Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2010 r., III SA/Lu 579/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2010 r., III SA/Lu 579/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (spr.),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt czasowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi A. S. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) złote tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu, w tym kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) tytułem podatku VAT, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa, które wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wojewoda rozpatrzył odwołanie i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2009 r. (Nr [...]) orzekającą o odmowie zameldowania W. G. na pobyt czasowy w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. Al. T. w P.

3 Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało, że w dniu [...] lipca 2009 r. W. G. wystąpił o zameldowanie go w w/w lokalu na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące.

4 W ocenie organu, zgłoszone w załączonym formularzu "zgłoszenie pobytu czasowego" dane budziły wątpliwości ponieważ brakowało potwierdzenia faktu pobytu W. G. w tym lokalu. W związku z tym wszczęto postępowanie wyjaśniające, w toku którego ustalono, że najemcą przedmiotowego lokalu jest L. W., która nie wyraża zgody na zameldowanie W. G. Zamieszkiwał on w tym lokalu do dnia [...] grudnia 2005 r. i zameldowanie na pobyt czasowy wygasło z dniem [...] marca 2008 r.

5 W. G. był wielokrotnie karany za znęcanie się nad rodziną.

6 W grudniu 2005 r. W. G. został po raz kolejny osadzony w zakładzie karnym. Zabrał tam niemal wszystkie rzeczy osobiste oraz niewielki telewizor.

7 Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [...] rozwiązał małżeństwo W. G. i L. W.

8 W. G. opuścił zakład karny w dniu [...] czerwca 2009 r. i od tego czasu nie zamieszkał już w lokalu.

9 Okoliczność tę potwierdza L. W., świadkowie oraz kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Komendę Powiatową Policji w P.

10 W. G. wyjaśnił, że do lokalu nie został wpuszczony przez byłą żonę.

11 W tym stanie rzeczy, zdaniem organu I instancji, należało odmówić zameldowania W. G. na pobyt czasowy, bowiem zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem czasowym jest przebywanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem. Poza tym w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu jest obowiązany potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, a potwierdzenia faktu pobytu osoby w tym lokalu dokonuje się na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem podpisu daty jego złożenia.

12 W toku kontroli instancyjnej Wojewoda zaakceptował to stanowisko i wyjaśnił, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oznacza, iż warunkiem bezwzględnym zameldowania jest przebywanie (zamieszkiwanie) w lokalu, w którym osoba chce być zameldowana.

13 Wojewoda argumentował dalej, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że odwołujący się nie zamieszkuje w lokalu, w którym chce być zameldowany na pobyt czasowy i najemca lokalu nie wyraża zgody na zamieszkanie i zameldowanie W. G.

14 W skardze sądowej W. G. podniósł, że okoliczność, iż nie został wpuszczony do lokalu przez byłą żonę, nie uzasadnia odmowy zameldowania na pobyt czasowy. Wyjaśnił, że w tym lokalu mieszkał ponad 20 lat. Podniósł, że w sprawie mieszkania pomocy nie udzielono mu, ani na Policji, ani w Urzędzie Miasta w P. Podkreślił, iż w spornym lokalu posiada rzeczy osobiste i może ten fakt udowodnić.

15 W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.

16 Sąd zważył, co następuje:

17 Zaskarżone rozstrzygnięcie o odmowie zameldowania skarżącego w spornym lokalu nie narusza prawa.

18 Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych określa w art. 1 ust. 2, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób.

19 Z dalszych przepisów tej ustawy wynika, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ust. 1) i obowiązkiem organu gminy prowadzącego ewidencję jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych wnioskiem meldunkowym (art. 47 ust. 1).

20 Jeśli organ ma wątpliwości dotyczące danych podanych w zgłoszeniu, sprawę zameldowania załatwia poprzez wydanie decyzji, do czego upoważnia art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten przewiduje, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga organ gminy.

21 W świetle w/w przepisów zameldowanie na pobyt czasowy nie jest uzależnione od posiadania uprawnień do lokalu, w tym od prawa do przebywania w nim. Decydujące znaczenia ma natomiast okoliczność faktyczna związana z pobytem i przebywaniem osoby w lokalu.

22 Materiał dowodowy zgromadzony w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że skarżący nie przebywa w lokalu położonym przy ul. T. w P. Potwierdza to zresztą sam skarżący w swoich wyjaśnieniach oraz w skardze sądowej.

23 W tych okolicznościach zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym.

24 Ubocznie należy wyjaśnić, w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd prawny, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego, nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (zob. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1242/03, Wspólnota 2004/10/54). Ewidencja ta odzwierciedla stan faktyczny i dostarcza informacji i wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywateli (zob. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 561/05; publ. LEX 194344).

25 Z tych też względów skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O należnym wynagrodzeniu przysługującym profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego oraz o zwrocie kosztów poniesionych z tytułu opłaty skarbowej orzeczono na mocy art. 250 w/w ustawy.