Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2012 r., II SA/Ol 1215/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2012 r., II SA/Ol 1215/12

Sentencja

1 Dnia 20 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 roku sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Dywity z dnia 28 marca 2012 roku nr XVIII/116/12 w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy 1. stwierdza nieważność uchwały nr XVIII/116/12 Rady Gminy Dywity z dnia 28 marca 2012 roku w przedmiocie uchwalenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie

2 Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że uchwałą Nr XVIII/116/12 z dnia 28 marca 2012r. Rada Gminy w Dywitach – powołując art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, przyjęła program zapewnienia opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Dywity, który stanowił załącznik do tej uchwały.

3 Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której organ nadzoru zażądał stwierdzenia nieważności § 9 ust. 1 załącznika do tej uchwały wskazując na jego sprzeczność z art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Podał przy tym, że w kwestionowanym przepisie organ uchwałodawczy gminy, wbrew regulacji ustawowej, nie wskazał konkretnego gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. W ocenie organu nadzoru, przyjęcie takiej regulacji nie wypełnia delegacji ustawowej zawartej w art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż wskazanie gospodarstwa rolnego, w którym mogłyby przebywać bezdomne zwierzęta gospodarskie należy do wyłącznej kompetencji rady gminy.

4 W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy w Dywitach wniosła o jej oddalenie podnosząc, że narzucenie konkretnego gospodarstwa uniemożliwi optymalne i sprawne znalezienie lokum dla konkretnego zwierzęcia gospodarskiego.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

6 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.), uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru, a po tym terminie sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej przez organ nadzoru.

7 W ocenie Sądu, rację trzeba przyznać organowi nadzoru, że zaskarżona uchwała § 9 ust. 1 załącznika, w świetle którego urząd wskazuje gospodarstwo rolne ustalone w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich wymagających opieki nie wypełnia delegacji ustawowej zawartej w art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy o ochronie zwierząt ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.) W świetle bowiem tego przepisu ustawy, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje między innymi wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Wykładnia gramatyczna tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w kontrolowanej uchwale rada gminy zobowiązana była do podania konkretnego podmiotu realizującego to zadanie, czego jednak nie uczyniła (por. wyrok WSA w Lublinie z 27.09.2012r., II SA/Lu 591/12 oraz wyrok WSA

8 w Gorzowie Wielkopolskim z 11.07.2012r., II SA/Go 487/12, orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Natomiast brak wskazania konkretnego gospodarstwa rolnego przez Radę Gminy w Dywitach i scedowanie swoich wyłącznych kompetencji na organ wykonawczy gminy stanowi rażące naruszenie prawa.

9 Podobna sytuacja ma miejsce odnośnie sprzeczności zaskarżonej uchwały z art. 11a ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt, w świetle którego program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Tymczasem w rozdziale 5, załącznika uchwały, zatytułowanym "Finansowanie programu", Rada Gminy w Dywitach wskazała jedynie łączną kwotę na realizację zadań związanych z programem w wysokości

10 10 500 złotych oraz to, że budżecie gminy na rok 2012 zabezpieczono kwotę 121 235 złotych na budowę schroniska

11 Z podanej regulacji w sposób oczywisty wynika, iż w żaden sposób nie ustalono sposobów wydatkowania środków na realizację programu, a zatem nie wyczerpano zakresu przedmiotowego przekazanego do uregulowania przez radę gminy w art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Powyższy brak stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż Rada Gminy w Dywitach w zakwestionowanej uchwale nie zawarła unormowań, które zobowiązana była zawrzeć w tejże uchwale, zaś kompetencje w tym przedmiocie należą wyłącznie do rady.

12 Tak jak to wcześniej podkreślono sąd podzielił trafność zarzutu organu nadzoru, zachodziła jednak podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej uchwały

13 w całości, a nie jedynie w części obejmującej § 9 ust. 1 załącznika do uchwały, gdyż regulacje programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, tak co do jego zakresu i podmiotów realizujących określone

14 w nim zadania, jak i co do sposobu wydatkowania środków finansowych przeznaczonych na jego realizację, są regulacjami wzajemnie uwarunkowanymi, które powinny być kompleksowe i spójne. Stąd konieczne było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

15 Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały podjęto stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.