Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2004 r., II SA/Lu 394/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 października 2004 r., II SA/Lu 394/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek-sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Referent-stażysta Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi Firmy"A" na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę

Uzasadnienie

2 Rada Miejska uchwaliła w dniu 28 grudnia 2001r. (Nr XXXVII/466/01) na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 13, poz. 74 z 1996r. z późn.zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w zw. z uchwałą Nr LU/361/98 Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 1998r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta C. , obejmujący obszar znajdujący się w jego graniach administracyjnych. W § 6 ust. 2 uchwały Rada Miejska zastrzegła , że dla projektowanych – na obszarze objętym planem – obiektów handlowych ustala się ograniczenie powierzchni sprzedażowej do 800 m2 .

3 Na uchwałę tę w części dotyczącej § 6 ust. 2 PPH "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w C. wniosła skargę do sądu administracyjnego, domagając się stwierdzenia jej nieważności.

4 W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w dniu 7 kwietnia 2004r. wezwała Radę Miejską w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie § 6 ust. 2 Uchwały Nr XXXVII/466/01 z dnia 28 grudnia 2001r.

5 Naruszenie prawa polegało na wprowadzeniu ograniczenia dla projektowanych obiektów handlowych powierzchni sprzedażowej w granicach terenu wyznaczonego planem zagospodarowania przestrzennego do 800 m2 , jako zapisu niezgodnego z art. 10 ust.2 pkt 8 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717) jak również jako zapisu niezgodnego z art. 10 ust. 1 pkt 1 poprzedniej ustawy z dnia 7 lipca 1994r zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz.139 ze zm.), która to ustawa utraciła moc, a na podstawie której została wydana przedmiotowa uchwała.

6 W przekonaniu skarżącej Rada Miejska przekroczyła granice przysługującego jej tzw. władztwa planistycznego i uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem art. 10 "starej" ustawy i art. 15 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

7 Mianowicie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 10 ust. 1 pkt 1 zawierała zapis zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się " przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców do 20.000, oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2.000 m2 - w gminach o liczbie mieszkańców ponad 20.000". Również obecnie obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 10 ust. 2 pkt 8 stanowi, że w studium określa się w szczególności "obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej". Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4 granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 określa się w planie miejscowym. A zatem ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uprawniały organów miasta do wprowadzenia ograniczenia powierzchni sprzedażowej dla projektowanych obiektów handlowych np. do 800 m2.

8 Skarżąca podkreśliła, że uchwały rady gmin stanowiące akty prawa miejscowego, jakimi niewątpliwie są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego powinny być uchwalane przez organy gminy w zakresie upoważnienia udzielonego przez ustawę i w tych działaniach nie mogą one wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Z uwagi na to, że uchwała rady gminy (miasta) jest aktem prawa miejscowego oraz jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy (art. 87 ust. 2 Konstytucji) musi ona zatem respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu.

9 Skarżąca wyjaśniła ponadto, że ma bezpośredni, konkretny i realny interes prawny w dochodzeniu usunięcia naruszenia, gdyż zamierza przeprowadzać na terenie miasta inwestycję związaną z budową obiektu handlowego o powierzchni sprzedażowej przewyższającej 800 m2.

10 W dniu 8 lipca 2003r. wystąpiła bowiem do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na realizację

11 inwestycji polegającej na budowie wielofunkcyjnego centrum usługowo-handlowego o większej powierzchni sprzedażowej.

12 W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie.

13 Odnosząc się do zarzutów skargi podniosła, że: obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 określa się, zarówno w studium, jak i w planie, w zależności od potrzeb ( art.10 ust. i ustawy z 1994 r. art. 10 ust.2 i art.15 ust. 3 ustawy z 2003r. oraz wyjaśnienia Ministerstwa Infrastruktury). Natomiast do wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w kwestionowanym § 6 ust.2 uchwały upoważniały Radę Miejską postanowienia art. 10 ust.1 pkt 6 i pkt 8 ustawy , na podstawie której zaskarżona uchwała została podjęta. Przepisy te stanowiły, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb:

14 a/ lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy oraz

15 b/ szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych.

16 W tej samej kwestii przepisy art. 15 ustawy z 2003 r. stanowią: " W planie miejscowym określa się obowiązkowo:

17 6/ parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy (...).

18 9/ szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.

19 Ponadto, zdaniem Rady Miejskiej, do uchwalenia §6 ust.2 z skarżonej uchwały upoważnił radę przepis art. 4 ust.1 ustawy z 1994 r. określający zasadę tzw. władztwa planistycznego gminy, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego na obszarze gminy.

20 Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

21 Skarga nie jest zasadna.

22 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem.

23 Zaskarżona uchwała prawa nie narusza.

24 Skargę wniesiono na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podnosząc, że przedmiotowa uchwała narusza interes prawny skarżącego, ograniczając możliwość inwestycji na terenie stanowiącym jego własność.

25 Zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych dla uwzględnienia skargi z art. 101 ust. 1 cyt. ustawy nie wystarczy naruszenie interesu skarżącego.

26 Jednocześnie bowiem musi być stwierdzone, że uchwała została wydana bez podstawy prawnej lub z naruszeniem prawa.

27 W świetle art. 4 ust. 1 obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 138 z późn.zm.) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy.

28 Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał.

29 Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały uprawniał Radę Gminy do ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zależności od potrzeb m.in. gabarytów obiektów (pkt 6).

30 Podobne uprawnienie przewiduje art. 15 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. , Nr 80, poz. 717).

31 W związku z tym Rada Gminy wprowadzając w § 6 ust. 2 zaskarżonej uchwały ograniczenia powierzchni sprzedażowej do 800 m2 działała w granicach przysługującego jej uprawnienia, którego – wbrew zarzutom skargi – nie nadużyła.

32 Nie jest bowiem uzasadniony, podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez Radę Gminy art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, w tym tereny, które mogą być przeznaczone pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 1000 m2 - w granicach o liczbie mieszkańców do 20.000 oraz o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 – w granicach o liczbie mieszkańców ponad 20.000.

33 Niezależnie od tego, że katalog zagadnień wymienionych w art. 10 miał charakter fakultatywny i można je było określić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tylko w zależności od potrzeb, wyjaśnić należy, że cyt. przepis

34 w ust. 1 pkt 1 uprawniał organ gminy jedynie do wskazania w planie terenów objętych tym planem, w których dopuszczalna będzie zabudowa obiektów o tak dużych powierzchniach sprzedażowych. Ustawa nie ograniczała natomiast w żaden sposób uprawnienia rady gminy, wymienionego wprost w art. 10 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy do określenia gabarytów obiektów budowlanych, a w tym również ich powierzchni sprzedażowej.

35 Ponadto materiał zgromadzony w aktach rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy gminy nie naruszyły również w toku postępowania procedury określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

36 Uchwała posiada również odpowiednie uzasadnienie.

37 Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę , jako pozbawioną podstaw prawnych na mocy art. 151 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).