Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2012 r., II SA/Lu 163/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2012 r., II SA/Lu 163/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Zakładu Remontowo- Budowlanego S. R. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia ... Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S.R. – Zakład Remontowo – Budowlany w B. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia .... odmawiającą inwestorowi udzielenia pozwolenia na użytkowanie garażu podziemnego, zlokalizowanego na działce nr ... przy ul. F. w B.

3 Decyzja została wydana na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z wnioskiem S. R. z dnia 14 września 2011r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu.

4 Po przeprowadzeniu w dniu 30 września 2011r. obowiązkowej kontroli organ ustalił, że inwestor dokonał istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, bowiem realizując zadaszenie konstrukcji stalowej (profile zamknięte o przekroju 60 x 60 mm) nad pochylniami (od strony południowej i wschodniej) stanowiącymi wjazd do garażu podziemnego - o wymiarach 14 x 6,26 m oraz 15 x 6,28 m, które zostało zamontowane na zwieńczeniu murków oporowych wjazdu o wysokości zmiennej 0,22 do 2,09 m od strony wschodniej i 0,2 do2, 09 m od strony południowej, przykrytych płytami z poliwęglanu grubości 6 mm, mocowanych do łukowych dźwigarów stalowych o przekroju 60 x 60 mm – spowodował zwiększenie kubatury obiektu. W związku z tym postanowieniem z dnia ... organ wymierzył inwestorowi karę w wysokości 11 250 zł na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego organ zobligowany był – na mocy art. 59 f ust. 6 ustawy - odmówić udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie garażu.

5 W toku postępowania inwestor kwestionował zasadność wymierzenia mu kary wskazując na Polską Normę PN-ISO 9836:1997, która przewiduje, że "do powierzchni zabudowy nie wlicza się m.in. powierzchni daszków (5.1.2.2.), a (...) wnęki i pilastry wykonane dla celów konstrukcyjnych lub estetycznych, wyprofilowania i inne drugorzędne elementy (np. schody zewnętrzne, zewnętrzne rampy i pochylnie, zadaszenia, markizy, poziome osłony przeciwsłoneczne, wysunięte części dachu, kominy dachowe, urządzenia uliczne) nie są uwzględniane - przy obliczaniu kubatur (5.2.1.3.)".

6 Podnosił także, iż dokonane przez niego zmiany zostały zakwalifikowane jako nieistotne przez kierownika budowy w oświadczeniu o zakończeniu robót budowlanych /k.11 akt admin. I instancji/, jak i przez projektanta, który naniósł te zmiany jako nieistotne na odpowiednie rysunki /k.15 akt admin. I instancji/, a okoliczność ta została stwierdzona podpisem inspektora nadzoru budowlanego złożonym na tym rysunku.

7 Organy obu instancji nie uwzględniły stanowiska inwestora i na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy Prawo budowlane, po wymierzeniu inwestorowi kary zgodnie z art. 59 f ust. 1 – odmówiły udzielenia mu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu.

8 Organ odwoławczy przyznał, że wprawdzie zatwierdzony projekt budowlany, stanowiący załącznik do udzielonego pozwolenia na budowę, zawiera naniesione przez projektanta zmiany, zakwalifikowane przez niego oraz przez kierownika budowy jako nieistotne (zgodnie z wymogiem art. 36 a ust. 6 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że projektant dokonujący kwalifikacji zamierzonego odstąpienia /nieistotnego – art. 36a ust. 5/ zobowiązany jest do zamieszczenia w projekcie budowlanym odpowiednich informacji /rysunków, opisów/ dotyczących tego odstąpienia), jednak organ nie był związany dokonaną przez te osoby kwalifikacją.

9 Organ odwoławczy wskazał ponadto, że norma nr PN-ISO 9836:1997, na którą powołuje się inwestor - obowiązywała w całości do 2 kwietnia 1999r., gdyż z tym dniem weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz.U. z 199r., Nr 22, poz.2090), które ograniczyło zakres stosowania tej normy wyłącznie do pkt 5.2.2. dotyczącego obliczania kubatury obiektu. Ta część normy obowiązywała natomiast do 31 grudnia 2002r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U. z 2002r., Nr 169, poz. 1386 ze zm.). Obecnie norma ta może być stosowana jedynie dobrowolnie.

10 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł S. R. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

11 Skarżący wskazał na przepis § 3 pkt 24 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym do kubatury brutto budynku nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominków i attyk ponad płaszczyzną dachu. W ocenie skarżącego, z treści tego przepisu wprost wynika, że "daszki i pochylnie (bez rozróżnienia na pochylnie zadaszone i niezadaszone) nie mogą być doliczane do kubatury brutto budynku".

12 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd jest uprawniony – stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", ani zasad postępowania - brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

15 Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy, zgodnie z którym w przypadku wymierzenia kary (na podstawie art. 59 f ust. 1) właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie, o którym mowa w art. 51.

16 Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia ...organ I instancji wymierzył inwestorowi karę w wysokości 11 250 zł na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stwierdzając zwiększenie przez inwestora kubatury przedmiotowego garażu poprzez zrealizowanie zadaszenia konstrukcji stalowej nad pochylniami (od strony południowej i wschodniej), stanowiącymi wjazd do garażu podziemnego, co nie było objęte pozwoleniem na budowę udzielonym mu decyzją Prezydenta Miasta .... z dnia ...., zmienioną następnie decyzjami tego organu z dnia ....

17 Wobec powyższego organ zobligowany był – na mocy art. 59 f ust. 6 ustawy odmówić udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie garażu. Przepis ten ma bowiem charakter bezwzględny i związany bezpośrednio z wydanym uprzednio postanowieniem nakładającym na inwestora karę pieniężną.

18 Kara taka nakładana jest bowiem w razie stwierdzenia niezgodności zrealizowanej inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym m.in. w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. (art. 59 f ust. 1 w zw z art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. "a"). Skoro skarżący inwestor bezspornie wykonał zadaszenie, które nie było objęte udzielonym mu pozwoleniem na budowę – zmieniając kubaturę obiektu, to uzasadnione było zastosowanie art. 59 f ust. 1 ustawy i wymierzenie mu kary. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kubaturze brutto budynku - należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku:

19 a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady,

20 b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu.

21 Prawidłowo więc przyjęły organy, iż dokonana przez skarżącego nadbudowa nie jest daszkiem, który - jak podnosi skarżący - nie podlegałby wliczeniu do kubatury zgodnie z punktem "b" cytowanego przepisu, lecz zadaszeniem, które przekrywa zewnętrzne części budynku garażowego, objętym dyspozycją punktu "a" tego przepisu, a więc kubatura tak powstałej części obiektu podlega wliczeniu do kubatury brutto obiektu. Zmiana kubatury skutkowała zatem nałożeniem kary na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że zmiana kubatury jest zmianą istotną w rozumieniu art. 36 a ust. 1 i 5 ustawy, na realizację której wymagana była decyzja zmieniająca, której bezspornie inwestor nie posiadał. W tym zakresie, przepisy art. 59 f ust. 1 w zw. z art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. "a" oraz art. 36 a ust. 1 i 5 pkt 2 ustawy są ze sobą spójne i mają na celu zapobieganie samowolnemu dokonywaniu zmiany kubatury obiektu budowlanego.

22 Z tych przyczyn, skoro uzasadnione było wymierzenie inwestorowi postanowieniem kary zgodnie z art. 59 f ust. 1 ustawy, to w konsekwencji zasadna jest także decyzja wydana na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy, odmawiająca inwestorowi wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu, co wynika z kategorycznego brzmienia tego przepisu.

23 Należy jednocześnie wskazać, że okoliczność, iż na zatwierdzonym projekcie budowlanym kierownik budowy i projektant nanieśli przedmiotowe zmiany określając je jako nieistotne – wobec braku odrębnej decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę – nie mają w niniejszej sprawie znaczenia prawnego, mogą natomiast być ewentualnie uwzględniane we wzajemnych rozliczeniach pomiędzy nimi a inwestorem.

24 Z tych względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, orzekł jak w sentencji.