Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 maja 2016 r., II SA/Op 389/15

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 maja 2016 r., II SA/Op 389/15

Tekst

TEZY

1 Zakres pełnomocnictwa pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy wyznacza przepis art. 39 P.p.s.a.

Sentencja

2 Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu10 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. reprezentowanego przez kuratora J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 16 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego wniosku skarżącego z dnia 22 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Uzasadnienie

3 Postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II SO/Op 21/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił M. M. radcę prawnego, w celu wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 16 marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego.

4 Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla M. M., radcę prawnego K. K.

5 Po wniesieniu skargi sprawa została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 389/15.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przywrócił na wniosek pełnomocnika termin do wniesienia skargi, a wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r., oddalił skargę.

7 Pełnomocnik pismem procesowym z dnia 2 grudnia 2015 r. zwrócił się o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, otrzymał go w dniu 5 stycznia 2016 r.

8 Pismem procesowym z dnia 7 stycznia 2016 r. pełnomocnik przesłał do tut. Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku, którą Sąd przesłał kuratorowi skarżącego.

9 W dniu 27 stycznia 2016 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu, o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. referendarza sądowego postępowanie z tego wniosku zostało umorzone i doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 lutego 2016 r. Kurator skarżącego w dniu 4 lutego 2016 r. ponownie złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

10 Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek ponownego wniosku skarżącego z dnia 4 lutego 2016 r., podlegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe, wobec tego postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z tego wniosku.

11 Pełnomocnik skarżącego odebrał to postanowienie w dniu 31 marca 2016 r., a w dniu 11 kwietnia 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), kurator skarżącego przesłał na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten w dniu 19 kwietnia 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) został przesłany z Naczelnego Sądu Administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i wpłynął do tego Sądu w dniu 22 kwietnia 2016 r.

12 We wniosku tym kurator skarżącego wniósł o zwolnienie jego podopiecznego z kosztów sądowych i ustanowienie dla niego profesjonalnego prawnika w celu wniesienia prawidłowo sporządzonego i skutecznego środka zaskarżenia od postanowienia WSA w Opolu z dnia 22 marca 2016 r.

13 Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." referendarz sądowy zważył, co następuje:

14 Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek ponownego wniosku skarżącego z dnia 22 kwietnia 2016 r., podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe.

15 Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Ponieważ M. M. z mocy samej ustawy P.p.s.a., jako osoba skarżąca decyzję dotyczącą zasiłków z pomocy społecznej, został zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to postępowanie z jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne. O powyższej okoliczności ustawowego zwolnienia skarżącego od uiszczania kosztów sądowych, referendarz sądowy wypowiedział się już w postanowieniu z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II SO/Op 21/15.

16 Odnosząc się do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zauważyć należy, że ww. postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r., został ustanowiony M. M. radca prawny. Na skutek tego orzeczenia, Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu poinformowała o wyznaczeniu do reprezentowania skarżącego w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, radcy prawnego z urzędu w osobie K. K. Wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł do tut. Sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a także złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

17 Wobec powyższych ustaleń brak jest podstaw do wyznaczenia skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu. W P.p.s.a., brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie, w sytuacji, gdy zostało jej już przyznane prawo pomocy w tym zakresie. Prawo to zostało zatem przez skarżącego już skonsumowane (por. postanowienie z dnia 22 kwietnia 2005 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego; sygn. akt II OZ 262/05; umieszczone na stronach internetowych Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

18 Skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie zatem jego ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uznać należało za zbędne i umorzyć postępowanie, na podstawie przepisu art. 249a P.p.s.a., określającego, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis art. 249 a, wprowadził art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zmiany te weszły w życie w dacie 15 sierpnia 2015 r. i na mocy art. 2 cyt. ustawy o zmianie ustawy P.p.s.a., mają zastosowanie do postępowań wszczętych przed tą datą.

19 Rozpatrując obecnie złożony wniosek, należy ponownie podkreślić, iż dalsze prowadzenie postępowania w kwestii ustanowienia pełnomocnika trzeba uznać za bezprzedmiotowe. Prawo pomocy w tym zakresie, jak wskazano wyżej, zostało już przyznane postanowieniem, z dnia 29 maja 2015 r. i nie zostało cofnięte, ani też nie wygasło. Obejmuje więc i obecny etap postępowania sądowoadministracyjnego. Jest ono skuteczne od momentu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, do zakończenia postępowania sprawie. Przy czym zaznaczyć wypada, że strona korzysta z tego prawa pomocy na wszystkich etapach postępowania przed sądami administracyjnymi, w ramach sprawy sądowoadministracyjnej.

20 Tak więc ponowne przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika jest zbędne, albowiem strona skarżąca w dalszym ciągu może korzystać z przyznanego jej radcy prawnego.

21 Należy też zaznaczyć, że w przypadku przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, jego umocowanie (zakres pełnomocnictwa) wyznacza przepis art. 39 P.p.s.a., a więc pełnomocnictwo to obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu. Sposób sformułowania tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż chodzi o umocowanie do wszystkich czynności w sprawie, a nie o czynności w określonym postępowaniu w sprawie. Brak jest bowiem w P.p.s.a. przepisu, który nakazywałby zróżnicowanie zakresu pełnomocnictwa określonego w art. 39 P.p.s.a., zależnie od tego czy w sprawie działa pełnomocnik z urzędu, czy pełnomocnik z wyboru.

22 W tej sytuacji postępowanie z każdego kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli wnosi on o sporządzenie sprzeciwu od postanowienia, może zatem zostać jedynie umorzone.

23 Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249 a w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.