Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2006 r., I SA/Lu 330/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2006 r., I SA/Lu 330/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego za 1999 rok od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów - oddala skargę

Uzasadnienie

2 W dniu 27 października 2005 r. do Izby Skarbowej wpłynął wniosek J. R. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości przychodów nie znajdujących źródła pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 467.244,15 zł oraz zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 350.433,11 zł.

3 W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w załączonym wyroku z dnia 1 września 2005 r. Sąd Rejonowy w B. VII Wydział Karny uznał J. R. winnym uszczuplenia podatku za 1999 r. w kwocie 100.581 zł, a nie w kwocie 169.602,60 zł ustalonej przez organy podatkowe.

4 Zdaniem wnioskodawcy, odmienna ocena stanu faktycznego, co do wysokości wydatków poniesionych w 1999 r. oparta na wycenie nieruchomości sporządzonej przez biegłego W. K. i odrzucenie operatów sporządzonych przez W. Z. stanowi nową, istotną dla sprawy okoliczność w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej.

5 Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w ww. sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]

6 W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja ostateczna była wynikiem prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego, w toku którego wartość budynku hotelowo-biurowo-handlowego ustalona została w oparciu o operat szacunkowy z dnia 31 stycznia 1999 r. Prawidłowość tych ustaleń potwierdzona została w drugiej wycenie na dzień 25 lutego 1999 r., przy czym obydwie wyceny sporządzone zostały na podstawie przekazanych przez podatnika informacji, wartość nakładów wyceniona została w oparciu o roboty faktycznie wykonane, zużyte materiały i ceny na lokalnym rynku w dacie wykonania robót. Organ wskazał także, że szacunkowa wartość robót została przez podatnika przyjęta za podstawę wartości początkowej inwestycji dla potrzeb amortyzacji.

7 W ocenie organu w sprawie brak jest przesłanek do uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż przedstawiony dowód w postaci wyroku nie istniał w chwili wydania ostatecznej decyzji podatkowej, nie istniała również opinia biegłego sądowego. Brak też podstaw do uznania, że z dowodów tych wynikają nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi podatkowemu w dacie orzekania.

8 Podniesiono, że odmienna ocena tego samego stanu faktycznego przez organy podatkowe i Sąd Rejonowy po wydaniu przez organ podatkowy ostatecznej decyzji, nie stanowi nowej okoliczności, uzasadniającej uchylenie wcześniej wydanej decyzji.

9 Końcowo organ wskazał na nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego

10 stwierdzając, że ten tryb umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji podatkowej wyłącznie z powodu wad postępowania podatkowego, a nie samej decyzji.

11 W odwołaniu od tej decyzji J. R., wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podkreślił, że wyrok sądu jest wiążący dla wszystkich organów oraz to, że biegły badał okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji stwierdzając fakt poniesienia wydatków w odmiennej kwocie niż to przyjął Urząd Skarbowy. Na poparcie swoich wywodów przytoczył orzecznictwo sądu administracyjnego.

12 Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją dnia [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podzielając zawartą w niej argumentację.

13 W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze, J. R. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania argumentując jak w odwołaniu.

14 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

15 Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

16 Skarga nie może być uwzględniona, albowiem jej zarzuty nie znajdują uzasadnionych podstaw prawnych.

17 Przede wszystkim wskazać należy, że Rozdział 17 ordynacji podatkowej – wznowienie postępowania reguluje nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego.

18 We wniosku z dnia 25 października skarżący wskazał, jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego za 1999 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku wskazał na wyrok Sądu Rejonowego VII Wydział Grodzki, w którym Sąd dokonał odmiennych ustaleń faktycznych co do wysokości wydatków poniesionych w 1999 r.

19 Żądanie wznowienia postępowania przez stronę wszczyna, z chwilą jego doręczenia organowi podatkowemu postępowanie wstępne tzw. wznowieniowe.

20 W jego toku organ podatkowy ogranicza się do badania, czy: żądanie pochodzi od strony, strona ma zdolność do czynności prawnych, żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją i jest ona ostateczna, w żądaniu wskazano podstawę wznowienia, nie upłynęły terminy przewidziane w art. 68 lub 70 ordynacji podatkowej.

21 Stosownie do art. 243 § 1 ordynacji podatkowej, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie wznowieniowe badając, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia.

22 W razie nie stwierdzenia podstaw wznowienia organ podatkowy na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej domawia uchylenia decyzji.

23 Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej o zaistnieniu tej podstawy wznowienia możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; są one istotne dla sprawy; nie były znane organowi który wydał decyzję, istniały w dniu wydania decyzji .

24 Rozpoznając sprawę organy podatkowe oceniły wskazane wyżej przesłanki, a ocena ta znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy.

25 Istotą sporu nie jest bowiem ujawnienie nowej okoliczności faktycznej, lecz odmienna ocena znanych wcześniej organom podatkowym dowodów, wynikająca z pominięcia przez Sąd opinii biegłego, sporządzonych w postępowaniu podatkowym i oparcie orzeczenia Sądu o opinię biegłego sądowego przy czym opinia ta sporządzona została na podstawie akt sprawy podatkowej.

26 Prawidłowo zatem organy podatkowe wskazały, że nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów nie stanowi podstawy wznowienia , o której mowa w art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej.

27 Podstawy tej – jako nowy dowód – nie stanowi także wyrok Sądu, bowiem nie istniał on w dacie wydawania decyzji.

28 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.