Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r., I SAB/Lu 18/21

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 stycznia 2022 r., I SAB/Lu 18/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 J. P. w dniu [...] kwietnia 2021 r. (data stempla pocztowego – k. 17 akt sądowych) wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r.

3 Jak Sądowi wiadomo z urzędu z akt sprawy o sygn. I SA/Lu 244/21, w dniu [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydało decyzję znak [...] Decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].

4 w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok podatkowy 2017.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6 Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność zachodzi wówczas, gdy skarga nie może być skutecznie wniesiona, to znaczy nie może zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd.

7 Możliwość wniesienia skargi na bezczynność przewiduje art. 3 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia takiej skargi sąd, w zależności od realiów konkretnej sprawy, może orzec w ten sposób, że:

8 1) zobowiąże organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

9 2) zobowiąże organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

10 3) stwierdzi, że organ dopuścił się bezczynności.

11 Jest rzeczą oczywistą, że w wypadku, gdy organ nie pozostaje już

12 w bezczynności, tj. wydał akt administracyjny, interpretację albo dokonał czynności,

13 a w tych ramach wypowiedział się już w zakresie uprawnień lub obowiązków strony, nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2020 r., II OSK 2423/19; z dnia 19 kwietnia 2017 r., II OSK 238/16). Z istoty rzeczy sąd nie może bowiem zobowiązać organ do podjęcia działania, które już zostało podjęte ani do rozstrzygnięcia

14 o prawach czy obowiązkach strony, jeżeli organ już w ich przedmiocie orzekł. Z kolei co do możliwości wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czyli stwierdzenia bezczynności organu, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Stosownie do niej, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

15 Skoro w odniesieniu do skargi na bezczynność, wniesionej już po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., to taka skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.