Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 października 2014 r., II SA/Lu 978/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 października 2014 r., II SA/Lu 978/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 II SA/Lu 978/13

U Z A S A D N I E N I E

3 Decyzją z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we [...] nakazał S. M. wykonanie rozbiórki drewnianej konstrukcji usytuowanej wokół budynku na działce nr [...] w [...], gmina [...]. Decyzję tę doręczona stronie w dniu 22 lipca 2013 r.

4 Odwołanie S. M., reprezentowanego przez J. B., zostało złożone osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 8 sierpnia 2013 r.

5 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w [...] postanowieniem z dnia 19 września 2013 r., znak [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego w tej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że skoro stronie prawidłowo doręczono decyzję organu pierwszej instancji w dniu 8 sierpnia 2013 r., to termin przewidziany w art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "K.p.a.") upłynął w dniu 5 sierpnia 2013 r. Wobec złożenia przez stronę odwołania z 3-dniowym uchybieniem wspomnianego terminu, obowiązkiem organy odwoławczego była stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, stosownie do art. 134 K.p.a.

6 Skargę do Sądu na wskazane postanowienie złożył S. M., wskazując, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało spowodowane nieumyślnie wskutek utrudnienia przepływu dokumentów (dotyczących "dosłania" oryginału pełnomocnictwa) w sezonie wakacyjnym, pomiędzy "biurem" prowadzonej przez skarżącego firmy i "punktem sezonowym" w [...]. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego, na prośbę organu odwoławczego, przedstawił oryginał pełnomocnictwa dla J. B.

7 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

9 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

10 Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie, że odwołanie S. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...], nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki drewnianej konstrukcji usytuowanej wokół budynku na działce nr [...] w [...], gmina [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu.

11 Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni liczonych od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.

12 W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że decyzja organu pierwszej instancji, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona skarżącemu, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 22 lipca 2013 r. Odbiór tej decyzji pokwitowała H. Z., jako dorosły domownik, który podjął się oddania przesyłki skarżącemu (k. 22 akt adm. I inst.).

13 W treści skargi skarżący nie kwestionował zresztą w żaden sposób faktu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...].

14 Zauważyć przy tym należy, że organ pierwszej instancji nie był upoważniony do doręczania wskazanej wyżej decyzji do rąk J. B. W świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że dopiero w postępowaniu odwoławczym osoba ta wykazała swoje umocowanie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Sam fakt, że J. B. w dniu 14 czerwca 2013 r. zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy, nie może być podstawą do stwierdzenia, że obowiązkiem organu było doręczenie tej osobie decyzji z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...].

15 Niekwestionowanym jest również, że skarżący wraz z odwołaniem nie składał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zauważyć natomiast należy, że zawarte w skardze, złożonej po wydaniu zaskarżonego postanowienia, okoliczności wskazujące na brak winy umyślnej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, mogłyby zostać podniesione w skierowanym do organu drugiej instancji wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W myśl bowiem art. 58 K.p.a. możliwe jest przywrócenia tego terminu na prośbę strony, w razie uprawdopodobnienia przez nią, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Ponownie trzeba jednak wskazać, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by skarżący zwracał się do organu z takim wnioskiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.

16 Należy podkreślić, że w tych okolicznościach obowiązkiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] było podjęcie postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 K.p.a., zobowiązany jest bowiem stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r., ONSA 1982, nr 1, poz. 52; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 480).

17 Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.