Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r., IV SA/Po 716/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r., IV SA/Po 716/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Poznań-Grunwald w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie

2 Prawomocnym wyrokiem z 16 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 241/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję.

3 Uzasadniając wyrok, WSA wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I Instancji") – działając na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.; dalej: "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", w skrócie: "u.p.z.p.") odmówił R. K. (dalej: "Inwestor") ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na terenie części działki [...]. Wójt ocenił, że nie są spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

4 Na skutek odwołania Inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO" lub "organ II Instancji") opisaną na wstępie decyzją z [...] października 2011 r. uchyliło ww. decyzję Wójta i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno-stojących przewidzianej do realizacji na części przedmiotowej działki nr 175/3.

5 Opisanym na wstępie wyrokiem o sygn. IV SA/Po 241/12, WSA uchylił zaskarżoną decyzję.

6 W uzasadnieniu WSA ocenił, że w rozpoznawanej sprawie wymagane było uzgodnienie projektu decyzji z Zarządem Dróg Powiatowych [...], Starostą powiatowym, jak i Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w zakresie melioracji wodnych. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy (dalej w skrócie: "d.w.z.") wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za grunty wykorzystywane na cele rolne i leśne, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.; dalej: "ustawa o gospodarce nieruchomościami", w skrócie: "u.g.n.") uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem, jak stwierdził WSA, grunt jest wtedy użytkiem rolnym, gdy figuruje jako taki w ewidencji gruntów. Zgodnie zaś z odnośnym rozporządzeniem, użytkami rolnymi są m.in. grunty orne, oznaczone symbolem "R". WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka nr 175/3 stanowi grunt orny (RIVa), co dowodzi, że jest ona wykorzystywana na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Skoro tak, to istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Natomiast w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Ponieważ z mapy załączonej do decyzji SKO wynika, iż przedmiotowa działka przylega do pasa drogowego drogi powiatowej, to, w ocenie WSA, konieczne jest też uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z Zarządem Dróg Powiatowych. WSA podkreślił, że w niniejszej sprawie uzgodnienia wymagane przepisami prawa w ogóle nie zostały uzyskane, co stanowi uchybienie dające podstawę do wznowienia postępowania. SKO powinno uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy ze wszystkimi powołanymi do tego organami, nawet z tymi, które wydały pozytywne uzgodnienia dla projektu decyzji odmownej. Takie "uzgodnienia" nie mają bowiem znaczenia w sprawie, gdyż uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia.

7 Ponadto WSA przesądził, że skoro brak w zasobach geodezyjnych mapy zasadniczej obejmującej cały obszar analizowany w skali 1:500 lub 1:1000, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., możliwe jest wyznaczenie obszaru analizowanego na dostępnej mapie ewidencyjnej w skali 1:5000 – tak jak uczyniło to SKO. Zarazem jednak podkreślił, że odrębną kwestią jest wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie, o której mowa art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Mapa zawierająca te linie nie musi obejmować całego obszaru analizowanego. WSA zauważył, że załącznikiem do decyzji Wójta była, oprócz mapy w skali 1:5000 z zaznaczonym obszarem analizowanym, również mapa w skali 1:1000 z zaznaczonymi granicami terenu objętego wnioskiem. Na tej podstawie skonstatował, że w zasobach geodezyjnych istnieje mapa pozwalająca na wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji we właściwej skali.

8 Odnosząc się zaś do kwestii ustalenia kręgu stron kontrolowanego postępowania WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa (dalej: "ANRSP") przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...], na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Z tych też względów organ I instancji uznał za stronę postępowania również ANRSP, natomiast SKO, bez żadnego wyjaśnienia, za stronę postępowania uznało wyłącznie Inwestora oraz właścicieli przedmiotowej działki.

9 Podsumowując ten fragment rozważań, WSA ocenił, że wskazane uchybienia formalne uniemożliwiły sądowi pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia w pełnym aspekcie sprawy. Dlatego WSA jedynie na marginesie odniósł się także do kwestii określenia parametrów nowej zabudowy podkreślając, że ze sporządzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej nie wynika, dlaczego wskaźnik wielkości zabudowy określono na 20%, a szerokość elewacji frontowej na 20 m. W tym stanie rzeczy – z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") – WSA zaskarżoną decyzję SKO uchylił. Jednocześnie wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę SKO ustali krąg stron postępowania i zapewniwszy im udział, przeprowadzi postępowanie, mając na względzie uwagi poczynione w uzasadnieniu referowanego wyroku, w szczególności co do konieczności wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji na odpowiedniej mapie oraz uzgodnienia projektu decyzji z odpowiednimi organami.

10 Po ponownym rozpoznaniu sprawy z odwołania Inwestora od decyzji Wójta z [...] sierpnia 2010 r., SKO decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...]: (1) uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta w całości oraz (2) ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno-stojących, przewidzianej do realizacji na części działki [...]. W szczególności określiło, iż maksymalny wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni terenu zainwestowania (część działki nr [...]– zgodnie z wnioskiem) wynosi 20% ± 5%, a szerokość elewacji frontowej – maksymalnie 17,25 m ± 20%.

11 W uzasadnieniu SKO napisało, że teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze, na którym nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a stan faktyczny i prawny umożliwia ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki. SKO zastrzegło, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji ustalono po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, w oparciu o "zapisy" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy wykonawcze. Organ II instancji powtórzył wywody zawarte w uzasadnieniu swojej poprzedniej decyzji odnośnie do koegzystencji w obszarze analizowanym zarówno zabudowy zagrodowej, jak i jednorodzinnej, oraz powtórzyło ocenę, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż w sprawie zostały również spełnione pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

12 Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Prokurator Rejonowy [...] (dalej: "Prokurator" lub "Skarżący"), domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Prokurator zarzucił naruszenie: (i) art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. polegające na zaniechaniu przez SKO uzgodnienia decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych, leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; a także (ii) art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. polegające na wyznaczeniu linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w skali 1:5.000, gdy tymczasem wyżej przywołane przepisy nakazują wyznaczenie takich linii na mapie w skali 1:500 lub 1:1.000.

13 W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że przedmiotowa działka stanowi grunt orny (RIVa), co wynika z wypisu z rejestru gruntów. SKO nie dopełniło, wynikającego z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymogu uzgodnienia d.w.z. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, mimo iż na organie odwoławczym ciążą takie same obowiązki wynikające z przepisów prawa, jak na organie pierwszej instancji, w tym także obowiązek przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego. Uchybienie to stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Uzasadniając drugi z zarzutów Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., linie rozgraniczające teren inwestycji winny być wyznaczone na mapie sporządzonej w skali 1:500 lub 1:1.000, gdy tymczasem do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dołączono mapę sporządzoną w skali 1:5.000. Sporządzając mniej szczegółową mapę uchybiono zatem wymogom wynikającym z ww. przepisów prawa, mimo iż jako załącznik nr 2 do decyzji wskazano mapę z wkreślonymi liniami rozgraniczającymi inwestycję oraz liniami zabudowy w skali 1:1000.

14 W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że ma świadomość, jakiej skali mapę potrzebną do sporządzenia analizy urbanistycznej przewidują przepisy, jednak dopuszcza się ze względów praktycznych – w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdy "miejscowy ZUD" nie dysponuje wymaganymi mapami – posłużenie się mapą o innej skali, jeśli odzwierciedla ona w identyczny sposób stan faktyczny na analizowanym obszarze. SKO podkreśliło, że w posłużenie się z konieczności mapą o skali 1.5000 w zaskarżonej sprawie nie miało żadnego wpływu na jej wynik. Jako nietrafny SKO oceniło również drugi zarzut skargi, gdyż uzgodnienie projektu decyzji z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych dotyczy tylko gruntów wykorzystanych na cele rolne i leśne, co, zdaniem organu, w tym przypadku nie ma miejsca. SKO podkreśliło, że działało w słusznym interesie Inwestora, który ma prawo do zagospodarowania nieruchomości, i gdy stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie zgodne jest z przepisami odrębnymi, zobligowane było do wydania decyzji pozytywnej.

15 Na rozprawie w dniu 09 października 2013 r. Prokurator, podtrzymując wnioski i wywody skargi, zarzucił dodatkowo brak w aktach administracyjnych sprawy aktualnego zaświadczenia autora analizy urbanistycznej o przynależności do izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania (Inwestora) wniósł o oddalenie skargi.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

17 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

18 Na wstępie należy podkreślić okoliczność, że w niniejszej sprawie zapadł już uprzednio prawomocny wyrok WSA – z 16 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 241/12, uchylający poprzednią decyzję SKO, z [...] października 2011 r., ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – co jest to o tyle istotne, że w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

19 W świetle cytowanych przepisów organ administracji ponownie rozpoznający daną sprawę – a także sąd administracyjny następnie kontrolujący wydaną przez ów organ decyzję – są związani uprzednio zapadłym w tej sprawie prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, tak co do treści rozstrzygnięcia (sentencji wyroku), jak i zawartych w jego uzasadnieniu ocen prawnych oraz wytycznych. Utrata mocy wiążącej ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo – w razie zmiany stanu prawnego powodującego, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, bądź w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013, uw. 8 do art. 153).

20 Należy stwierdzić, że żadna z przywołanych wyżej okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekające ponownie w tej sprawie SKO, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostają związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12. W konsekwencji podstawową powinnością Sądu rozpoznającego niniejszą skargę Prokuratora było zbadanie, czy organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję z [...] maja 2013 r. należycie i w całej rozciągłości wyrok ten uwzględnił oraz wykonał zawarte w nim wskazania co do dalszego postępowania.

21 W ocenie Sądu, rozpoznający powtórnie sprawę skład SKO nie uwzględnił wyrażonej przez WSA oceny prawnej, w myśl której przedmiotowa działka nr [...], wykazana w ewidencji gruntów jako grunt orny (RIVa), stanowi "nieruchomość wykorzystywaną na cele rolne" w rozumieniu przepisu art. 92 ust. 2 u.g.n., do którego odsyła art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto nie wszystkie wytyczne zawarte w wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12 zostały przez SKO wykonane.

22 Z uzasadnienia tego wyroku jasno wynika, że WSA polecił organowi:

23 1) ustalić krąg stron postępowania – w szczególności rozważyć, czy status ten nie przysługuje także ANRSP, uznawanej za stronę przez organ I instancji – i zapewnić im właściwy udział w postępowaniu;

24 2) uzgodnić decyzję z Zarządem Dróg Powiatowych w [...], jako właściwym zarządcą drogi, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.;

25 3) uzgodnić decyzję ze Starostą [...], jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.;

26 4) uzgodnić decyzję z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego, jako organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.;

27 5) wykreślić linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie w skali 1:1000 (takiej, jak załączona do decyzji organu I instancji);

28 6) ustalone parametry planowanej zabudowy, w postaci wskaźnika zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej, oprzeć na wynikach wykonanej analizy architektoniczno-urbanistycznej.

29 Nie ulega wątpliwości, że SKO wykonało wytyczne wymienione powyżej w punktach (1), (2) i (6). Przesądziło bowiem i zapewniło ANRSP udział w postępowaniu w charakterze strony, pozyskało postanowienie uzgadniające od właściwego zarządcy drogi (k. 82 akt adm. II inst.) oraz uzasadniło (a w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej – także skorygowało) w oparciu o wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej ustaloną wielkość wskaźnika zabudowy i szerokości elewacji frontowej (k. 102 akt adm. II inst.). Na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym bywa kwestionowana dopuszczalność określania parametrów nowej zabudowy poprzez podawanie wartości maksymalnych lub w określonym przedziale ("widełkach" – tu: ± 5%, ± 20%). Ponieważ jednak w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12 taka praktyka nie została zakwestionowana, to Sąd w niniejszym składzie nie widzi już podstaw do jej kwestionowania.

30 Nie zostały natomiast wykonane wytyczne WSA wymienione powyżej w punktach (3), (4) i (5). Przede wszystkim brak w aktach administracyjnych poruczonych SKO uzgodnień z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Za całkowicie niezrozumiałe należy przy tym uznać stanowisko SKO wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż takie uzgodnienia nie są wymagane, bo przedmiotowa działka nie jest wykorzystywana na cele rolne – skoro kwestia ta została jednoznacznie i prawomocnie przesądzona w ww. wyroku WSA. Podobnie WSA jednoznacznie nakazał wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na dostępnej mapie w skali 1:1000 (dozwolone przez WSA posłużenie się mapą 1:5000 dotyczyło jedynie wykreślenia obszaru analizowanego), czego organ też nie wykonał (wystosowane przez SKO do Inwestora wezwanie z 29 października 2012 r. o przedłożenie takiej mapy – k. 79 akt adm. II inst. – pozostało, jak wynika z akt, bez odpowiedzi). Uchybienie to, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, na obecnym etapie postępowania nie podlega już ocenie z punktu widzenia ewentualnego wpływu wadliwej mapy na wynik sprawy, lecz z perspektywy art. 153 p.p.s.a. – jako niewykonanie wskazań sądu co do dalszego postępowania.

31 Naruszenie przez organ administracji publicznej przepisu art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (tak trafnie A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu..., uw. 10 do art. 153).

32 W nawiązaniu do zarzutu Prokuratora podniesionego na rozprawie, Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych brak zaświadczenia o przynależności autora projektu decyzji i załączonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, mgr inż. arch. [...], do izby samorządu zawodowego architektów. Wymóg przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego, wynikający wprost z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., należy do grupy regulacji szczególnych, poszerzających wymogi k.p.a. odnośnie do procedury wydawania decyzji (por. wyrok WSA z 10.03.2011 r., IV SA/Po 876/10, CBOSA). Nieudokumentowanie w aktach sprawy spełnienia tego obowiązku stanowi również przesłankę uzasadniającą wyeliminowanie zaskarżonej decyzji SKO z obrotu prawnego.

33 Innym uchybieniem – w tym przypadku zasadzie zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.) – było nie umożliwienie stronom wypowiedzenia się, po sporządzeniu projektu decyzji a przed jej wydaniem, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.

34 Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt 2 sentencji wyroku), co oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (tak trafnie wyrok NSA z 29.07.2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32).

35 Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji należycie wykona wytyczne zawarte w wyroku WSA o sygn. IV SA/Po 241/12, z uwzględnieniem uwag i poglądów prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego wyroku.