Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2009 r., II SAB/Lu 58/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2009 r., II SAB/Lu 58/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie zasiłku na zakup żywności p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

Uzasadnienie

2 Z. W. złożył w dniu 4 sierpnia 2009r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku o przyznanie pomocy na zakup żywności (dożywianie) w oparciu o przepisy ustawy z dnia z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania".

3 W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wnosił o jej oddalenie wyjaśniając, że sprawa dotyczy wniosków Z. W. z dnia 23 kwietnia 2003r., 13 i 14 maja 2008r., które - wbrew zarzutom skargi – zostały rozpoznane decyzją z dnia 28 lipca 2009r. przyznającą Z. W. na podstawie art. 3 pkt 1 lit c oraz art. 5 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. Nr 276, poz.2259 ze zm.) świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego na zakup żywności w wysokości 200 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2008r. do 31 grudnia 2008r.

4 Decyzja ta została wydana wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009r. (sygn. akt II SA/Lu 699/08) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 września 2008r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia 14 lipca 2008r. przyznającej Z. W. zasiłek celowy na zakup żywności. Organ wyjaśnił jednocześnie, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy termin jej końcowego załatwienia był kilkakrotnie przedłużany postanowieniami.

5 Mimo wydania decyzji z dnia 28 lipca 2009r. Z. W. i w kolejnych obszernych pismach procesowych z dnia 11 października 2009r. i z dnia 31 października 2009r. popierał skargę na bezczynność, zarzucając organowi naruszanie prawa i przewlekłe załatwianie jego spraw. W przekonaniu skarżącego decyzja Wójta Gminy N. z dnia 28 lipca 2009r. jest nieważna, gdyż w świetle art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej, decyzja taka mogła być wydana wyłącznie przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej upoważnionego przez Wójta Gminy N., przy czym pełniąca tę funkcję B. Ś. – zdaniem skarżącego – nie ma do tego kwalifikacji.

6 Sąd zważył, co następuje:

7 Postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa.

8 Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest - zgodnie z art. 149 ppsa - zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

9 Z powyższego wynika, że w razie wydania przez organ decyzji lub innego aktu, wyłączona jest możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania; w takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 3 cyt. ustawy (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008r., I OPS 6/08)

10 Bezspornym jest w niniejszej sprawie, iż Wójt Gminy N. rozpoznał wniosek Z. W. o przyznanie pomocy na "dożywianie" wydając decyzję z dnia 28 lipca 2009r., a decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, bowiem nie stwierdzono jej nieważności.

11 Z tych względów brak jest przesłanek do przyjęcia, że Wójt Gminy N. pozostaje w bezczynności, co uzasadniałoby zobowiązanie go do wydania właściwej decyzji.

12 Mając powyższe na uwadze, należało orzec, jak w sentencji.