Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2014 r., II SA/Po 389/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2014 r., II SA/Po 389/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2014 r. sprawy ze skargi M. K. H. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] 2014 r. Nr albumu [...] w przedmiocie stypendium dla najlepszych doktorantów; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji , II. zasądza od Rektora [...] na rzecz skarżącej kwotę 357,- (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie

2 Decyzją z [...] 2013r. wydaną na podstawie art. 199 ust. 2 i 4, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt18l, art. 207 ustawy z 27 lipca 2005r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U z 2005r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt. 3 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom [...] (Zarządzenie nr 40 Rektora [...] z [...]2012r.) i § 7 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 19 grudnia 2008r. w sprawie rodzajów tytułów zawodowych nadawanych absolwentom studiów i wzorów dyplomów oraz świadectw wydawanych przez uczelnie (Dz. U. z 2009r. nr 11 poz. 61) oraz § 29 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, z 5 października 2011r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U z 2011r. nr 225, poz. 1351), Odwoławcza Komisja Stypendialna przy [...]postanowiła nie przyznać M. K. H. stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2013/2014. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż M. K. 2 października 2013r. ukończyła w [...] studia doktoranckie prowadzone na Wydziale [...] w zakresie [...] . Zatem w dniu złożenia wniosku o przyznanie stypendium M. H. była już absolwentką studiów doktoranckich.

3 Od powyższej decyzji M. H. pismem z 5 grudnia 2013r. złożyła "odwołanie", wskazując w szczególności, iż wydanie jej dyplomu ukończenia studiów doktoranckich nastąpiło z naruszeniem prawa, bezprawnie uniemożliwiono jej otwarcie przewodu doktorskiego, a nadto nie rozpoznano jej wniosku o przedłużenie studiów doktoranckich mimo, iż przysługuje jej do tego prawo w związku z opieką sprawowaną nad dzieckiem.

4 Decyzją z [...] 2014r Rektor [...] utrzymał w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej z [...]2013r., podzielając w uzasadnieniu argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji.

5 Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. H. zarzucając naruszenie art. 173 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 175 ust. 2, 3, 4 ustawy o szkolnictwie wyższym, w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 2 i 3 w zw. z § 3 ust. 1 regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom [...] , poprzez wydanie decyzji przez niewłaściwy organ.

6 Na wypadek nieuwzględnienia ww. zarzutu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 97 ust. 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie prowadzonego postepowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – rozpoznania wniosku M. H. o przedłużenie studiów doktoranckich. W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.

7 Odpowiadając na skargę rektor [...] wniósł o jej oddalenie, nie ustosunkowując się do zarzutów w skardze podniesionych.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

9 Skarga okazała się zasadna.

10 Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

11 Zgodnie z § 3 ust. 1 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom [...] na wniosek właściwego organu samorządu Doktorantów rektor przekazuje uprawnienia do przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów Odwoławczej Komisji Stypendialnej. W przedmiotowej sprawie - jak wynika z treści wyżej opisanej decyzji wydanej przez Odwoławczą Komisję Stypendialną [...] 2013r., rektor przekazał kompetencje do przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów, właśnie temu organowi. Treść regulaminu wskazuje ponad wszelką wątpliwość, iż przekazanie tych kompetencji dotyczy rozstrzygania spraw zarówno w I jak i w II instancji. Wynika to również z treści pouczenia dla strony jakie znalazło się w decyzji z [...] 2013r., w którym wskazano, iż stronie przysługuje prawo złożenia do Odwoławczej Komisji Stypendialnej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie odwołanie do rektora. Z obowiązujących przepisów wynika możliwość uczestniczenia w takim postępowaniu Rektora [...], jednak może to nastąpić wyłącznie w ramach sprawowanego nadzoru. Tymczasem z treści decyzji Rektora z [...] 2014r. wynika, iż Rektor działał w tym przypadku jako organ II instancji, który wydał przedmiotowy akt "po ponownym rozpatrzeniu sprawy".

12 Zrzeczenie się przez Rektora [...] kompetencji do rozstrzygania spraw dotyczących przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, wyklucza możliwość rozstrzygania takich spraw przez Rektora w toku instancji. W związku z tym zaskarżona decyzja Rektora [...] z [...] 2014r. została wydana przez niewłaściwy organ. Ziściła się zatem przesłanka stwierdzenia nieważności tej decyzji wyrażona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

13 Powyższe skutkowało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. (pkt. I wyroku).

14 O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. III wyroku - na podstawie art. 152 p.p.s.a, a o kosztach w pkt. II wyroku - na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).