Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2007 r., II SA/Lu 484/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2007 r., II SA/Lu 484/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca),, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie wydanego w dniu 17 kwietnia 2003 r. w sprawie II SAB/Lu 58/02 I. wymierza Wójtowi Gminy grzywnę w wysokości 100 ( sto ) złotych; II. przyznaje [...] A. B. tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 292, 80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym VAT w kwocie 52, 80 (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) płatne z sum budżetowych Skarbu Państwa ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie).

Uzasadnienie

2 Z. W. wniósł w dniu 9 maja 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny z tytułu niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2003 r., wydanego w sprawie II SAB/Lu 58/02. Do skargi dołączył skierowane przez niego do organu w dniu 4 września 2003 r. oraz 19 stycznia 2007 r. wezwania do wykonania powyższego orzeczenia.

3 W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że wskazanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego, w terminie miesiąca od otrzymania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

4 Organ podkreślił, iż wykonując powyższy wyrok wydano w dniu 11 czerwca 2003 r. decyzję Nr [...] o przyznaniu Z. W. zasiłku celowego w kwocie 50 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zapłacenia rachunków za energię elektryczną. Decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], przyznano wnioskodawcy zasiłek okresowy na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2003 r. w wysokości 50 zł miesięcznie. Skoro, jak podniósł Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, w momencie wydawania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny Z. W. miał przyznany zasiłek okresowy, to brak było podstaw prawnych do przyznawania takiego samego świadczenia za ten sam okres.

5 Organ administracji podkreślił również, iż sprawa wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej za niewykonanie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i zakończona postanowieniami: z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 535/05, z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 795/05 oraz z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 324/05.

6 W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2007 r. Z. W., odnosząc się do odpowiedzi organu administracji na skargę, podtrzymał zarzuty skargi. Skarżący podniósł, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r. dotyczył innych wniosków niż wskazane przez organ, to jest dwóch wniosków z dnia 13 maja 2002 r ("opał, zaś. okresowy, inne"), wniosku z dnia 14 maja 2002 r. ("pomoc-usługi"), uzupełnionego aneksem z dnia 9 września 2003 r. oraz wniosku z dnia 23 maja 2002 r. ("odzież, bielizna, obuwie-zimowe"). Zdaniem strony skarżącej, decyzję z dnia 11 czerwca 2003 r., Nr [...], wydano na podstawie wniosków, które złożono w maju i w czerwcu 2003 r., zaś decyzję z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], na podstawie wniosku o zasiłek okresowy z dnia 9 stycznia 2003 r.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

8 Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z obowiązującym prawem, do czego uprawniony jest w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

9 Skargę należy uznać za prawnie uzasadnioną.

10 Naczelny Sąd Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SAB/Lu 58/02 zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego i zasiłku celowego, w terminie miesiąca od otrzymania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę organ administracji wskazał, że w wykonaniu powyższego wyroku decyzją z dnia 11 czerwca 2003 r., Nr [...], przyznano skarżącemu zasiłek celowy, zaś sprawy przyznania zasiłku okresowego nie rozstrzygano, gdyż przed wydaniem przez Sąd powołanego wyżej wyroku, organ decyzją z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], przyznał wnioskodawcy zasiłek okresowy na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2003 r.

11 W aktach rozpoznawanej sprawy znajduje się wniosek skarżącego z dnia 9 stycznia 2003 r. o przyznanie zasiłku okresowego (k.24), zaś skarga z dnia 6 września 2002 r. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku okresowego, była poprzedzona złożeniem przez Z. W. zażalenia na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 20 sierpnia 2002 r. i dotyczyła wniosków z maja 2002 r. o przyznanie zasiłku okresowego. Z tego należy wnioskować, że Z. W. wnosząc o zasiłek okresowy, domagał się w tych wnioskach świadczenia na drugie półrocze 2002 r.

12 Oznacza to, iż, wbrew stanowisku Kierownika wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, organ ten nie wykonał zobowiązania do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku okresowego, nałożonego wskazanym wyżej orzeczeniem sądowym. Wskazana bowiem przez organ decyzja z dnia 31 stycznia 2003 r., Nr [...], przyznająca zasiłek okresowy na okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 maja 2003 r. w wysokości 50 zł miesięcznie, nie była – w ocenie Sądu – wydana na podstawie wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku okresowego, który był przedmiotem skargi na bezczynność organu z dnia 6 września 2002 r. Z treści decyzji z dnia 31 stycznia 2003 r. nie wynika również, by została ona wydana na podstawie tego wniosku, bowiem organ nie wskazał wniosku, który wszczął postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem tej decyzji.

13 W sprawie zachodzą zatem przesłanki wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

14 Stwierdzić jednocześnie należy, że zachowane zostały warunki formalne wniesienia takiej skargi. Z. W. dokonał bowiem uprzedniego wezwania organu do wykonania wyroku pismem z dnia 4 września 2003 r., a także z dnia 19 stycznia 2007 r.

15 Wysokość grzywny została określona z uwzględnieniem stopnia winy organu oraz w ustawowych granicach wskazanych w art. 154 § 6 ustawy.

16 Niezasadna jest przy tym argumentacja organu, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Wprawdzie w sprawach II SA/Lu 535/05 i II SA/Lu 795/05 skarżący domagał się ukarania organu grzywną za niewykonanie przedmiotowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2003 r., ale wydane w tych sprawach postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi kończyły sprawę formalnie, nie rozstrzygając jej co do istoty, dlatego orzeczenia te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej.

17 Rozpoznając w niniejszym postępowaniu sprawę merytorycznie i nakładając karę grzywny na Wójta Gminy, jako organ tej Gminy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 110 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) to gmina realizuje przy pomocy ośrodków pomocy społecznej zadania zlecone administracji rządowej w zakresie pomocy społecznej. Kierownik ośrodka pomocy społecznej jest natomiast osobą upoważnioną do wydawania decyzji w imieniu wójta, dlatego odpowiedzialność finansową za niewykonanie wyroku sądowego ponosić może wyłącznie gmina, a kara skierowana powinna być do właściwego z mocy ustawy organu reprezentującego gminę.

18 Z powyższych względów na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.

19 O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).