Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2014 r., II SA/Po 954/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2014 r., II SA/Po 954/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; oddala skargę

Uzasadnienie

2 Dnia 24 stycznia 2013 r. do Burmistrza Gminy wpłynął wniosek J.M. o umorzenie zaległych należności, które W/w był zobowiązany zwrócić organowi właściwemu wierzyciela z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej w okresie świadczeniowym 2010/2011. Ponieważ toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu ze skargi J. M. w przedmiocie zwrotu należności i odsetek z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego Burmistrz Gminy postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. Dnia 04 marca 2013 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie II SA/Po 948/12 oddalający skargę . Stosownie do art. 97 § w Kpa: "Gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony". W tym stanie sprawy Burmistrz Gminy postanowieniem dnia [...] marca 2013 r. na podstawie art. 97 §2 kodeksu postępowania administracyjnego podjął zawieszone postępowanie.

3 J. M. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, pisząc, iż nie jest w stanie spłacić ciążącego na Nim zadłużenia.

4 Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. na podstawie art. 127 § 2 i art. 134 w zw. z art. 101 §3 kpa stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

5 W ocenie organu odwoławczego J. M. nie mógł złożyć zażalenia gdyż tej formy czynności prawnej nie przewiduje art. 101 § 3 Kpa. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż do zakwalifikowania czynności jednostki - jako odwołania (zażalenia) - organ administracji publicznej jest zobowiązany przeprowadzić rozważania co do ustalenia dopuszczalności odwołania, zarówno pod względem podmiotowym (legitymacja procesowa do wniesienia odwołania), jak i przedmiotowym (rozstrzygnięcie sprawy decyzją administracyjną - postanowieniem). Wyniki tych ustaleń mogą stanowić różne rozwiązania prawne - w tym organ może także stwierdzić w określonych sytuacjach niedopuszczalność odwołania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II OSK 418/10 z dnia 12 października 2010 r. - LEX nr 746899).

6 W ocenie Kolegium nie sposób przyjąć, iż pisma p. J. M. z dnia 03.02.2013 r. i z dnia 22.03.2013 r. stanowią zażalenie na postanowienie Burmistrza z dnia [...] marca 2013 r. bowiem organ stwierdza niedopuszczalność odwołania z uwagi na to, że na powyższe postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Także w sytuacji gdy Strona postępowania wnosi - w swoim mniemaniu - zażalenie od aktu - (jak to uczynił w niniejszej sprawie p. J. M. kwestionując pismem z dnia 22 marca 2013 r. postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania) owe postanowienie w istocie nie jest decyzją administracyjną, a co za tym idzie organ odwoławczy winien stwierdzić niedopuszczalność odwołania (zażalenia) - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o sygn. akt II SA/Rz 414/09 z dnia 15 października 2009 r., LEX nr 573849.

7 Reasumując organ odwoławczy uznał , iż p. J. M. nie mógł wnieść zażalenia bowiem przepis prawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania.

8 Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. M. działając przez swojego pełnomocnika którym ustanowił swoja matkę. Z treści skargi należy wnosić ,że skarżący domaga się umorzenia sprawy w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Skarżący podał ,że nadal jest bez pracy, nie posiada żadnych świadczeń i jest na utrzymaniu matki rencistki.

9 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoja dotychczasową argumentację

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

11 Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

12 Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna.

13 Sąd wyjaśnia skarżącemu, że przed organami administracji toczy się postępowanie na skutek wniosku złożonego osobiście przez skarżącego, który prosi aby organ umorzył obowiązek spłaty należności wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego. Organ administracji do chwili obecnej nie zakończył tego postępowania wydaniem merytorycznej decyzji albowiem oczekiwał na sposób zakończenia sprawy przed sądem administracyjnym oceniającej postępowanie w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego. Wyrok z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie II SA/Po 948/12 jest prawomocny. Ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania rodzi obowiązek organu administracji publicznej jego podjęcia. Organ więc z urzędu po powzięciu wiadomości , że ustały przyczyny zawieszenia obowiązany jest wydać postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Zgodnie art. 101. § 1.kpa o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony. Na podstawie § 2. cyt przepisu w przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron (art. 98 § 1) organ pouczy je o treści przepisu art. 98 § 2. a na podstawie § 3 art.101 kpa. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W kontekście takiej regulacji zagadnienia zawieszenia postępowania administracyjnego trafna jest teza ,że w świetle art. 101 § 3 kpa oraz art. 141 § 1 k.p.a. postanowienie o podjęciu postępowania nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Postanowienia te będą kontrolowane w ramach oceny końcowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej .Zgodnie z przepisem art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Dokonując więc oceny trafności rozstrzygnięcia organu w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania należy stwierdzić ,że SKO prawidłowo zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Nie ma bowiem żadnych przeszkód aby na obecnym etapie przystąpić do merytorycznej oceny wniosku skarżącego złożonego w dniu 24.01.2013 r. w przedmiocie umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Dodatkowo sąd wyjaśnia skarżącemu ,że nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia, o tym zgodnie ze swoją właściwością będzie rozstrzygał Burmistrz Gminy.

14 Reasumując skarga nie ma żadnych uzasadnionych podstaw wobec czego sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.