Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 marca 2017 r., I SA/Ol 201/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 marca 2017 r., I SA/Ol 201/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 W.K. (dalej jako skarżąca, wnioskodawca, strona) we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

3 W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca podała, że nie posiada środków pozwalających na zapłatę zaległości podatkowej. W chwili obecnej nie dysponuje jakimikolwiek oszczędnościami, ani środkami, które pozwoliłyby jej wykonać zobowiązanie. Strona funkcjonuje wyłącznie dzięki pomocy rodziny i ewentualna przymusowa egzekucja pozbawi skarżącą środków do życia zagrażając egzystencji skarżącej i jej rodziny. Ponadto to nie ona winna być obciążona obowiązkiem podatkowym w niniejszej sprawie, w związku z czym egzekucja stanowić będzie przejaw rażącej niesprawiedliwości i bezprawia, skoro do zapłaty przymuszona zostanie inna osoba niż rzeczywiście zobowiązana do zapłaty podatku na gruncie niniejszej sprawy.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

6 Użyte w ww. przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania ma charakter fakultatywny, a więc może lecz nie musi być wydane, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd wydając orzeczenie bierze pod uwagę zarówno wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

7 Wprawdzie przedmiot sporu stanowi świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne, co oznacza - w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi - zwrot należności z odsetkami, jednak Sąd wziął pod uwagę wysokość ciążących na wnioskodawcy kwot zobowiązań w zestawieniu z argumentacją strony skarżącej funkcjonującej wyłącznie dzięki pomocy rodziny w zakresie skutków wykonania decyzji. W rezultacie Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą podstawy do przyjęcia, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo powstania u skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

8 Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

9 Odnosząc się do kwestionowanej we wniosku zasadności obciążania skarżącej obowiązkiem podatkowym w niniejszej sprawie Sąd wyjaśnia, że sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przy rozpoznaniu skargi strony Sąd będzie miał też na uwadze tezy zawarte w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym znane z urzędu stanowisko prawne wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 23 lutego 2017r. sygn. akt I SA/Ol 922/16.

10 Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.