Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2014 r., II SAB/Lu 332/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2014 r., II SAB/Lu 332/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 B. B. wniósł w dniu 29 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. polegającą na nierozpoznaniu przez ten organ złożonego w formie elektronicznej wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2014r. o udostępnienie informacji publicznej tj. wszystkich orzeczeń wydawanych w ramach postępowań dyscyplinarnych za lata 2012 i 2013.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak swojej zdolności sądowej.

4 Wskazał, że w świetle przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych – okręgowy sąd dyscyplinarny jest organem samorządu zawodowego, który nie posiada osobowości prawnej. Osobowość taką posiadają wyłącznie okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych jako jednostki organizacyjne samorządu i one działają przez swoje organy. Organem okręgowej izby radców prawnych jest jej rada, która jest uprawniona do reprezentowania izby w stosunkach zewnętrznych, dlatego tylko rada okręgowej izby radców prawnych posiada zdolność sądową i może być stroną postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

5 Sąd zważył, co następuje:

6 Skarga podlega odrzuceniu.

7 Zgodnie z art. 25 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz.270), zwanej dalej P.p.s.a. – zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądową) mają osoby fizyczne, osoby prawne, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej, a także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (...).

8 Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. nie należy do podmiotów wymienionych w powołanym przepisie.

9 W świetle bowiem art. 42 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 637) okręgowy sąd dyscyplinarny jest organem samorządu radcowskiego, nieposiadającym osobowości prawnej, a - jak wynika z powołanego przepisu - taki podmiot nie ma zdolności sądowej. Osobowość prawną posiadają wyłącznie okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych, które działają przez swoje organy (art. 5 i 52 tej ustawy), a zatem tylko one uprawnione są do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony, bowiem tylko one, jako osoby prawne, posiadają zdolność sądową w rozumieniu art. 25 P.p.s.a.

10 Skarga na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. jest zatem niedopuszczalna, ponieważ została skierowana przeciwko podmiotowi nieposiadającemu zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Poza tym, jak wynika z akt, dotyczy ona bezczynności w sprawie wniosku skarżącego złożonego na skrzynkę mailową Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. tj. na adres poczta@oirp.lublin.pl, dlatego odpowiedzi na ten wniosek udzieliła reprezentująca tę Izbę Rada OIRP w L. (tj. działający w jej imieniu Wicedziekan). Skarga dotyczy więc w istocie bezczynności Izby, a nie działającego przy niej Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego.

11 Z tego względu skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.