Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r., II SA/Po 182/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r., II SA/Po 182/12

Sentencja

1 Dnia 29 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. F. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.F. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia do obrotu środka spożywczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarnego w P. z dnia [...] 2011 r. w części zakazującej firmie "A" R.F. z siedzibą we P. wprowadzania do obrotu środków spożywczych pod nazwą "B" oraz "C" i nakazującej wycofanie z obrotu przedmiotowych środków i przesłanie organowi dokumentu potwierdzającego ich wycofanie z podaniem ilości wycofanych produktów. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał natomiast w mocy decyzję organu I instancji w części nakazującej firmie "A" R. F. usunięcie ulotek oraz prezentacji w Internecie środków spożywczych pod nazwą "B" oraz "C" oraz innych zawierających w składzie i/lub nazwie nasiona konopi oraz wizerunek liścia konopi.

3 W skardze na powyższą decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego R. F. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jej wykonanie może spowodować u skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podniósł, iż sprzedaży dokonuje głównie za pośrednictwem Internetu i wstrzymanie sprzedaży tym kanałem prowadzi de facto do uniemożliwienia uzyskiwania dochodu na poziomie pozwalającym na funkcjonowanie firmy. Wykonanie decyzji wiąże się z koniecznością poniesienia przez skarżącego dużych strat, gdyż posiada on duży zapas tych produktów, które posiadają, krótki termin przydatności do spożycia. Powyższe może, w ocenie skarżącego, doprowadzić do ogłoszenia jego upadłości.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

5 Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 , dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 tegoż przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

6 Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i czyniły wstrzymanie wykonania uzasadnione. Należy zauważyć, iż w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiona z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Przy czym, w obu przypadkach (o których mowa w ww. § 3) chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Trzeba również wyjaśnić, iż w powoływanym przepisie mowa jest o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I GZ 1/06 i z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

7 Należy także zauważyć, iż Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (analogicznie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. I OZ 1050/06 niepublikowane).

8 W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż w jego przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszym rzędzie zauważy należy, iż w zaskarżonej decyzji nie nałożono na skarżącego obowiązku wycofania przedmiotowych środków spożywczych z obrotu (uchylono w tym zakresie decyzję organu I instancji), a jedynie nakazano usunięcia ulotek i prezentacji tych produktów z Internetu. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż skarżący nie może zbyć wspomnianych produktów, co mogłoby w jego opinii doprowadzać do powstania dużych strat oraz ogłoszeni upadłości. Skarżący nie uwiarygodnił zatem, iż nałożony na niego nakaz usunięcie ulotek oraz prezentacji w Internecie przedmiotowych środków spożywczych doprowadzi do powstania po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nakaz ten nie jest bowiem równoznaczny z zakazem prowadzenia handlu tymi środkami, a dotyczy jedynie sposobu ich reklamowania i oznakowania.

9 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.

10 /-/ T. Świstak