Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., III SA/Po 904/12

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., III SA/Po 904/12

Sentencja

1 Dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 rok postanawia cofnąć przyznane Skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Uzasadnienie

2 W dniu 10 października 2012 r., po wniesieniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2012 r., R. N. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

3 Postanowieniem z dnia 15 października 2012 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w ramach przyznanego prawa pomocy ustanowił dla Skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu oraz zwolnił Skarżącego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W związku z powyższym postanowieniem Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu wyznaczyła dla Skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata K. N.

4 W piśmie z dnia 24 kwietnia 2013 r. Skarżący oświadczył, że rezygnuje z przydzielonego z urzędu adwokata – K. N. z powodu braku zaufania, które to mo zostało potraktowane jako wniosek o zmianę wyznaczonego z urzędu adwokata. W związku z powyższym Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu wyznaczyła dla Skarżącego innego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J. K.

5 Następnie w piśmie z dnia 27 maja 2013 r. Skarżący oświadczył m.in., że rezygnuje z przydzielonego z urzędu adwokata J. K., "który do sprawy nic nie wniesie". Jednocześnie Skarżący oświadczył, że do sprawy o sygn. akt III SA/Po 904/12 nie chce i nie potrzebuje adwokata z urzędu.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7 Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.

8 Zdaniem Sądu, powołany wyżej przepis należy rozumieć szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do przesłanek materialnych będących podstawą przyznania stronie prawa pomocy, w tym w szczególności do oceny sytuacji majątkowej strony (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1366/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

9 Do wspomnianych "okoliczności" należy niewątpliwie zaliczyć zrzeczenie się przez stronę przyznanego jej prawa pomocy. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że strona, której udzielono prawa pomocy, może sama zrzec się tego uprawnienia, a zatem złożyć wniosek o cofnięcie przyznanego jej prawa pomocy (por. M. Romańska, Komentarz do art. 249 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex Polonica). Prawo pomocy przyznawane jest bowiem wyłącznie na wniosek (art. 243 § 1 P.p.s.a.), który tym samym jest formalnoprawnym warunkiem przyznania prawa pomocy, stanowiąc o dopuszczalności jego przyznania. Nawet bowiem przy zaistnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy, jego przyznanie nie jest możliwe z urzędu bez złożenia wymaganego wniosku przez stronę postępowania. W konsekwencji rezygnacja z przyznanego prawa pomocy, będąca w istocie cofnięciem wniosku o prawo pomocy po jego przyznaniu, oznacza brak formalnoprawnej podstawy przyznanego prawa pomocy. Taką rezygnację z przyznanego prawa pomocy należy więc traktować jako zmianę okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy w rozumieniu art. 249 P.p.s.a.

10 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że Skarżący w pismach z dnia 24 kwietnia 2013 r. oraz z dnia 27 maja 2013 r. zrezygnował z zastępstwa procesowego wyznaczonych kolejno pełnomocników z urzędu w osobach adwokatów: K. N. i J. K. Jednocześnie w piśmie z dnia 27 maja 2013 r. złożył wyraźne oświadczenie o rezygnacji z adwokata z urzędu w ogóle, wskazując, że go w niniejszej sprawie nie potrzebuje. W ten sposób Skarżący wyraził nie tylko wolę rezygnacji z zastępstwa procesowego konkretnych adwokatów, ale także wolę samodzielnego działania w sprawie. Powyższe oświadczenie jest równoznaczne ze zrzeczeniem się przyznanego prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W tej sytuacji Sąd uznał, że nastąpiła zmiana okoliczności będących podstawą przyznania prawa pomocy w tymże zakresie, skutkująca cofnięciem przyznanego prawa pomocy we wskazanym zakresie zgodnie z art. 249 P.p.s.a.

11 Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 263 w zw. z art. 249 P.p.s.a.