Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 lipca 2016 r., II SA/Ol 799/16
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 lipca 2016 r., II SA/Ol 799/16
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia regulaminu określającego wysokość stawek i szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom zatrudnionym w zespole szkół prowadzonym przez gminę dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, a także szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz niektórych innych składników wynagrodzenia 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
2 Wojewoda (dalej jako Wojewoda) rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia "[...]", działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U.2016, poz. 446 j.t. – dalej jako u.s.g.), stwierdził nieważność uchwały Nr "[...]" Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia regulaminu określającego wysokość stawek i szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom zatrudnionym w zespole szkół prowadzonych przez Gminę dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, a także szczegółowe warunki obliczania i wypłacania za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz niektórych innych składników wynagrodzenia (dalej jako Regulamin). Wojewoda uznał, że regulamin narusza art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U.2014, poz. 191 j.t.- dalej jako Karta Nauczyciela), gdyż nie doprecyzuje wprowadzonych regulacji, co w konsekwencji prowadzi do dowolności w realizacji jego postanowień. Wadą powyższą obarczony jest Załącznik Nr 1 do Regulaminu – tabela dodatków funkcyjnych, gdzie Rada Gminy ustaliła stawki dodatków w określonych tam przedziałach, przy jednoczesnym braku szczegółowych warunków ich przyznawania, od spełnienia których zależy wysokość rzeczonego dodatku. Podał, że kryteria te powinny mieć charakter obiektywny, posiadający bezpośredni związek z pełnioną funkcją, w przypadku dodatku dla wychowawcy klasy - ilość uczniów w klasie, czy rodzaj szkoły, a w przypadku dyrektora czy wicedyrektora – ilość oddziałów w danej szkole. Powyższe kryteria – w ocenie Wojewody – stanowią niezbędny element Regulaminu, stanowiący "wytyczne"" przy przyznawaniu dodatku przez podmioty wskazane w § 5 ust. 8 Regulaminu. Z kolei w 6 ust. 2 pkt 2 Regulaminu Rada Gminy uchwaliła dodatek za warunki pracy nauczycielom prowadzącym nauczanie indywidualne dzieci skierowanych do kształcenia specjalnego od 1 do 20 % stawki godzinowej za każdą przepracowaną godzinę. W tym też przypadku Rada uchwalając wysokość stawki dodatku w postaci przedziału również nie określiła szczegółowych warunków przyznawania. Jednocześnie Wojewoda uznał, że zastosowanie środka nadzoru tylko wobec postanowień, o których mowa w treści rozstrzygnięcia, prowadziłoby do braku możliwości ustalenia w pełnej wysokości wynagrodzenia w skład którego, stosownie do art. 30 ust. 1 Karty, wchodzą dodatki, o których w nim mowa.
3 W skardze p. pr. A. G. – pełnomocnik Gminy "[..]" wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego podał, że wprowadzenie kryteriów mających decydować o konkretnej wysokości dodatków określonym przedziale (kwotowym lub procentowym) jest zbyt dużą ingerencją w kompetencje organu przyznającego dodatek. Ponadto nie jest możliwe wskazanie w regulaminie wszystkich okoliczności decydujących o konkretnej wysokości dodatku, a nawet w sytuacji ich wskazania, nie jest możliwe precyzyjne określenie wag poszczególnych kryteriów – decyzja organu przyznającego dodatek uregulowany w zasadzie od – do zawsze będzie zawierała pewien element uznaniowości. Dodał, że nawet w przypadku stwierdzenia niezgodności poszczególnych zapisów Regulaminu z przepisami prawa, stwierdzenie obejmuje właśnie te zapisy, nie zaś cały regulamin.
4 W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wojewody podał, że Rada Gminy "[...]" była uprawniona do uchwalenia stawek dodatków w formie przedziałów od – do, niemniej nie uchwaliła szczegółowych warunków ich przyznawania, do czego była, wbrew twierdzeniem skarżącego, zobowiązana. W przypadku dodatku funkcyjnego dopuszczalne jest jego uzależnienie jego wysokości od wielkości szkoły, jej warunków organizacyjnych, oddziałów i uczniów, czyli od elementów, od których zależą odpowiedzialność i nakład pracy. W konsekwencji uznał, że brak określenia jednolitych dla wszystkich nauczycieli szczegółowych warunków przyznawania dodatków prowadzi do możliwości zróżnicowania wysokości tychże dodatków w sposób subiektywny przez podmiot je przyznający, mimo pełnienia tej samej funkcji, czy też prowadzenia nauczania indywidualnego dzieci skierowanych do kształcenia specjalnego przez poszczególnych nauczycieli. Dodał, że stwierdzenie nieważności uchwały tylko w zakresie dodatków, które są niezgodne z prawem, prowadziłoby do braku możliwości ustalenia wynagrodzenia nauczycielom w pełnej wysokości.
5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
6 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej " u.s.p. " i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
7 Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. u.s.p. sądy administracyjne właściwe są do kontroli aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Wobec uregulowania zawartego w art. 148 w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a., akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego poddane są kognicji sądu administracyjnego.
8 Oceniając skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, ze skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkiej jej zarzuty zostały uznane za zasadne.
9 Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, który stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy z dnia ‘[...]" w sprawie ustalenia regulaminu określającego wysokość stawek i szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom zatrudnionym w zespole szkół prowadzonych przez Gminę "[...]" dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, a także szczegółowe warunki obliczania i wypłacania za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz niektórych innych składników wynagrodzenia. Kwestię podejmowania rozstrzygnięć nadzorczych normuje rozdział 10 u.s.g. zatytułowany "Nadzór nad działalnością gminną". Zgodnie z art. 85 tej ustawy nadzór nad taką działalnością sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Według art. 91 ust. 1 tej ustawy, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Stąd należy przyjąć, że jeśli przepisy gminnego aktu prawnego pozostają w sprzeczności z przepisami ustawowymi, wówczas niewątpliwie mamy do czynienia z okolicznością istotnego naruszenia prawa. Z kolei, sprzeczność z prawem uchwały organu samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwal, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz naruszenia przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. m.in. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, LEX nr 33805). W świetle powyższego, nie może budzić wątpliwości, że treść aktu prawnego podejmowanego przez radę gminy, nie może wykraczać poza zakres kompetencji określony w przepisie stanowiącym upoważnienie do wydania danego aktu. W przypadku, gdy uchwała organu gminy jest sprzeczna z prawem, organ nadzoru może sięgnąć do swoich uprawnień przewidzianych w art. 91 ust. 2 cyt. ustawy, tj. stwierdzić nieważność tej uchwały (zarządzenia) w całości lub w części, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia w trybie określonym w art. 90 u.s.g. W judykaturze podkreśla się, że stosując środek nadzorczy uprawniony do tego organ jest zobowiązany w sposób niebudzący wątpliwości do wykazania sprzeczności postanowień badanej uchwały z prawem, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone oraz wypływające z nich dyrektywy (nakazy i zakazy) - por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2000 r., III SA 397/2000, opubl. ONSA z.3/2001, poz. 117. Jest to zrozumiałe, skoro gmina jako jednostka samorządu terytorialnego korzysta z konstytucyjnego prawa do uczestniczenia w sprawowaniu władzy publicznej (art. 16 ust. 2 Konstytucji RP), a jej samodzielność podlega ochronie sądowej (art. 165 ust. 2 Konstytucji RP i art. 2 ust. 3 u.s.g). W tym miejscu wspomnieć trzeba, że rozpoznając skargę na rozstrzygniecie nadzorcze, obowiązkiem Sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samej uchwały organu samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tej uchwały (por. J. Zimmermann: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, PiP 1991, nr 10, s. 48).
10 Zaskarżona w ramach działań nadzorczych uchwała Nr Rady Gminy "[...]" z dnia ‘[...]" w sprawie ustalenia regulaminu określającego wysokość stawek i szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom zatrudnionym w zespole szkół prowadzonych przez Gminę "[...]" dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy, a także szczegółowe warunki obliczania i wypłacania za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz niektórych innych składników wynagrodzenia zaliczana jest do kategorii aktów prawa miejscowego, a zatem aktów normatywnych obowiązujących na określonej części terytorium państwa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), a w ujęciu funkcjonalnym jej moc została zrównana z rozporządzeniem wykonawczym (por. wyrok NSA z 10 lipca 2001 r., SA/Wr 2729/00, publ. OwSS 2002/1/19). Podobnie, jak w przypadku upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia, przepis ustawy, ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim nie wymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., K 19/97, OTK ZU nr 4/1998, poz. 48, s. 262). Organ władzy wykonawczej wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest zatem obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2010 r., I OSK 1518/09, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA).
11 Wzorcem normatywnym wyznaczającym granice materialne, procesowe i kompetencyjne dla stanowienia prawa miejscowego w zakresie wynagradzania nauczycieli przez organy prowadzące szkołę, będące jednostkami samorządu terytorialnego, jest wskazany w podstawie prawnej uchwały Nr "[...]" Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]" art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, zgodnie z którym organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia, określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, w drodze regulaminu wysokość stawek dodatków, o których mowa w art. 1 pkt 2 (za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego oraz za warunki pracy) oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, z zastrzeżeniem art. 33 i 34 oraz w pkt 2 w/w artykułu (szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3).
12 W rozpoznawanej sprawie kwestionowane są zapisy regulaminu dotyczące dodatku funkcyjnego oraz za warunki pracy.
13 Interpretując przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela należy dojść do wniosku, że z regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków do wynagrodzenia zasadniczego musi wynikać wyraźnie wysokość tych dodatków, tak aby zarówno nauczyciel, jak i organ przyznający ten dodatek wiedzieli, jaka jest jego wysokość. Dodatek funkcyjny stanowi bowiem stały składnik wynagrodzenia nauczyciela, któremu powierzono stanowisko lub funkcje określone w § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 416 z późn. zm.), w konkretnej dającej się wyliczyć postaci. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że forma określenia wysokości stawki dodatku zależy od organu uchwałodawczego i może to być wysokość kwotowa, procent od wynagrodzenia zasadniczego, przedział określający dodatek w wysokości od - do, czy też uzależnienie przyznania dodatku od konkretnych okoliczności związanych z uzyskaniem tego prawa. Uchwałodawca musi jednak określić kryteria przyznawania dodatku na tyle precyzyjnie, by stawka dodatku dla poszczególnych stanowisk była możliwa do ustalenia zgodnie z jego wolą i czytelna dla uprawnionego do dodatku. Dodatek funkcyjny stanowi ekwiwalent za zwiększony nakład pracy, stopień utrudnienia pracy i zwiększony zakres odpowiedzialności, a zatem osoba uprawniona do jego otrzymywania winna znać kryteria różnicowania stawki jego wysokości (por. wyrok NSA z 5 marca 2014 r., I OSK 2908/13, CBOSA).
14 Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że uchwała Nr "[...]" Rady Gminy z dnia ‘[...]" tak zdefiniowanego wymogu ustalenia dodatku funkcyjnego oraz za warunki pracy nie spełnia, gdyż nie normuje szczegółowych warunków przyznawania tych dodatków. Wprawdzie rada gminy może określić wysokość stawek dodatków, o których mowa powyżej, posługując się przedziałem kwotowym (jak w przypadku dodatku funkcyjnego), względnie procentowym (jak w sytuacji dodatku za warunki pracy), lecz brak jednoczesnego określenia szczegółowych warunków ich przyznawania ceduje na organ przyznający rzeczone dodatki w zasadzie nieograniczoną (w zakresie wyznaczonym skrajnymi przedziałami) kompetencję do ich przyznawania w indywidualnej sprawie dla beneficjentów tychże dodatków, a właśnie takowej sytuacji, tj. wyeliminowania (optymalnie), względnie maksymalnego ograniczenia luzu decyzyjnego w powyższym zakresie ma przeciwdziałać ustawowy wymóg określania przez organ uchwałodawczy gminy szczegółowych warunków przyznawania dodatków, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. Pominięcie szczegółowych zasad przyznawania przedmiotowych dodatków nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji określenia tak skrajnych przedziałów wysokości stawek dodatków, czego badana uchwała jest dowodem, w szczególności w zakresie dodatku za warunki pracy. Reasumując Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko Wojewody zasadzające się na słusznym założeniu o konieczności takiego określenia kryteriów przyznawania dodatku funkcyjnego, by stawki tego dodatku można było określić stosownie do intencji organu, jak i by uprawniony do dodatku mógł ją zidentyfikować. Podanie jedynie ich przedziałów kwotowych różnicujących wysokość stawki tego dodatku dla poszczególnych stanowisk, przy uwzględnieniu istoty pełnionej funkcji i nakładu pracy związanego z jej wykonywaniem, nie może zostać uznane za określające prawidłowo wysokości stawek omawianego dodatku. Wysokość dodatku funkcyjnego – jak już powyżej podano - nie może być uzależniona od arbitralnej i nieuzasadnionej prawnie oceny organu prowadzącego szkołę, a powinna jednoznacznie wynikać z obowiązujących przepisów, w tym także uchwały jednostki samorządu terytorialnego w tym zakresie. Powyższe uwagi mutatis mutandis należy odnieść do dodatku za warunki pracy, dostrzegając na marginesie (choć to okoliczność drugorzędna) wielkość (względną) tegoż przedziału (1-20%).
15 Odnosząc te wywody do zaskarżonego uregulowania stwierdzić należy, że załącznik nr 1 – tabela dodatków funkcyjnych oraz § 6 ust. 2 pkt 2 Regulaminu w żaden sposób nie odpowiadają (w zakresie braku określenia szczegółowych warunków przyznawania dodatków) delegacji ustawowej, w jaką ustawodawca wyposażył organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, co w pełni upoważniało Wojewodę do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy w tej właśnie części, tj. dodatku funkcyjnego i za warunki pracy, a nie w całości, skoro zgodności z prawem pozostałych dodatków uregulowanych ocenianą uchwała Wojewoda nie kwestionował. Sąd w składzie orzekającym nie podziela argumentu Wojewody mającego przemawiać za koniecznością stwierdzenia nieważności całej uchwały, tj. niemożności ustalenia wynagrodzenia w pełnej wysokości, precyzyjniej dla beneficjentów rzeczonych dodatków. Logiczną konsekwencją niezakwestionowania legalności całej uchwały jest możliwość ustalenia wynagrodzenia w części zgodnej z prawem, a taki stan jest bliższy optimum wyznaczonym przez dyspozycję art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela, niż całkowita niemożność ustalenia wynagrodzenia. Ale fakt ów nie jest najistotniejszy w sprawie, gdyż oczywistym jest, że podnoszona przez Wojewodę niemożność ustalenia w pełni wynagrodzenia odnosi się tylko do nauczycieli uprawionych do dodatku funkcyjnego i za warunki pracy. Pozostaje także oczywistym - a przekazany materiał sprawy nie zawiera dowodu, aby Wojewoda miał powyższe na uwadze wydając skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze – że w zakresie niezakwestionowanych dodatków (5 z 7) wynagrodzenie może być określone w pełnym zakresie względem nauczycieli nie legitymujących się szczególną cechą (powierzone stanowisko lub funkcja), względnie wykonywujących pracę w szczególnych warunkach. Względem tych nauczycieli (z założenia gro) uchwała Nr ‘[...]" Rady Gminy "[...]" z dnia ‘[...]", nawet w sytuacji stwierdzenia nieważności uchwały w części obejmującej dodatek funkcyjny i za warunki pracy, nie uniemożliwiła określenie ich wynagrodzenia w pełnej wysokości. Zatem brak jakiegokolwiek związku - którego istnienie sugeruje Wojewoda, jak można domniemać z akt sprawy – pomiędzy niemożnością ustalenia w pełnej wysokości wynagrodzenia dla nauczycieli uprawnionych do dodatku funkcyjnego i za warunki pracy, a możliwością ustalenia tegoż wynagrodzenia w pełnym wymiarze dla pozostałych nauczycieli nie będących beneficjentami rzeczonych dodatków, skoro legalność składników ich wynagrodzenia w zakresie wszystkich przynależnych im dodatków nie była kwestionowana przez organ nadzoru. W ocenie składu orzekającego stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały w części kwestionowanej legalności, tj. dodatku funkcyjnego i za warunki pracy skutkowałoby – wbrew twierdzeniu Wojewody – możnością funkcjonowania w porządku prawnym uchwały w zakresie dodatków, których uregulowanie w pełni wyczerpuje delegację ustawową z art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Kary Nauczyciela, a to z tej przyczyny, że ustawowe warunki (doprecyzowane w zakresie delegacji ustawowej w uchwale) przyznawania rzeczonych dodatków są niezależne od siebie, czemu nie przeczy możność ich kumulowania się w sytuacji poszczególnych nauczycieli. W rezultacie powyższe stwierdzenie nieważności całej uchwały w sposób oczywisty narusza art. 91 ust. 1 u.s.g. w zakresie dodatków, których legalność nie jest kwestionowana, a taki stan rzeczy jest nie do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa, z czym mielibyśmy do czynienia w sytuacji oddalenia skargi, skoro braku przymiotu legalności dodatku funkcyjnego i za warunki pracy Sąd nie podważa. Oczywiście skutkiem wyroku (w sytuacji jego uprawomocnienia się) byłoby pozostawanie w porządku prawnym uchwały w części niezgodnej z prawem, ale w tymże porządku prawnym funkcjonują instytucje prawne umożliwiające usunięcie owej niezgodności, których Sąd z uwagi na obowiązującą w procedurze sądowo-administracyjnej zasadę skargowości aktualnie nie powinien przywoływać.
16 Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 148 p.p.s.a uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchylił ten akt.
17 O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015, poz. 1804).