Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2018 r., IV SA/Po 385/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2018 r., IV SA/Po 385/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2018 r. w przedmiocie wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego i adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 maja 2017r. odrzucił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją.

3 Wraz z zażaleniem na powyższe postanowienie (odrzuconym postanowieniem tut. Sądu z dnia 27 czerwca 2017r.) R. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

4 Wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący ponowił w zażaleniach wniesionych na wydane w sprawie postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2017r. (w przedmiocie odrzucenia zażalenia), postanowienie z dnia 22 sierpnia 2017r. (oddalające wniosek o wyłączenie referendarza sądowego i prostujące postanowienie z dnia 27 czerwca 2017r.) i zarządzenie z dnia 7 listopada 2017r. (pozostawiające bez rozpoznania zażalenie oraz wniosek o wyłącznie sędziego i referendarza sądowego).

5 We wszystkich wskazanych wyżej wnioskach o przyznanie prawa pomocy, skarżący w sposób ogólnikowy oświadczył, że jest osobą bezdomną, wskazując ma wzrost zadłużenia, brak środków na życie, koszty leczenia oraz ciężki fizyczny i psychiczny rozstrój zdrowia. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 98 – 99 akt) wnioskodawca nie podał żadnych informacji dotyczących własnej sytuacji osobistej i majątkowej.

6 Mając powyższe na uwadze pismem z dnia 15 listopada 2017 r. Wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy.

7 Wnioskodawca nie odpowiedział na powyższe wezwanie.

8 W związku z powyższym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2018r. odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący nie wyjaśnił w pełni swej sytuacji finansowej, gdyż wbrew wezwaniu nie przedłożył żadnych dokumentów ani informacji koniecznych do ustalenia wysokości uzyskiwanych dochodów oraz stanu majątkowego.

9 Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł R. P. wskazując, iż jest ono niezgodne z prawem i stanem faktycznym oraz budzi jego niezadowolenie.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

11 Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługiwał na uwzględnienie.

12 Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.- dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

13 Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wydając zaskarżone postanowienie referendarz sądowy słusznie zwrócił uwagę, że z treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, w jakiej sytuacji się znajduje i że jest to sytuacja uprawniająca go do przyznania prawa pomocy. Orzeczenie sądu w zakresie przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym zależy od tego czy strona wykaże istnienie przesłanek, o których mowa w art. 246 p.p.s.a. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć bowiem świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku powinna uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest przy tym kryterium finansowe (postanowienie NSA z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 886/14, LEX nr 1634804).

14 W niniejszej sprawie skarżący pomimo skutecznego wezwania do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających oświadczenia w nim zawarte, tego nie uczynił. Sąd stwierdza zatem, że referendarz zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił skarżącemu przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż skarżący nawet nie podjął próby wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

15 Z uwagi na wskazaną okoliczność, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji