Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2010 r., I SA/Op 42/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2010 r., I SA/Op 42/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Opolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 9 listopada 2009r. nr 048/2009 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o przyznanie pomocy na zalesianie na 2009r. postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 9 listopada 2009r., doręczonym skarżącemu M. G. w dniu 17 listopada 2009r., Dyrektor Opolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu [dalej: ARiMR] utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Opolu dotyczące odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o przyznanie pomocy na zalesianie na 2009r. Skarżącego pouczono, że od tego postanowienia przysługuje zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi za pośrednictwem Prezesa ARiMR w Warszawie w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Następnie Dyrektor Opolskiego Oddziału ARiMR pismem z dnia 3 grudnia 2009r. (doręczonym dnia 11 grudnia 2009r.) działając na podstawie art. 9 i art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego [dalej: k.p.a.] poinformował skarżącego, że powyższe postanowienie zawiera błędne pouczenie oraz podał prawidłową treść pouczenia, że od postanowienia przysługuje skarga do WSA w Opolu za pośrednictwem Dyrektora Opolskiego Oddziału ARiMR w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Dyrektor podał również, jakie są wymogi formalne skargi oraz opierając się na treści art. 112 k.p.a. wskazał, że błędne pouczenie o prawie zaskarżania decyzji (co się tyczy również postanowień – art. 126 k.p.a.) do sądu administracyjnego nie może szkodzi stronie, która się do niego zastosowała. Tym samym termin 30 dni na wniesienie skargi będzie liczony od dnia doręczenia tegoż pisma.

3 Skargę na powyższe postanowienia skarżący nadał w dniu 8 stycznia 2010r. poprzez oddanie pisma w urzędzie pocztowym Opole 6, kierując ją do WSA w Opolu za pośrednictwem Dyrektora Opolskiego Oddziału ARiMR, który w odpowiedzi na skargę domagał się jej oddalenia. Skarżący pismem z dnia 28 stycznia 2010r. cofnął skargę.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Cofnięcie skargi co do zasady skutkuje umorzeniem postępowania wywołanym skargą (art. 60 i art. 161 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: [p.p.s.a.], jednak taka sytuacja może mieć miejsce wówczas gdy skarga była dopuszczalna i postępowanie zmierzało do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny. Sąd po wpłynięciu skargi bada warunki jej dopuszczalności, a to m.in. czy jest wniesiona w terminie oraz czy jest opłacona należnym wpisem sądowym. Przepis art. 222 p.p.s.a przewiduje jednak, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. W tej sprawie znalazł on zastosowanie. Skarżącego nie wezwano do uiszczenia brakującego wpisu od skargi weryfikując uprzednio, czy skarga jest wniesiona z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 §1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w tej sprawie termin ten nie został zachowany. Skarga została wniesiona z chwilą jej nadania w urzędzie pocztowym, a to w dniu 8 stycznia 2010r. (art. 83 §3 p.p.s.a.). Natomiast zaskarżone postanowienie doręczono w dniu 17 listopada 2009r. Termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu 17 grudnia 2009r.

6 W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że stanowisko Dyrektor Opolskiego Oddziału ARiMR zwarte w piśmie z dnia 3 grudnia 2009r. iż wobec błędnego pouczenia skarżącego zawartego w zaskarżonym postanowieniu, 30 dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, biegnie od dnia doręczenia tego pisma, jest błędne. W istocie rzeczy gdy organ administracji wadliwie pouczy stronę o przysługujących jej środkach zaskarżenia to nie może z urzędu dokonać sprostowania wydanego aktu lecz pozostaje mu jedynie pisemnie poinformować stronę o prawidłowym toku zaskarżenia (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 03.08.2007 sygn. akt III SA/Wa 1036/07). Jednakże takie pismo nie powoduje przedłużenia terminu 30 dniowego do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 §1 p.p.s.a ponieważ termin ten ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu, a co najważniejsze, biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, tak samo jak terminy przewidziane w art. 129 §2 i art. 141 §2 k.p.a. Rację ma Dyrektor Opolskiego Oddziału ARiMR jedynie w tym zakresie, że na mocy art. 112 k.p.a. błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Wówczas jednak błędne pouczenie stanowić może podstawę przywrócenia terminu, o ile strona złoży stosowny wniosek (vide wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05, wyrok NSA z 21 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 1896/06, postanowienie NSA z dnia 9 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1600/98, postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt III SA 6382/97).

7 Natomiast taka sytuacja nie powoduje przedłużenia lub zmiany biegu terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 §1 p.p.s.a. Odnosząc to do realiów niniejszej sprawy uznać należało, że skarżący choć wskutek wadliwego pouczenia, to jednak spóźnił się z wniesieniem skargi. W ten sposób wniesiona przez niego skarga była niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. i nie wszczęła skutecznie postępowania sądowoadministracyjnego, więc nie mogło ono zostać też umorzone wskutek cofnięcia skargi (por. postanowienie NSA z 2008.01.03 sygn. akt I OSK 1829/07).

8 Z tych przyczyn sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a.