Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2011 r., III SA/Lu 683/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2011 r., III SA/Lu 683/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej – po rozpatrzeniu zażalenia M. R. i W. R. – utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], na mocy którego skarżącym przyznano zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca

3 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.).

4 Wysokość przyznanych kwot za poszczególne pojazdy wyniosła odpowiednio: Fiat Tempra nr rej. [...] – 7.908,65 zł, Fiat 126p nr rej. [...] – 6.288,49 zł, Fiat 126p nr [...] – 2.444,06 zł, Fiat 125p nr rej. [...] – 1.525,31 zł, Żuk nr rej. [...] – 1.345,79 zł.

5 W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przyznał skarżącym zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za cały okres dozoru wymienionych pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa – w łącznej kwocie 19.512,30 zł.

6 Skarżący wnieśli na to postanowienie zażalenie, uznając za sporną wysokość stawek kwotowych przyjętych przez organ przy ustalaniu ich należności, które ich zdaniem winny być wyższe niż przyjął organ i które powinny zostać ustalone na podstawie uchwały rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy prawo o ruchu drogowym.

7 Dyrektor Izby Skarbowej uznał zażalenie za niezasadne.

8 Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżących organ wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. I OPS 1/10, jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –Prawo o ruchu drogowym, nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

9 Organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo zastosował się do powyższej tezy i przyznał wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdami oraz przyznał zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym koszty usunięcia z drogi pojazdu Fiat Tempra nr rej. [...] w wysokości 134,20 zł.

10 Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, że organ I instancji powinien zastosować stawki ustalone przez radę powiatu w uchwale wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zadaniem organu likwidacyjnego było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowych pojazdów w określonym czasie, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte (art. 836 k.c.). Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ takie okoliczności jak: czas przechowywania, właściwości i wartość rzeczy przechowywanej, wymagane starania przy dozorze pojazdów, ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność.

11 Dążąc do ustalenia prawidłowej wysokości stawki za dozór i holowanie pojazdu, Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił zarówno do Starosty jak i Rady Powiatu o podanie stawek za usunięcie i parkowanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, prosząc jednocześnie o wskazanie w jaki sposób i w oparciu o jakie kryteria dokonano wyliczenia tych opłat. W odpowiedzi dostarczono jedynie kopie uchwał Rady Powiatu z dnia 30 grudnia 2002 r. nr III/14/2002 i z dnia 26 września 2007 r. nr X/46/2007, wraz z cennikami opłat za parkowanie, stanowiącymi załączniki do tych uchwał. Odpowiedzi na zadane pytania organy samorządowe nie udzieliły.

12 W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego na Naczelniku Urzędu Skarbowego spoczywał obowiązek samodzielnego określenia stawki należności za dozór i holowanie pojazdów zgodnie z brzmieniem art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, również za okres pierwszych sześciu miesięcy przechowywania pojazdu, co zostało zrealizowane. Organ wskazał nadto, że stawki zawarte w art. 130a ust. 6a ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązujących od dnia 21 sierpnia 2011 r. na terenie całego kraju, są stawkami maksymalnymi.

13 Skarżący wnieśli na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , zarzucając naruszenie:

14 1) art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie stawki dobowej za dozór w sytuacji, gdy skarżący poinformowali organ I instancji o wysokości dobowej stawki wynikającej z uchwały Rady Powiatu,

15 2) art. 6, 7, 8 oraz 77 k.p.a.,

16 3) art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędne zastosowanie jako podstawy prawnej postanowienia organu I instancji,

17 4) naruszenie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie taryfy urzędowej w postaci stosownej uchwały Rady Powiatu, w której wskazane są stawki wynagrodzenia za dozór, zwrot poniesionych wydatków oraz kosztów usunięcia z drogi pojazdów.

18 Mając wskazane zarzuty na względzie, skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

19 W ocenie skarżących wysokość wynagrodzenia za usunięcie z drogi oraz cały okres przechowywania pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika wprost z uchwały rady powiatu wydanej na mocy ustawowego upoważnienia (art. 12 pkt 11 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym) i powinna ona mieć zastosowanie do określenia wynagrodzenia i zwrotu kosztów za dozór i usunięcie pojazdu. Organy niezasadnie uznały, iż w sytuacji braku uzasadnienia i wyszczególnienia przez Starostę i Radę Powiatu stawek uchwalonych uchwałami Rady Powiatu za dozór i holowanie pojazdów, organ nie jest związany uchwałą i niezasadnie dokonał własnych wyliczeń przy zastosowaniu metody porównawczej, ustalając w tym celu stawki stosowane na rynku lokalnym wśród jednostek zajmujących się świadczeniem usług parkingowych , jak i zwracając się do ościennych organów likwidacyjnych w celu ustalenia wysokości stawki uiszczanej za dozór jednostkom parkującym w latach 2000-2008 na terenie ich działania.

20 Zadaniem skarżących, gdyby nawet przyjąć założenie, że art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy, to w tym zakresie należało posiłkować się odpowiednio art. 836 kodeksu cywilnego. Oznacza to, że przy ustalaniu wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach należało uwzględnić zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, to jest miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię zajętą do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Niezbędne było zatem uwzględnienie opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną co dozorca działalność, jak również specyfikę parkingu prowadzącego dozór. Parkingami prowadzącymi podobną co skarżący działalność są inne parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi przez Policję. Nie mogą zostać uznane za parkingi prowadzące "podobną działalność" przyjęte przez organ parkingi strzeżone z terenu miasta, na których kierowcy pozostawiają pojazdy na podstawie zawartej z właścicielem parkingu umowy cywilnoprawnej, gdyż specyfika obu rodzajów parkingów jest różna.

21 Parkingi dozorujące mają obowiązek realizowania każdego zlecenia Policji dotyczącego umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym i powiadamiania urzędów skarbowych o nieodebraniu pojazdów przez właścicieli i są zobowiązane przechowywać pojazdy z uszkodzeniami powypadkowymi. Pojazdy takie wymagają szczególnego nadzoru i dodatkowych czynności związanych z umieszczaniem na parkingu i przygotowaniem do wydania zgłaszającemu się przedstawicielowi Skarbu Państwa, na który przeszła własność pojazdu.

22 Rada Powiatu na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 12 pkt 11 i art. 40 ust 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym) wydała uchwały zawierające stawki usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie skarżących żaden przepis prawa nie wyłącza Skarbu Państwa z obowiązku ich przestrzegania, gdyż wysokość wynagrodzenia przechowawcy prowadzącego parking strzeżony określona jest administracyjnie – taryfą ustanowioną w uchwale właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

23 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

24 W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej), pełnomocnik skarżących sprecyzował skargę w ten sposób, że zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 6, 7, 8 oraz 77 i 8 k.p.a., odstąpił zaś od popierania zarzutu naruszenia przepisu art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (pismo procesowe – k. 29-31; dowód nadania – k. 32).

25 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

26 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

27 Biorąc pod uwagę treść zarzutów podniesionych w skardze, istotę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy stanowiło ustalenie, według jakich zasad należało określić przysługujące – co do zasady – skarżącym wydatki związane z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za usunięcie z drogi i przechowywanie za cały okres dozoru pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm., dalej jako "u.p.r.d."), a ściślej według jakich stawek wynagrodzenie to winno zostać ustalone.

28 Przede wszystkim trzeba stwierdzić, że organy administracji wyjaśniły należycie wszystkie istotne okoliczności sprawy, wyczerpująco zebrały, rozważyły i oceniły materiał dowodowy oraz prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Tym samym nie sposób przypisać organom naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie sposób w szczególności podzielić zarzutu, że organy bezpodstawnie prowadziły postępowanie mające na celu ustalenie wysokości rynkowej stawki dobowej za tego rodzaju dozór, w oparciu o którą możliwe byłoby określenie wysokości wynagrodzenia.

29 W dniu 29 listopada 2010 r. w sprawie sygn. I OPS 1/10 Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie 7 sędziów, w której wyjaśnił, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm., dalej jako "u.p.e.a.") w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).

30 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w uzasadnieniu tej uchwały, że usuwanie pojazdów z drogi i dalsze postępowanie z tymi pojazdami jest zadaniem publicznym o charakterze administracyjnoprawnym, wykonywanym przez organy administracji publicznej, przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej – jednostek wyznaczonych do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Nie można więc pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów.

31 Rozpoznając sprawę organy zastosowały się do przytoczonej uchwały. Uznały, że skarżącym przysługuje – na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z

32 § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi.

33 Stanowisko to zgodne jest z poglądem wyrażonym w powołanej wyżej uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10 (ONSAiWSA 2011, z.1, poz. 3) i nie jest przez skarżących kwestionowane. Spór w sprawie sprowadzał się do kwestii wysokości należnego wynagrodzenia oraz poniesionych w związku z dozorem kosztów.

34 Nie można podzielić poglądu skarżących, że wynagrodzenie za dozór przyznawane na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., ustalone powinno być przy zastosowaniu stawek określonych w uchwale rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d.

35 Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

36 Powołany przepis przewiduje dwa rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Jeśli chodzi o pierwszą należność dozorcy, to jest zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w postępowaniu administracyjnym należy ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. I OSK 585/09; z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. I OSK 62/08; z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. I OSK 1797/06; z dnia 8 września 2006 r., sygn. I OSK 1185/05, niepublikowane).

37 Ponadto z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2009 r.: sygn. I OSK 831/08, I OSK 832/08 oraz I OSK 833/08, niepublikowane).

38 Natomiast jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania.

39 Zgodnie z art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

40 Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wyznaczona przez organ administracji publicznej do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingu strzeżonym na podstawie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują zarówno unormowania umowne, jak również taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania.

41 Podkreślenia przy tym wymaga, że nie jest taryfą w rozumieniu powołanych przepisów uchwała rady powiatu wydana na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Dodać należy, że w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. (I OSK 131/09, niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach.

42 Przyjmuje się, że wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie art. 102 § 2 u.p.e.a. orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10; wyrok NSA z dnia 16 lutego 1999 r., I SA/Wr 2390/97 – ONSA z 2000 r. nr 1, poz. 28). Wyrażany jest też pogląd, że ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, organ powinien wziąć pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi (zob. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 czerwca 2009 r., III SA/Łd 493/08 i III SA/Łd 503/08, niepubl.). Podkreśla się w tej kwestii, że posłużenie się – przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór – stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia, niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 lutego 2010 r., I OSK 1194/09 i z dnia 17 listopada 2009 r., I OSK 585/09, niepubl.).

43 Dominujący jest również pogląd, że przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

44 Przepis art. 130a ust. 6 w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy, dokonanej z dniem 21 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) stanowił, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, czyli opłat za usunięcie pojazdu z drogi w przypadkach określonych w ustawie oraz parkowanie tego pojazdu ustala rada powiatu. Powołany przepis nie wskazywał sposobu ustalenia stawek opłat, w szczególności zaś nie zobowiązywał rady powiatu do uwzględniania przy ustalaniu stawek tych okoliczności, które powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w omówionej wyżej uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., I OPS 1/10, stwierdzając, że "wskazane wcześniej okoliczności, dotyczące wysokości opłat, powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie."

45 Powoływanie się przez skarżących na ten fragment uzasadnienia uchwały na poparcie swojego twierdzenia, jakoby wysokość wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. powinna być ustalana w oparciu o stawki wynikające z uchwały rady powiatu – jest błędne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jedynie, że stawki opłat ustalanych przez radę powiatu także powinny uwzględniać takie okoliczności, jak zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu i warunki jego sprawowania oraz że mają one zastosowanie, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził jednak, że według stawek tych obliczane powinno być wynagrodzenie jednostki sprawującej dozór. Przeciwnie, z treści uzasadnienia uchwały wynika w sposób nie nasuwający wątpliwości, że podstawą ustalenia wynagrodzenia dozorcy oraz zwrotu wydatków jest art. 102 § 2 u.p.e.a., co oznacza obowiązek ustalenia tego wynagrodzenia oraz wydatków z uwzględnieniem wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności, a nie stosowania wprost stawek ustalonych przez radę powiatu na innej podstawie i w innym celu.

46 Tylko ubocznie zauważyć należy, że po nowelizacji obowiązującej od dnia 21 sierpnia 2011 r. przepis art. 130a ust. 6 u.p.r.d. stanowi, że rada powiatu, ustalając stawki wymienionych opłat, bierze pod uwagę koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wskazane zatem zostały okoliczności, które rada powiatu powinna brać pod uwagę przy ustalaniu stawek opłat ponoszonych przez właścicieli pojazdów usuniętych z drogi.

47 W świetle powyższego stwierdzić należy, że zastosowana przez organy metoda porównawcza i sposób wyliczenia wynagrodzenia za wykonywanie przez skarżących dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi oraz wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w szczególności kosztów usunięcia pojazdów z drogi, są prawidłowe. Podkreślić należy, że skarżący nie udokumentowali innych koniecznych wydatków, podlegających zwrotowi.

48 Zastosowana przez organy metoda ustalenia wynagrodzenia polegała na obliczeniu średniej arytmetycznej stawek stosowanych przez Naczelników Urzędów Skarbowych [...] na innych parkingach, wykonujących dozór pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym (parkingach specjalistycznych), czyli parkingach prowadzących taką samą, co skarżący działalność. Stawki obowiązujące na terenie działania wymienionych organów egzekucyjnych zostały zsumowane, a następnie podzielone przez liczbę organów, co pozwoliło na obliczenie stawek dobowych w następującej wysokości: w 2000 r. i 2001 r. – 8,54 zł, w 2002 r. i 2003 r. – 6,71 zł, w 2004 r. – 6,34 zł, w 2005 r. – 5,73 zł za parkowanie oraz w 2000 r. i 2001 r. – 134,20 zł, w 2002 r. i 2003 r. – 122 zł, a w 2004 r. – 126 zł za holowanie (usunięcie).

49 W oparciu o te stawki organ pierwszej instancji wyliczył należne skarżącym wynagrodzenie z tytułu dozoru oraz koszty usunięcia (holowania) pojazdów za okresy wskazane w postanowieniu.

50 Organy uwzględniły zatem wszystkie wskazane wyżej okoliczności mające wpływ na ustalenie należności przyznawanych na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Brak w tej sytuacji podstaw do kwestionowania wysokości przyznanego skarżącym wynagrodzenia za dozór oraz ustalonych przez organ kosztów holowania pojazdów. Należy również zauważyć, że jak wynika z ustaleń organu, średnie stawki stosowane przez urzędy skarbowe są zbliżone do średnich stawek stosowanych na rynku lokalnym na innych parkingach strzeżonych.

51 Natomiast żądane przez skarżących stawki za parkowanie i holowanie, określone w uchwałach Rady Powiatu z dnia 30 grudnia 2002 r. nr 111/14/2002 i z dnia 26 września 2007 r. nr X/46/2007 odbiegają znacząco od stawek stosowanych przez organy egzekucyjne oraz stawek stosowanych przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone świadczące usługi przechowania na podstawie umów cywilnoprawnych.

52 Z powyższych względów nie było uzasadnionych podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego, a tym samym domagania się uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. W konsekwencji skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu.

53 Dlatego mając przytoczoną argumentację na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.