Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2018 r., II SA/Po 1131/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2018 r., II SA/Po 1131/17

Sentencja

1 Sygn. akt II SA/Po 1131//17 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi Spółka A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy /-/ R. Talaga

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę spółki A w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

3 Pismem z dnia 7 maja 2018 roku skarżąca spółka włożyła wniosek o przyznanie adwokata z urzędu, a na wezwanie Sądu przedłożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

4 Z informacji zawartych we wniosku wynika, że spółka zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie usług hotelarskich. Jej kapitał zakładowy wynosi [...] zł, wartość środków trwałych wynosi [...] zł, a wysokość zysku za ostatni rok obrotowy według bilansu wyniosła [...] zł. W momencie złożenia wniosku w kasie spółki nie znajdowały się żadne środki finansowe. Jak zaznaczono we wniosku środki pieniężne w kasie są przeznaczane na bieżące wydatki.

5 Prezes spółki w uzasadnieniu wniosku zastrzegł, że nie posiada wiedzy prawniczej, która jest niezbędna w prowadzonych sprawach, a wykazany w sprawie dochód nie jest adekwatny do uzyskiwanych poborów, gdyż Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych (ZKZL) składa całość płatności z faktury do depozytu samorządowego w Urzędzie Miasta P.

6 Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako "P.p.s.a.", osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

7 W rozpoznawanej sprawie spółka nie wykazała, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja w której skarżąca spółka prowadzi działalności i obraca środkami finansowymi wyklucza możliwość przyznania pomocy ze strony państwa w ramach prawa pomocy. W szczególności należy zaznaczyć, że spółka wypracowała zysk za ostatni rok obrotowy według bilansu w wysokości [...] zł. Nie można zatem przyjąć, że spółka pozostaje z złej sytuacji nawet jeżeli Prezes spółki deklaruje, że "stan środków pieniężnych w kasie zapewnia bieżące wydatki". Kluczowe w sprawie pozostaje, że spółka utrzymuje płynność finansową i na bieżąco reguluje swoje zobowiązania. W sprawie brakuje natomiast argumentów do przyznania pierwszeństwa bieżącym zobowiązaniom wnioskodawcy o charakterze cywilnoprawnym przed zobowiązaniami o charakterze publicznoprawnym, do których zalicza się należności związane z udziałem w postępowaniu sądowym. W takiej sytuacji wnioskodawca nie może być uznany za podmiot, który nie posiada środków na poniesienie kosztów postępowania. Istotne pozostaje w tym względzie podzielenie poglądu funkcjonującego w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym spółka która funkcjonuje w obrocie gospodarczym powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego o własnych siłach i w oparciu o własne środki bądź też środki pochodzące z dopłat wspólników (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 532/13 oraz powołane w nim orzeczenie ETPCz z dnia 22 marca 2012 r. 19508/07 w sprawie Granos Organicos Nacionales S.A. przeciwko Niemcom, § 48).

8 Reasumując należy stwierdzić, że nieuzasadniony jest wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.

9 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

10 /-/ R. Talaga