Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 marca 2022 r., I SAB/Lu 6/21

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 marca 2022 r., I SAB/Lu 6/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. przy udziale M. S. i P. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie podatku od nieruchomości 2020 r. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. S. cały uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych).

Uzasadnienie

2 W swojej skardze z dnia 10 sierpnia 2021 r. B. S. i R. S. kwestionowali prawidłowość działania organów podatkowych w szeregu spraw, w tym zarzucali tak organowi I, jak i II instancji bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.

3 Jak wynika z akt organu, treści skargi i odpowiedzi na skargę, postępowanie podatkowe w sprawie, objętej skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, zostało zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], [...]

4 W związku ze śmiercią skarżącego R. S. postępowanie przed sądem administracyjnym zostało zawieszone, a następnie podjęte z udziałem jego następców prawnych, M. S. i P. S..

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6 Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarówno przewlekłe prowadzenie postępowania, jak i bezczynność organu. Zasadnicze znaczenie ma przy tym fakt, że skarga została wniesiona już po dacie wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu podatkowym, w toku którego organ miał dopuścić się bezczynności i prowadzić je

7 w sposób przewlekły.

8 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność zachodzi wówczas, gdy skarga nie może być skutecznie wniesiona, to znaczy nie może zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd.

9 Możliwość wniesienia skargi na bezczynność przewiduje art. 3 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia takiej skargi sąd, w zależności od realiów konkretnej sprawy, może orzec w ten sposób, że:

10 1) zobowiąże organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

11 2) zobowiąże organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

12 3) stwierdzi, że organ dopuścił się bezczynności.

13 Jest rzeczą oczywistą, że w wypadku, gdy organ nie pozostaje już

14 w bezczynności, tj. wydał akt administracyjny, interpretację albo dokonał czynności,

15 a w tych ramach wypowiedział się już w zakresie uprawnień lub obowiązków strony, nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2020 r., II OSK 2423/19; z dnia 19 kwietnia 2017 r., II OSK 238/16). Z istoty rzeczy sąd nie może bowiem zobowiązać organu do podjęcia działania, które już zostało podjęte ani do rozstrzygnięcia

16 o prawach czy obowiązkach strony, jeżeli już w ich przedmiocie orzekł. Z kolei co do możliwości wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czyli stwierdzenia bezczynności organu, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Stosownie do niej, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W kolejnej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21).

17 Zapatrywania wynikające z powyższych uchwał są co do zasady wiążące dla sądów administracyjnych (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Skoro w odniesieniu do skargi tak na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesionej już po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., to taka skarga jest niedopuszczalna. Skarga w niniejszej sprawie dotyczyła bezczynności i przewlekłości w postępowaniu, które w dacie jej wniesienia było już zakończone decyzją ostateczną, podlegała zatem odrzuceniu.

18 Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.