Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r., II SA/Lu 573/17

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r., II SA/Lu 573/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu 8 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła przekazana przez [...] Urząd Wojewódzki w [...] skarga J. S. z dnia 16 maja 2017 r., oznaczona jako "skarga na [...] Urząd Wojewódzki w [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia 24 marca 2017 r."

3 W treści przedmiotowej skargi skarżący wniósł o uchylenie "decyzji [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 16 maja 2017 r.", a także uchylenie "decyzji z dnia 28 kwietnia 2017 r.". Wyjaśnił, że we wniosku z dnia 24 marca 2017 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do ww. Urzędu o udostepnienie informacji publicznej. Organ "decyzjami" z dnia 10 kwietnia 2017 r. i z dnia 28 kwietnia 2017 r. a także pismem z dnia 26 maja 2017 r. odmówił jednak udostępnienia skarżącemu żądanych informacji.

4 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o "oddalenie skargi i umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a."

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga J. S. podlega odrzuceniu.

7 Z treści przedmiotowej skargi oraz z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że skarżący we wniosku z dnia 24 marca 2017 r. (k. 1 akt adm.) zwrócił się do [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...] o udostępnienie informacji publicznej. Adresatem przedmiotowego wniosku był więc w istocie Wojewoda [...] – jako organ władzy publicznej obsługiwany przez wskazany Urząd.

8 Na przedmiotowy wniosek Wojewoda [...] odpowiedział w pierwszej kolejności w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. (k. 7 akt adm.), a następnie w piśmie z dnia 28 kwietnia 2017 r. (k. 13 akt adm.). Pisma te zostały przez skarżącego potraktowane jako decyzje administracyjne, o czym świadczy fakt, że od każdego z nich złożył on "odwołanie" (k. 11 i 18 akt adm.). Ostatecznie w piśmie z dnia 16 maja 2017 r. Wojewoda [...]podtrzymał stanowisko wyrażone w pismach z dnia 10 kwietnia 2017 r. i z dnia 28 kwietnia 2017 r. Wskazane pismo z dnia 16 maja 2017 r. J. S. potraktował jako decyzję ostateczną, od której złożył niniejszą skargę.

9 Dokonana przez skarżącego ocena charakteru ww. pism, tj. uznanie ich za decyzje administracyjne, jest błędna.

10 Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

11 Jako minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji uznaje się cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Pominięcie któregokolwiek z tym elementów, w tym – co na gruncie niniejszej sprawy wymaga podkreślenia – rozstrzygnięcia, powoduje, że określonego pisma nie można zakwalifikować jako decyzji.

12 Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Tym samym rozstrzygnięcie nie może pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Brak rozstrzygnięcia ma zatem miejsce wówczas, gdy w treści pisma nie da się wyróżnić sentencji, która winna w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, wskazywać stanowisko, jakie zajął w sprawie organ (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 1987 r., sygn. akt SA/Gd 1045/87, publ. ONSA 1987, nr 2, poz. 94, z dnia 30 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1478/96,; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 109/12 – dostępne w CBOSA).

13 Zaskarżonego w niniejszej sprawie pisma Wojewody [...]z 16 maja 2017 r., jak również poprzedzających je pism tego organu z 10 i 28 kwietnia 2017 r., nie można uznać za decyzji administracyjnych właśnie z uwagi na brak obligatoryjnego elementu w postaci rozstrzygnięcia. O braku podstaw do zakwalifikowania owych pism jako decyzji administracyjnych świadczy również ich treść. W pismach tych organ wyraził bowiem stanowisko, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznych, a ponadto poinformował wnioskodawcę, że przedmiotowych informacji nie posiada. W doktrynie nie budzi natomiast wątpliwości, że poinformowanie osoby występującej o uzyskanie dostępu do informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do udzielania takich informacji (którym niewątpliwie, jako organ władzy publicznej, jest Wojewoda [...] – art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."), o tym, że żądane informacje nie mają waloru informacji publicznych, bądź też, że podmiot ten wnioskowanych informacji nie posiada, nie następuje w formie decyzji administracyjnej, a jedynie w formie czynności materialno-technicznej (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2016, str. 314-315). Odmowa udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 u.d.i.p., zastrzeżona jest zatem wyłącznie dla informacji pozostających w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, posiadających walor informacji publicznych, lecz których udostępnienie w trybie u.d.i.p. nie jest dopuszczalne ze względu na innego rodzaju przesłanki (w szczególności określone w art. 5 u.d.i.p.).

14 Skoro więc w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja, a jedynie pisemnie poinformowano skarżącego, że żądane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznych oraz, że Wojewoda [...] informacji tych nie posiada, skarżący – kwestionując zasadność takiej odpowiedzi – może dochodzić swych praw jedynie w drodze skargi na bezczynność organu. Skarżący błędnie zaś uznał zaskarżone pismo (oraz pisma je poprzedzające) za decyzje i jako decyzje zaskarżył je do tutejszego Sądu. W tej sytuacji należy uznać, że przedmiot skargi nie istnieje. Fakt istnienia przedmiotu skargi jest natomiast warunkiem dopuszczalności jej wniesienia. Brak przedmiotu zaskarżenia skutkuje zaś odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej z innych przyczyn na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

15 Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.