Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2015 r., III SA/Po 52/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2015 r., III SA/Po 52/14

Sentencja

1 Dnia 28 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K M na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu radcy prawnemu M M kwotę [...] złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...] złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu

Uzasadnienie

2 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], na podstawie art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170 poz. 1051) oraz w oparciu o art. 104 kpa, odmówił K M przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2010 rok, w tym jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

3 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku złożonym dnia 17 maja 2010 r. beneficjent zadeklarował do JPO i UPO działki rolne A i B oraz A1 i B1 o pow. łącznej 117,01 ha. W toku postępowania administracyjnego stwierdzono konflikt kontroli krzyżowej, albowiem powyższe działki zostały również zadeklarowane do płatności przez K S.

4 W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem w 2010 r. zgłoszonych działek ewidencyjnych o nr [...], a tym samym nie spełnił kryteriów do otrzymania wnioskowanych płatności, gdyż zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego winien być on na dzień 31 maja 2010 r. posiadaczem i użytkownikiem rolniczym gruntów rolnych o powierzchni minimum 1 ha. Organ podkreślił, że dla otrzymania wnioskowanych płatności decydujące znaczenie ma posiadanie i użytkowanie rolnicze danej nieruchomości, a nie tytuł prawny do niej.

5 Organ wskazał, że K S złożyła oświadczenie o posiadaniu i prowadzeniu działalności rolniczej na dzień 31 maja 2010 r. na spornych działkach nr [...].

6 Podkreślił, że takie okoliczności faktyczne wynikają także z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w C z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. I C 43/08), w którym stwierdzono, że w dniu 30 kwietnia 2008 r. Sąd uwzględniając wniosek powódki zakazał L N i K M oraz innym osobom działającym na ich zlecenie wykonywania prac polowych w obrębie spornych nieruchomości. Według ustaleń Sądu w latach 2008, 2009 i 2010 prace polowe wykonywała K S.

7 Ponadto sam wnioskodawca wskazał w skardze z dnia 2 kwietnia 2013 r., że z powodu braku środków finansowych oddał wydzierżawione grunty K S.

8 Ostatecznie w toku kontroli stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do otrzymania przez K M płatności wynosi 0,00 ha, co skutkowało odmową przyznania obu wnioskowanych płatności bezpośrednich.

9 Organ wyjaśnił również, dlaczego odstąpił od wymierzenia sankcji.

10 W odwołaniu od powyższej decyzji K M wskazał, że z umowy dzierżawy obowiązującej do 31 grudnia 2013 r. i dotyczącej przedmiotowych działek ma wynikać, że wszystkie prace polowe wykonane przez L są wykonane na rzecz wnioskodawcy. W ocenie odwołującego organ I instancji niezasadnie oddalił jego wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej czy dowodu z dokumentów, które zaprzeczyłyby bez problemu "wszelkim przekłamaniom i absurdom" co najmniej od stycznia 2008 r.

11 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 4 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 54, poz. 278 ), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

12 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że płatność bezpośrednia przysługuje wyłącznie producentowi posiadającemu i użytkującemu rolniczo grunt w dniu 31 maja roku, w którym złożono wniosek a tytuły prawne do nieruchomości nie mają znaczenia. W sprawach dotyczących przyznawania płatności do gruntów rolnych organy administracji badają jedynie posiadanie i użytkowanie rolnicze danego gruntu, nie są natomiast uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności do niego (tytuł prawny do działek).

13 Takie uregulowanie wynika z przepisu art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością, zgodnie z art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/32009, jeżeli:

14 – na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1,0 ha

15 – wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności

16 – przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności

17 – został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

18 W ocenie organu II instancji K M nie był w dniu 31 maja 2010 r. posiadaczem spornych działek rolnych, co sam przyznał w skardze do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 kwietnia 2013 r. Okoliczności te wynikają ponadto z wyroku Sądu Rejonowego w Cz z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. I C 43/08), wydanego w sprawie z powództwa K przeciwko stronie i L o ochronę naruszonego posiadania nieruchomości rolnej.

19 Według organu powoływanie się na umowę dzierżawy gruntów nie może stanowić podstawy do skutecznego ubiegania się o płatności JPO i UPO. Posiadanie musi się bowiem ściśle wiązać z produkcją rolną.

20 Dyrektor OR ARiMR na poparcie swego stanowiska przywołał orzeczenia NSA i sądów administracyjnych, m. in. w Gliwicach i Warszawie.

21 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K M wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji z powodu jej niezgodności z prawem i ze stanem faktycznym sprawy.

22 Skarżący ponownie podkreślił, że z umowy dzierżawy ze stycznia 2007 r. dotyczącej spornych działek wynika, że wszystkie prace polowe wykonane przez L są wykonane na jego rzecz. Umowa obowiązywała do dnia 31 grudnia 2013 r. Zdaniem strony organ niezasadnie oddalił również jej wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

23 W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

24 W piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny wniósł o uchylenie decyzji organu II i I instancji.

25 Wskazał, że w ocenie skarżącego organ dopuścił się naruszenia przepisów :

26 – art. 7 i 77 kpa poprzez niedostatecznie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie całego materiału dowodowego

27 – art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez przyjęcie, że skarżący nie był użytkownikiem spornych działek nr [...] i nie spełnił przez to warunków przyznania wnioskowanych płatności.

28 Pełnomocnik podniósł, że K M zawarł w dniu 2 stycznia 2007 r. umowę dzierżawy z L dotyczącą działek nr [...]. Według umowy dzierżawca był uprawniony do otrzymania płatności unijnych różnego rodzaju. W dniu 20 marca 2008 r. strony podpisały umowę dzierżawy na podobnych warunkach, która została wypowiedziana dopiero w grudniu 2012 r. L zawarł uprzednio umowę dzierżawy tych samych działek z K (w dniu 4 stycznia i 20 kwietnia 2005 r.), jednak nie był on osobą wyłącznie uprawnioną do zawarcia takiej umowy (umowa winna być bowiem również podpisana przez jego ówczesną żonę). L miał wypowiedzieć K umowę dzierżawy w dniu 27 grudnia 2005 r. Od 2007 do 2012 r. prawo do użytkowania spornych działek miał więc wyłącznie skarżący, co dowodzi, że został on również ustanowiony beneficjentem płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

29 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

30 Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem badania Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie zaś z obrotu prawnego danego rozstrzygnięcia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

31 Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, według wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

32 Na wstępie zaznaczyć trzeba, że postępowanie o przyznanie płatności bezpośrednich jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego. Beneficjent programu deklarując we wniosku działki rolne zobowiązany jest zatem do podania faktycznych powierzchni przez niego użytkowanych rolniczo i utrzymywanych zgodnie z normami (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (DZ. U. z 2010 r., nr 39, poz. 211). Producent rolny powinien złożyć wniosek prawidłowy pod względem prawnym i faktycznym. Ma też obowiązek informowania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wszelkich zmianach, w tym dotyczących wykorzystywania gruntów rolnych (punkt IX Oświadczenia i zobowiązania).

33 W myśl art. 2 lit. d rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcie bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (...) [D. U. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16] płatność bezpośrednia oznacza płatność przyznawaną bezpośrednio rolnikom w ramach systemu wsparcia dochodowego wyszczególnionego w załączniku I, w którym wyszczególniono system Jednolitych Płatności Obszarowych, o której mowa w tytule V tego rozporządzenia. Rolnik, którego gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty prowadzi działalność gospodarczą, tj. uprawia produkty rolne lub utrzymuje grunty w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska.

34 Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j. t. – Dz. U z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych o powierzchni minimum 1 ha. Wszystkie grunty rolne utrzymywane są zgodnie z normami i rolnik przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Z kolei stosownie do art. 7 ust. 2 powołanej ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw

35 – roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych,

36 – innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa),

37 do których została przyznana jednolita płatność obszarowa.

38 Podkreślić należy wobec tego, że osobą uprawnioną do płatności bezpośrednich w danym roku kalendarzowym jest wyłącznie jej faktyczny posiadacz i użytkownik rolniczy (osoba planująca i wykonująca zabiegi agrotechniczne), a nie osoba posiadająca tytuł prawny do danej nieruchomości (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11, lex nr 1137971, wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn.. akt II GSK 932/11, lex nr 124872). Chodzi przy tym o posiadanie rolnicze gruntów o charakterze trwałym, a nie jedynie sporadycznym (zob. m. in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 424/11, lex nr 1109594). Posiadanie gruntu oznacza zatem faktyczne władztwo połączone z rzeczywistym użytkowaniem gruntu i realizacją na nim działalności rolniczej (np. zasiewy, prace polowe, zbiór plonów).

39 W sprawach dotyczących przyznawania dopłat organy administracji badają więc jedynie faktyczne posiadanie i użytkowanie rolnicze danego gruntu, nie są natomiast uprawnione do rozstrzygania sporów o tytuł prawny do danych działek.

40 Złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności JPO i UPO na 2010 r. okazał się nieprawidłowy pod względem faktycznym, albowiem zadeklarowana przez stronę powierzchnia działek rolnych nie była zgodna z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo przez skarżącego (0,00 ha).

41 Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że K M nie spełnił warunków do otrzymania wnioskowanych płatności bezpośrednich na 2010 rok, albowiem na dzień 31 maja 2010 r., ani do końca tego roku kalendarzowego, nie był on faktycznym posiadaczem i użytkownikiem rolniczym działek rolnych wskazanych we wniosku złożonym 17 maja 2010.

42 Takie okoliczności faktyczne wynikają, przede wszystkim, bezpośrednio z ustaleń Sądu Rejonowego w C zawartych w wyroku z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. I C 43/08), w którym wskazano m. in., że w dniu 30 kwietnia 2008 r. Sąd zakazał L i K oraz innym osobom działającym na ich zlecenie wykonywania prac polowych w obrębie spornych nieruchomości. Sąd stwierdził, że w latach 2008, 2009 i 2010 prace polowe wykonywała K S ( k. 9/19 akt administracyjnych ).

43 Ponadto wnioskodawca sam w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. skierowanym do Ministra x podkreślił, że z powodu braku środków finansowych oddał wydzierżawione grunty K S.

44 Skarżący przyznał wobec tego brak posiadania spornych gruntów na dzień 31 maja 2010 r. i później, a swoje uprawnienie do otrzymania płatności wywodził praktycznie jedynie z faktu zawarcia umowy dzierżawy z L. Umowa ta dawała mu tytuł prawny do użytkowania nieruchomości i pobierania z niej pożytków rolnych, jednak decydujące znaczenie w niniejszej sprawie miało to, że pomimo istnienia tej umowy strona w 2010 r. nie posiadała faktycznie spornych gruntów i nie użytkowała ich rolniczo.

45 Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że płatność JPO i UPO dotyczącą również spornych gruntów Kierownik BP ARiMR przyznał K S.

46 Dyrektor OR ARiMR trafnie zauważył w uzasadnieniu swojej decyzji, że posiadanie tytułu prawnego do gruntu nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, tak jak i niedysponowanie stosowanym tytułem prawnym do nieruchomości nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy (zobacz m. in. wyroki NSA: z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn.. akt II GSK 258/06 i z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. II GSK 260/07 – orzeczenia.nsa.gov.pl).

47 Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa. Wskazać w tym miejscu trzeba bowiem na – powołany przez organ odwoławczy – przepis art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ust. 2 powyższego przepisu w postępowaniu w sprawach dotyczących m. in. płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej organ administracji publicznej:

48 1) stoi na straży praworządności;

49 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

50 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

51 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

52 W myśl zaś ust. 3 powołanego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

53 Z powyższej regulacji wynika więc, że zasadniczo w postępowaniu w sprawie płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 kpa, nakazującej organom podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest też rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 § 1 kpa., stosownie do której organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W art. 3 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Na organach ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (zob. J. Bieluk Komentarz do art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Lex 2013).

54 W opinii Sądu organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób nie naruszający prawa. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należało bowiem badać jedynie, kto faktycznie posiadał i użytkował rolniczo działki wskazane we wniosku, a nie ustalać podmiot mający tytuł prawny do spornych nieruchomości. Nieistotne dla sprawy było zatem, czy skarżący miał tytuł prawny do spornych gruntów wynikający z umowy dzierżawy. Ważne było jedynie to, czy w dniu 31 maja 2010 r. i w okresie późniejszym 2010 r. użytkował rolniczo te nieruchomości utrzymując je zgodnie z wymaganiami i normami.

55 Dowody zebrane przez organy, w tym ustalenia Sądu Rejonowego w C były wystarczające dla stwierdzenia, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem rolniczym przedmiotowych gruntów, wobec czego dowody wnioskowane przez stronę nie były niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy.

56 Ponieważ różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych przez stronę a powierzchnią działek rolnych stwierdzonych w trakcie kontroli wynosiła 100 %, a więc przekraczała 50 % organ zobowiązany był do odmowy płatności. Organ odstąpił jednocześnie od nałożenia na skarżącego sankcji finansowych, gdyż uznał pismo dołączone do wniosku o przyznanie płatności z dnia 17 maja 2010 r. za informację o nieprawidłowościach we wniosku. Prawidłowo zastosowano wobec tego przepis art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1 ze zm.).

57 Reasumując stwierdzić więc trzeba, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie i dlatego zarzuty podniesione w skardze i piśmie procesowym nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto uzasadnienia decyzji wyjaśniają okoliczności sporne, zawierają należytą ocenę materiału dowodowego i wskazują przepisy prawa materialnego zastosowane przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, przez co spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa.

58 Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

59 O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd postanowił natomiast w oparciu o art. 205 § 2 i 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), jak w punkcie 2 orzeczenia.