Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2004 r., III SA/Lu 331/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2004 r., III SA/Lu 331/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn zm. ) oraz z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania A. Ż. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał zaskarżoną decyzję w całości.

3 W uzasadnieniu podniesiono, że okoliczność wskazana w odwołaniu strony, iż A. Ż. pracował w hałasie przekraczającym normatywy higieniczne a problemy ze słuchem pojawiły się jeszcze w trakcie pracy w latach 90-tych, nie może być uwzględniona. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (dochodzenia epidemiologicznego) oraz z charakterystyki stanowiska pracy wynika, że A. Ż. zatrudniony był w okresie od 14 sierpnia 1968 r. do 31 grudnia 1995 r. w Zakładach Napraw Samochodowych na stanowiskach: monter samochodowy, blacharz-spawacz i spawacz. Następnie od 1 lutego 1996 r. do 10 lipca 2001 r. pracował w [...] sp. z o.o. - Zakład Produkcji Kontenerów (poprzednio "[...]") na stanowisku spawacza montażysty. Podczas wykonywania czynności służbowych był narażony na hałas, którego natężenie przekraczało najwyższe dopuszczalne normy.

4 Z orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, czyli jednostkę upoważnioną do rozpoznawania chorób zawodowych, wynika, że u A. Ż. rozpoznano "Obustronny odbiorczy ubytek słuchu niewielkiego stopnia", jednocześnie nie rozpoznając choroby zawodowej.

5 Choroby zawodowej nie rozpoznał również Instytut Medycyny Pracy, gdzie strona była badana ponownie na swój wniosek. Stwierdzono, iż występujący u badanego ubytek słuchu nie przedstawia klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Wyniki przeprowadzonych kompleksowych badań nie wykazały ubytku słuchu w stopniu upośledzającym jego społeczną wydolność. Ponadto ubytek ten nie jest charakterystyczny dla przewlekłego urazu akustycznego a w dokumentacji lekarskiej badań okresowych brak jest zapisów o skargach badanego na niedosłuch, które potwierdzałyby powstanie ubytku słuchu w związku z pracą zawodową.

6 Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wskazując ogólnie, że się z nią nie zgadza.

7 Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga nie jest zasadna. Postępowanie w niniejszej sprawie doprowadziło do wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób należyty i dający podstawę do jego prawidłowej oceny prawnej.

10 Wskazać należy na wstępie, że regulacja dotycząca chorób zawodowych jest aktualnie unormowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Zgodnie z § 11 tegoż rozporządzenia, w dniu 3 września 2002 r. straciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364), jednak stosownie do § 10 cyt. rozp. - postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Z akt sprawy nie wynika z jaką datą postępowanie zostało rozpoczęte. Za datę taką należy uznać dzień "rozpoczęcia" postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej, co nastąpiło z całą pewnością nie później niż w dniu [...] grudnia 2001 r. (data protokołu z postępowania wyjaśniającego w związku ze zgłoszonym przypadkiem choroby zawodowej), a więc postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, w rozumieniu § 10 cyt. rozp. było rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie ([...] września 2002 r.). Przyjąć zatem należy konieczność respektowania zasady ciągłości stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, aż do czasu zakończenia postępowania.

11 Zgodnie z § 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. za choroby zawodowe uważa się:

12 - choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia,

13 - jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.

14 Tym samym definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, których szczegółowe określenie zawarte jest w § 1 ust. 2 rozporządzenia.

15 Wykaz, stanowiący załącznik do rozporządzenia, wskazuje w poz. 15 "uszkodzenie słuchu wywołane hałasem", a zatem nie każde uszkodzenie słuchu, ale spowodowane określoną przyczyną jaką jest hałas.

16 Istnienie lekkiego upośledzenia słuchu potwierdzone u badanego, zdaniem specjalistów Instytutu Medycyny Pracy, nie przedstawia klinicznych cech uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy również stwierdza obustronny odbiorczy ubytek słuchu niewielkiego stopnia, lecz bez rozpoznania choroby zawodowej.

17 Skarżący nie kwestionował w sposób konstruktywny wyników badań w trakcie postępowania administracyjnego.

18 W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że uznanie schorzenia za chorobę zawodową uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego.

19 Przypomnieć należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA 2074/97, publ. w LEX 45828, zgodnie z którym orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych.

20 Sąd nie znalazł obiektywnych i przekonujących argumentów uzasadniających uznanie opinii lekarskich za niewiarygodne.

21 Tym samym bezprzedmiotowe jest ustalanie istnienia drugiej przesłanki uznania schorzenia za chorobę zawodową (wpływ na chorobę czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy).

22 Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.