Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2012 r., II SAB/Po 41/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2012 r., II SAB/Po 41/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; postanawia odrzucić skargę. /-/ W. Batorowicz

Uzasadnienie

2 A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie "podjęcia uchwały o opracowaniu miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] położonej w S. przy Al. P.". W uzasadnieniu skargi wskazała, że od 2008 r. wraz z sąsiadami zwracają się z prośbą o podjęcie planu miejscowego dla tego terenu, lecz ich działania nie przyniosły efektu. W związku z tym skarżąca wnosi o to, by Sąd wyznaczył termin do podjęcia uchwały w sprawie opracowania planu miejscowego.

3 W odpowiedzi Rada Gminy S. wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalanie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, iż wniesienie skargi na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub uchwała o jego zmianie jest niedopuszczalne.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

5 Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, zm.), dalej: p.p.s.a., stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

6 Sądową kontrolę aktów jednostek samorządu terytorialnego reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej: usg, który w ust. 1 stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast bezczynność organu gminy reguluje przepis art. 101a ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

7 Jak wynika z powyższego, wniesienie tej szczególnej skargi na bezczynność organu gminy w zakresie działalności uchwałodawczej do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a usg, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem, w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ gminy obowiązek podjęcia stosownych uchwał w określonej materii (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 73; patrz także postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/2006).

8 W odniesieniu do uchwał rad gminy stanowiących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i będących aktem prawa miejscowego stosownie do treści art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), dalej: upzp, wskazać należy, że zgodnie z ust. 7 upzp plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zasadą w planowaniu przestrzennym jest zatem, że inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (por. art. 14 ust. 1 i 4 upzp), natomiast wyjątki w postaci sporządzenia planu obowiązkowego wynikają z innych ustaw. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem obowiązkowe poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (por. art. 14 ust. 7 upzp).

9 Zatem w niniejszej sprawie organem wyłącznie właściwym i posiadającym inicjatywa do podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu oraz do kontynuowania procedury planistycznej należy do tej rady lub Wójta Gminy (art. 14 ust. 1 i 4 upzp). Skoro uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe, to w sprawie nie ma zastosowania art. 101a ust. 1 usg.

10 Nadto należy zauważyć, że w świetle treści art. 149 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma możliwości zobowiązania Rady Gminy S. do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ocenie Sądu nie jest obowiązkowe, w rozumieniu art. 14 ust. 7 upzp.

11 W świetle powyższego uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie rozpoczęcia procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wspomnianego wyżej terenu, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 i 7 upzp sporządzenie takiego planu nie jest obowiązkowe.

12 Skarga taka podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn ( niż wymienione w pkt 1 - 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

13 Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

14 /-/ W. Batorowicz