Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2005 r., II SA/Lu 6/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2005 r., II SA/Lu 6/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Protokolant St.sekr.sąd.Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r., [...] wydaną na podstawie art. 138§2 w zw. z art.151§1kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania B.C. od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] listopada 2004r., znak: [...], uchylającej decyzję z dnia [...] maja 2004r., znak: [...] w części dotyczącej przyznania jej dodatku w kwocie 170 zł miesięcznie z tytułu samotnego wychowywania dziecka M.C. w okresie od 1 maja 2004r. do 31 sierpnia 2005r, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

3 W uzasadnieniu wyjaśniono, że organ I instancji uchylił decyzję przyznającą B.C. dodatek w kwocie 170zł miesięcznie z tytułu samotnego wychowywania syna, gdyż po wydaniu tej decyzji ustalono, że ojciec dziecka ma zawieszoną władzę rodzicielską, a więc nie ma podstaw do przyjęcia, że B.C. jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

4 Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji, wydana na podstawie art. 151 § 1kpa jest wadliwa, ponieważ ogranicza się wyłącznie do uchylenia decyzji poprzedniej i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie.

5 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B.C. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

6 Skarżąca podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i nie stać ją na opłacanie nauki syna. Wniosła o przyznanie jej dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka oraz zasiłku.

7 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należy stwierdzić, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tzn. bez podstawy prawnej. Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), które jako organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń rodzinnych wskazują wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne (art. 20 ust. 2 , art. 3 ust. 11) uprawniając go do pisemnego upoważnienia innych wskazanych w ustawie osób do wydania decyzji– (art. 20 ust. 3).

10 Nie ulega wątpliwości, że organ właściwy określony w ustawie – to organ uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, od których przysługuje odwołanie. Właściwym do rozpoznania odwołania nie jest jednak organ administracji publicznej wyższego stopnia, lecz inny organ wskazany w ustawie.(art. 127 § 2 kpa).

11 Organem tym jest sąd rejonowy, co wynika z art. 4778 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, który to przepis w brzmieniu aktualnie obowiązującym wszedł w życie z dniem 1 maja 2004r., na podstawie art. 34 ust. 2 lit.a powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych.

12 Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało bez podstawy prawnej odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji - zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności określoną art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielając pogląd wyrażony w wyroku sygn. akt IV SA 217/94 z dnia 12 maja 1995r. (ONSA 2/96 p. 91) obowiązany jest stwierdzić na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).