Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2009 r., II SA/Lu 254/09

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2009 r., II SA/Lu 254/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i W. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] ustalające J. K. i W. Ś. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł z tytułu rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w miejscowości T. gm. W., bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę.

3 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżące zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie podając argumentacji potwierdzającej jego zasadność. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

5 Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.

6 Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. Natomiast sporny wniosek nie został poparty stosownymi argumentami i dowodami. Nie można bowiem zarzutów odnoszących się do zaskarżonego postanowienia utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Również ze zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy materiału nie wynika, jakoby wykonanie zaskarżonego postanowienia miało rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

7 Podkreślić dodatkowo należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego przymusowej realizacji. Tym samym, w ocenie Sądu, postanowienie to nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania, gdyż nie wywołuje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 44/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 114/08).

8 Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia