Postanowienie z dnia 27 października 1998 r., III SA 6382/97

postanowienie z dnia 27 października 1998 r., III SA 6382/97

Tekst

TEZY

1 Środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jest również wniosek wskazany w art. 127 par. 3 Kpa.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "P." Spółka z o.o. na decyzję NBP (...) w przedmiocie zezwolenia na zmianę miejsca prowadzonej działalności gospodarczej postanawia - odrzucić skargę.

Uzasadnienie

3 Dnia 16.10.1991 r. "P." Spółka z o.o. uzyskał zezwolenie dewizowe na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na kupnie i sprzedaży walut obcych na przejściu granicznym w K. Kantor ten usytuowany był po stronie niemieckiej, ale przed punktem odprawy paszportowo-celnej.

4 Dnia 2.10.1997 r. "P." Spółka z o.o. wystąpiła z wnioskiem o zmianę miejsca prowadzonej działalności gospodarczej. Na podstawie przeprowadzonej w dniu 3.10.1997 r. przez pracowników Oddziału Okręgowego NBP w S. wizji lokalnej ustalono, że budynek, w którym znajdują się pomieszczenia przeznaczone na kantor położony jest również po stronie niemieckiej, ale za punktem odprawy paszportowo-celnej. W odpowiedzi na skargę zaznaczono, że Narodowy Bank Polski nie może dysponować terytorium obcego państwa poprzez lokalizowanie na tym obszarze siedziby polskiego podmiotu gospodarczego. Wynika to zarówno z przepisu art. 4 ust. 1 obowiązującej w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim /Dz.U. nr 72 poz. 360 ze zm./, jak też z art. 2 ust. 3 aktualnie obowiązującej ustawy o Narodowym Banku Polskim, który stanowi, że "działalność NBP prowadzona jest na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej".

5 Wobec powyższego, oraz ustaleń wizji lokalnej, Dyrektor Oddziału Okręgowego NBP, działając na podstawie upoważnienia Prezesa NBP, odmówił udzielenia zezwolenia na zmianę miejsca prowadzonej działalności gospodarczej.

6 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie decyzji dewizowej z dnia 8 października 1997 r. jako wydanej z naruszeniem art. 11 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe /Dz.U. nr 136 poz. 703 ze zm./, wywodząc co następuje:

7 "P." od wielu lat prowadzi na przejściu granicznym w K. całodobowy kantor wymiany walut. Przejście graniczne usytuowane jest za Odrą, na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Do dnia 29 października bieżącego roku kantor mieścił się w kontenerze na parkingu przejścia granicznego po stronie niemieckiej. Po tej dacie kantor na polecenie władz niemieckich został przeniesiony do budynku, w którym mieszczą się służby związane z obrotem granicznym. Budynek ten stoi za budką odprawy paszportowej i okoliczność ta w przekonaniu NBP stanowi podstawę odmowy udzielenia zezwolenia dewizowego. Zdaniem strony, przyczyna odmowy nie znajduje poparcia w treści art. 11 prawa dewizowego, który to artykuł nie zawiera wymagań "geograficznych" Strona skarżąca podkreśliła, że na przykład w K. kasy walutowe P. Banku i K. Banku mieszczą się na terenie RFN w budynku usytuowanym za punktem odprawy paszportowej.

8 W świetle powyższego, podniesiono zarzut naruszenia art. 11 prawa dewizowego, wskutek jego nadinterpretacji przez stosowanie kryteriów nie wymienionych w tym przepisie.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga podlega odrzuceniu, bowiem przed jej wniesieniem, skarżący podmiot nie skorzystał ze środka odwoławczego, którym jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy /art. 127 par. 3 Kpa/. Obowiązek uruchomienia tego trybu wynika z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska, środkiem odwoławczym w rozumieniu wymienionego przepisu ustawy jest również wniosek wskazany w art. 127 par. 3 Kpa.

11 Należy zarazem zauważyć, iż w kwestionowanej decyzji nie zamieszczono prawidłowego pouczenia o trybie jej zaskarżenia. Ów błąd organu nie może - stosownie do art. 112 Kpa - szkodzić stronie. Wobec tego, w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie odrzucenia skargi przez Sąd, może ona zwrócić się do Narodowego Banku Polskiego /będącego centralną bankową instytucją dewizową/ z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wzmiankowanego wcześniej wniosku /art. 58 Kpa./. Dopiero decyzja zapadła w rezultacie postępowania prowadzonego w następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącego podmiotu może się stać przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.