Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lipca 2017 r., II SA/Ol 549/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lipca 2017 r., II SA/Ol 549/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Uzasadnienie

2 "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia "[...]" w sprawie udzielenia "[...]" S.A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, położonej w obrębie K., gmina G. oznaczonej jako działki nr "[...]" i "[...]", stanowiącej własność skarżącej Spółki, w celu założenia i przeprowadzenia linii 110 kV G.-O., zgodnie z decyzją Starosty G. z dnia "[...]", nr "[...]". W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano, że decyzja zezwalająca na natychmiastowe zajęcie nieruchomości w związku z realizacją infrastruktury przesyłowej niewątpliwie wywołuje trudne do odwrócenia skutki. Skutki te wyrażają się m.in. w możliwości dokonania przez inwestora zabudowy nieruchomości i dokonania w niej trwałych zmian. Podniesiono, że zaskarżona decyzja w swej treści dopuszcza m.in. wycinkę drzew. W związku z tym realizacja uprawnień wynikających z decyzji może prowadzić do zaistnienia trudnych, a wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, których wymiar ekonomiczny będzie znaczący, tak dla skarżącej jak i dla inwestora. Podano, że biorąc pod uwagę treść zarzutów podniesionych w skardze oraz planowany zakres inwestycji, nie jest wskazanym by inwestor realizował swoje uprawnienia do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

4 Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 9 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016r. poz. 2147 ze zm., dalej jako: u.g.n.) w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

5 W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., a zatem decyzja, która przez ustawodawcę została wyłączona z zakresu działania powyższego przepisu. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2016r. (sygn. akt I OZ 1097/16, dostępne w Internecie) wyłączenia przewidziane w art. 9 u.g.n. są w pełni zrozumiałe, gdyż decyzje w tych sprawach są wydawane pod presją okoliczności, po to by uniknąć zbędnej zwłoki. Ratio legis art. 124 ust. 1a u.g.n. to przyśpieszenie rozpoczęcia i realizacji inwestycji linowych. Zatem wstrzymanie wykonania może nastąpić jedynie wyjątkowo. Wyłączenia dokonane w art. 9 u.g.n. należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 u.g.n. niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (zob. komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2014).

6 W związku z powyższym wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie może nastąpić jedynie w oparciu o ogólne zasady, a mianowicie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

7 Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przy czym nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Obowiązek wykazania zaistnienia powołanych przesłanek ciąży na wnioskodawcy, który w tym zakresie winien odnosić się do konkretnych okoliczności.

8 W niniejszej sprawie strona skarżąca podniosła, że trudne do odwrócenia skutki, które spowoduje wykonanie decyzji, to możliwość dokonania przez inwestora zabudowy nieruchomości, dokonania w niej trwałych zmian, a także wycinka drzew. Jak jednak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2016r. (sygn. akt I OZ 1041/16, dostępne w Internecie), w którym Sąd także orzekał w przedmiocie wstrzymania decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uwzględniać interesy i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnoszącego skargę (wnioskodawcy), lecz także po stronie innych uczestników postępowania (p. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 maja 2009r., sygn. akt II OZ 410/09, 12 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 588/08, 10 lutego 2006r., sygn. akt II OZ 102/06, 20 kwietnia 2006r., sygn. akt II OZ 407/06, 21 stycznia 2010r., sygn. II OZ 1200/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wstrzymanie wykonania aktu nie może szkodzić innym, a jego zastosowanie jest co do zasady wyjątkowe. Z woli ustawodawcy wyłączony został niejako automatyzm wynikający z art. 9 u.g.n. Zwłaszcza w tego rodzaju sprawach w toku badania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. konieczne jest także wyważenie racji subiektywnych i obiektywnych, a więc racji indywidualnych i zbiorowych. Uwzględnienie żądania udzielenia ochrony tymczasowej nie może niekorzystnie wpływać na realizację celów nadrzędnych, w tym tzw. inwestycji celu publicznego, przy czym oczywiście prowadzić do negacji praw jednostki.

9 Wskazać zatem należy, że zaskarżoną decyzją udzielono zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości celem realizacji inwestycji celu publicznego polegającej na założeniu i przeprowadzeniu linii 110 kV G.-O. Przy czym decyzja ta stanowi wykonanie decyzji Starosty G. z dnia "[...]" ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, utrzymanej w mocy decyzją Wojewody "[...]", co do której nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017r. (sygn. akt II SA/Ol 341/17) skarga została oddalona. Podnieść zatem należy, że z pisma inwestora ("[...]" S.A.) z dnia "[...]", znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że planowana napowietrzna linia elektroenergetyczna spełniać będzie istotną funkcję w systemie rozdziału i jakości energii elektrycznej na obszarze województwa, będzie przebiegać przez teren 2 powiatów i 3 gmin, a jej wykonanie istotnie zwiększy zdolność przesyłową i pewność zasilania odbiorców, a także poprawi bezpieczeństwo energetyczne regionu oraz zmniejszy straty energii przy przesyle prądu. W tych okolicznościach Sąd uznał, że uwzględnienie wniosku skarżącego z jednej strony niweczyłoby cel uregulowania zawartego w art. 124 ust. 1a u.g.n., a także rygor natychmiastowego wykonania decyzji, a z drugiej - uniemożliwiałoby realizację inwestycji służącej ogółowi społeczeństwa zamieszkałego w regionie. Te okoliczności – w ocenie Sądu – przemawiają przeciwko uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w której wykonaniu wydano zaskarżoną decyzję, nałożono na inwestora ("[...]" S.A.) obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego lub w przypadku braku takiej możliwości – do zapłaty odszkodowania.

10 Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.