaniem decyzja Prezydenta z dnia [...] marca 2012 r. została oparta na wadliwie przeprowadzonej analizie urbanistyczno - architektonicznej, która nie pozwala na stwierdzenie, czy wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki U. i K. i M. małż. K. zostały określone w warunkach kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy istniejącej w sąsiedztwie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 uplan.

22 Pełnomocnik przywołał także treść art. 61 ust. 1 uplan oraz wskazał, iż uzupełnieniem regulacji zawartej w art. 61 tej ustawy są przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (rozplan). Wskazując na § 3 tego rozporządzenia pełnomocnik podniósł, iż w aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 i to zawierająca część tekstową i graficzną. Tymczasem w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna i wyniki analizy wbrew postanowieniom § 3 i 9 rozplanu zostały połączone w jeden dokument zawierający analizę urbanistyczną i wyniki analizy. Pełnomocnik podkreślił, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji Wojewódzki Sąd Administracyjny już raz zauważył wyżej opisane uchybienie.

23 Odwołując się do oceny, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 pełnomocnik podniósł, że skoro analiza została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy i brak jest wyników analizy, to uznać należy, iż organ nie ocenił należycie, czy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 uplan.

24 Zarzucono także, że w sprawie nie przeprowadzono wyczerpującej analizy dotyczącej umiejscowienia na działce spornego budynku, stosownie do treści § 12 ust. 3 pkt 1 rozptech. W ocenie pełnomocnika organ administracji nadal nie dokonał rozważenia wszystkich parametrów istniejącej zabudowy, a do takich parametrów bez wątpienia należy lokalizacja budynku względem granic działki. Pominięte zostało, iż określenie przez organ wydający decyzje o warunkach zabudowy usytuowania budynku na działce w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, a więc wkroczenie w kompetencje organów administracji architektoniczno - budowlanej jest dopuszczalne w świetle §12 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia i wiążące dla innych organów, to jednak podjęcie takiego rozstrzygnięcia nie jest uprawnieniem organu, o jakim rozstrzyga on w granicach swobodnego uznania administracyjnego, lecz każdorazowo musi wynikać z realizacji ustawowego wymogu zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno -architektonicznej na danym obszarze, W konsekwencji musi ono w tym kierunku zostać wyczerpująco i przekonująco uzasadnione. Natomiast w niniejszej sprawie rozważenie zagadnienia dopuszczalności I zasadności lokalizacji przedmiotowej inwestycji przy granicy działki zostało pominięte w samej analizie urbanistyczno - architektonicznej, bowiem organ ograniczył się jedynie do cytowania przepisów i stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika nie zbadano również, czy odległość planowanego budynku od innych obiektów - w tym przypadku domu skarżącej - będzie umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, stosownie do treści § 13 rozptech. Z analizy urbanistyczno -architektonicznej nie wynika, by organ w ogóle dokonywał takich ustaleń lub pomiarów. Wreszcie pełnomocnik wskazał, iż samo przyjęcie, że w analizowanym obszarze została dopuszczona zabudowa przy granicy działek nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że taka zabudowa jest dopuszczalna w przypadku przedmiotowej inwestycji. Nie sposób bowiem pominąć, iż inwestycje w obszarze analizowanym były realizowane w różnych okresach, w których obowiązywały odmienne regulacje prawne dotyczące dopuszczalności zabudowy przy granicy działek od regulacji obowiązujących obecnie. Tymczasem organy administracji w żaden sposób nie zbadały, w jakich latach były realizowane inwestycje na analizowanym obszarze i na jakich warunkach dopuszczano zabudowę przy granicy działki oraz czy w świetle obecnie obowiązujących przepisów taka zabudowa byłaby możliwa.

25 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

26 Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

27 Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 j.t., dalej - Ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Postanowienia art. 153 PPSA oznaczają, że orzeczenie sądu obejmuje swoim zasięgiem przyszłe postępowanie administracyjne w tej sprawie. Zasada związania organu ponownie rozpoznającego sprawę wiąże się z elementami uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego, mimo bowiem użycia w art. 153 PPSA określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie sentencję lecz o uzasadnienie orzeczenia. Art. 153 PPSA ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 PPSA w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 PPSA). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 PPSA może dotyczyć tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1790/11, LEX nr 1336324). Żadna z tych dwóch sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

28 W sprawie zapadły dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – wyrok z dnia 20 października 2011 r. oraz wyrok z dnia 23 listopada 2012 r.

29 Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 784/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż decyzje te zostały oparte na wadliwie przeprowadzonej analizie urbanistyczno-architektonicznej, która w rezultacie nie pozwala na stwierdzenie, czy wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki inwestorów zostały określone w warunkach kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy istniejącej w sąsiedztwie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 uplan (zasada dobrego sąsiedztwa). Zdaniem Sadu wykonana analiza urbanistyczno-architektoniczna, utrwalona w dokumencie pt. "Analiza i wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" z dnia 19 października 2010 r. (k. 67–70 akt adm. I inst.) była nieprawidłowa w sensie formalnym i merytorycznym. Organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a organ II instancji dodatkowo także art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto organy naruszyły przepisy § 1 i § 3 rozplan, w szczególności poprzez brak precyzyjnego określenia działek objętych analizą urbanistyczno-architektoniczną i nie przeprowadzenie (a w każdym razie nie udokumentowanie) w sposób należyty tej analizy oraz nie objęcie jej ramami kwestii lokalizacji budynków w granicach działki. Sąd zarzucił, że analiza urbanistyczna powinna stanowić odrębny, od wyników analizy, dokument (§ 9 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.), powinna obejmować zarówno część tekstową jak i część graficzną, tymczasem analiza oraz wyniki analizy zostały połączone w jeden dokument, zatytułowany "Analiza i wyniki analizy...". W wytycznych dla organu Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien uwzględnić powyższe uwagi, a w szczególności raz jeszcze przeprowadzić i udokumentować we właściwy sposób analizę architektoniczno-urbanistyczną, uzupełniając ją także o kwestie związane z lokalizacją budynków przy granicy działki. Następnie, w zależności od wyników tej analizy, podjąć właściwe rozstrzygnięcie należycie je uzasadniając zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

30 Z kolei wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Po 763/12 sąd uchylił wydaną w konsekwencji wyroku z dnia 20 października 2011 r. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 Kpa i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu sąd wskazał na wstępie, iż jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 784/11 (art. 153 PPSA). Sąd przytoczył podstawy rozstrzygnięcia - art. 4 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie stwierdził, iż z zebranego w aktach materiału dowodowego wynika, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 powołanej ustawy zostały w niniejszej sprawie spełnione. Wskazano, iż mapa znajdująca się w aktach sprawy wskazuje bowiem wprost, że działka inwestora posiada dostęp do drogi publicznej – ul. [...] (k. 260 akt adm. organu I instancji), co potwierdza również pismo Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] września 2010 r., znak [...], podtrzymane następnie w piśmie z dnia [...] października 2010 r., znak [...] (k. 49 i 81 akt adm. organu I instancji). Dalej sąd wskazał, że o dostępie do mediów świadczą z kolei pisma: "X" z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], [...], oraz "Y" Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...] (k. 33-39 akt adm. organu I instancji). Ponadto, działka inwestora oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem [...] (k. 293 akt adm. organu I instancji), a wobec tego nie jest konieczne w tym przypadku uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia działki rolnej na nierolniczą. W odniesieniu do planowanej inwestycji nie znajdują też zastosowania przepisy odrębne. Przedstawione okoliczności nie były nadto kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

31 Sąd wskazał, że wątpliwości w sprawie wzbudziła kwestia spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Sąd podniósł, że sposób ustalania warunków zabudowy jest określony w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. (rozplan). Kluczowe zatem znaczenie w tej mierze odgrywa prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego wokół działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, przy czym obszar ten zgodnie z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia określa się w oparciu o promień nie mniejszy niż 3-krotna szerokość frontu działki inwestora, ale zarazem nie mniejszy także niż 50 m. Wskazano, że - jak wynika z mapy załączonej do pisma z dnia [...] października 2010 r. zmieniającego pierwotny wniosek o ustalenie warunków zabudowy - szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi 11 m (k. 50-51 akt adm. organu I instancji), a zatem obszar analizowany powinien być zakreślony w oparciu o promień wynoszący 50 m.

32 Sąd zwracał uwagę, że na potrzeby postępowania został opracowany dokument z dnia [...] lutego 2012 r., pt. "Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", składający się z 3 części: (1) "Załącznika nr 2 – części tekstowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", (2) "Wskazań dla ustalenia warunków i wymagań dotyczących nowe zabudowy i zagospodarowania terenu" oraz (3) "Załącznika nr 1" i "Załącznika nr 3" – map (k. 191-215 akt adm. organu I instancji). Treść poszczególnych fragmentów tego dokumentu wskazuje zarazem, że pierwsza część stanowi w istocie część tekstową wyników analizy, druga – analizę urbanistyczną, a trzecia – część graficzną wyników analizy. Badając tak sporządzone "Wskazania" i "Załącznik nr 3", trzeba – zdaniem sądu - przyjąć, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo i wynosi on 50-72 m od granic działki inwestora, przy czym zróżnicowanie to wiąże się z ukształtowaniem granic działek zaliczonych do tego obszaru. Dla nieruchomości w obszarze analizowanym zostały nadto podane wszystkie parametry niezbędne z perspektywy § 4-8 powyżej wymienionego rozporządzenia, a stopień szczegółowości poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości zdaniem Sądu. Tym samym badanie cech oraz funkcji istniejącej zabudowy należy uznać za prawidłowe.

33 Niemniej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdziło, że jednolita konstrukcja dokumentu z dnia [...] lutego 2012 r. narusza przepisy prawa, a nadto stanowi niewykonanie wytycznych zawartych w powołanym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2011 r. Z takim stanowiskiem sąd się nie zgodził podnosząc, że przede wszystkim wytyczne zawarte w cytowanym orzeczeniu nie powinny być rozumiane tak formalistycznie, jak uczynił to organ II instancji. Z uzasadnienia wymienionego wyroku wynika bowiem, w ocenie sądu, że przyczyną uchylenia kontrolowanych wtedy decyzji było nieprawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej, a kwestia ewentualnego rozdzielenia analizy oraz jej wyników została poruszona tylko na marginesie głównych rozważań Sądu. Z tej perspektywy opracowanie jednolitego dokumentu, choć składającego się z wyraźnie wydzielonych 3 części nie stanowiło – w ocenie Sądu – naruszenia § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Tym bardziej, że nawet w razie przyjęcia przeciwnej koncepcji należałoby i tak uznać, że takie naruszenie przepisów procesowych nie wystarczało do uchylenia decyzji organu I instancji, skoro sama analiza, jakkolwiek została zatytułowana, została jednak wykonana prawidłowo, a decyzja o warunkach zabudowy odpowiada wymogom z § 9 ust. 1 cytowanego rozporządzenia.

34 Ponadto, sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdziło także, iż wytyczne zawarte w powołanym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2011 r. obligowały organ do wyszczególnienia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w odniesieniu do każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Uwaga ta została jednak poczyniona w cytowanym orzeczeniu w kontekście nadmiernej lakoniczności sporządzonej ówcześnie analizy urbanistycznej. Sąd wskazał, że powyższą konkluzję należy interpretować raczej jako wymóg większej precyzji przy badaniu cech i funkcji istniejącej zabudowy, a nie jako formalistyczne wyszczególnienie zaproponowane przez organ II instancji. W tej mierze stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławcze jest zatem również w ocenie Sądu nietrafne. Zdaniem sądu wskazane wyżej wadliwości uzasadniały w konsekwencji uchylenie decyzji organu II instancji.

35 Sąd jednak wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało słusznie na brak oznaczenia w decyzji Prezydenta z dnia [...] marca 2012 r., szerokości elewacji frontowej planowanego budynku. Brak ten nie uzasadniał jednak w ocenie Sądu konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Niezbędne w tej mierze ustalenia, zdaniem sądu, organ II instancji mógł poczynić we własnym zakresie. Wszystkie potrzebne do tego dane zostały bowiem wprost określone w "Załączniku nr 3", a poza tym z pkt IV "Wskazań" wynika, że omawiany parametr miał wynosić dla planowanej inwestycji maksymalnie 8 m. Ponadto, organ I instancji przekonująco w ocenie Sądu wyjaśnił, dlaczego w rozpatrywanie sprawie należało zastosować § 12 ust. 3 pkt 1 rozptech. Przepis ten dopuszcza bowiem przy zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych przy granicy z działką sąsiednią na działkach budowlanych o szerokości mniejszej niż 16 m. Taki przypadek niewątpliwie, zdaniem sądu, zaistniał w sprawie, ponieważ planowane przedsięwzięcie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a szerokość działki inwestora wynosi 11 m. Ponadto, sąd wskazał, że lokalizacja budynku w granicy z działką sąsiednią może być dopuszczona również w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Analiza urbanistyczna, co przekonująco - zdaniem sądu - wykazał organ I instancji, pozwala przyjąć, że usytuowanie rozważanego przedsięwzięcia w granicy z działką nr [...] nie narusza istniejącego już ładu przestrzennego. Sąd podkreślił, że powołane przepisy stanowią wystarczającą podstawę do lokalizacji przedmiotowego budynku w granicy z działką sąsiednią, a wedle obecnego stanu prawnego nie jest wymagana w tej mierze zgoda właściciela działki sąsiedniej. W wytycznych dla organu II instancji sąd nakazał, aby rozpoznając ponownie sprawę, organ administracji publicznej rozważył, czy decyzja organu I instancji rzeczywiście obarczona jest wadami, których usunięcie nie jest możliwe w drodze wydania decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy.

36 Na tle powyższego, w związku z art. 153 PPSA, stwierdzić należy, że podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią art. 4 ust. 1 i 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 j.t. z późn. zm.). Zgodnie zatem z art. 4 ust. 1 i 2 uplan określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jednocześnie wydanie decyzji pozytywnej jest możliwe w świetle art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, jeśli inwestycja spełnienia kumulatywnie następujące warunki: (1) co najmniej 1 działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty taką zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego planu miejscowego, (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

37 Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Po 763/12 stwierdził, że:

38 – z zebranego w aktach materiału dowodowego wynika, że przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 powołanej ustawy zostały w niniejszej sprawie spełnione;

39 – obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo;

40 – analiza została wykonana prawidłowo;

41 – dla nieruchomości w obszarze analizowanym zostały podane wszystkie parametry niezbędne z perspektywy § 4-8 rozplan, a stopień szczegółowości poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości;

42 – badanie cech oraz funkcji istniejącej zabudowy należy uznać za prawidłowe;

43 – jednolita konstrukcja dokumentu z dnia [...] lutego 2012 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenia decyzji organu I instancji i nie stanowi niewykonania wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 20 października 2011 r.

44 – decyzja o warunkach zabudowy odpowiada wymogom z § 9 ust. 1 rozplan;

45 – organ I instancji przekonująco wyjaśnił, dlaczego w rozpatrywanie sprawie należało zastosować § 12 ust. 3 pkt 1 rozptech;

46 – usytuowanie rozważanego przedsięwzięcia w granicy z działką nr [...] nie narusza istniejącego już ładu przestrzennego i nie jest wymagana w tej mierze zgoda właściciela działki sąsiedniej.

47 Sąd w składzie niniejszym jest nie tylko związany opisanym stanowiskiem sądu, ale też w pełni je popiera.

48 Jednocześnie sąd w sprawie II SA/Po 763/12 wskazał na jedyną, w jego ocenie okoliczność wymagającą uwzględnienia w toku postępowania odwoławczego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało słusznie na brak oznaczenia w decyzji Prezydenta z dnia [...] marca 2012 r., szerokości elewacji frontowej planowanego budynku. Brak ten nie uzasadniał jednak w ocenie Sądu konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Niezbędne w tej mierze ustalenia, zdaniem sądu, organ II instancji mógł poczynić we własnym zakresie. Wszystkie potrzebne do tego dane zostały bowiem wprost określone w "Załączniku nr 3", a poza tym z pkt IV "Wskazań" wynika, że omawiany parametr miał wynosić dla planowanej inwestycji maksymalnie 8 m.

49 Należy stwierdzić, że – stosując się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta z [...] marca 2012 r. w części dotyczącej punktu I ppkt 1.3 i określiło szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w sposób następujący: maksymalnie 8 metrów oraz w pozostałej części utrzymało ww. decyzję Prezydenta w mocy.

50 W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, organ wypełnił wytyczne sądu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

51 W konsekwencji na podstawie art. 151 PPSA skargę należało oddalić.