Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2018 r., II SA/Łd 917/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2018 r., II SA/Łd 917/18

Sentencja

1 Dnia 23 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 21 stycznia 2016 roku nr XXIII/566/16 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi postanawia: odrzucić skargę. Lp/

Uzasadnienie

2 Uchwałą z dnia 21 stycznia 2016 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr XXIII/566/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie Alei Marszałka Józefa Piłsudskiego i ulic: Sobolowej do terenów kolejowych, Stanisława Przybyszewskiego oraz projektowanej Konstytucyjnej.

3 W dniu 23 kwietnia 2018 r. J. S., reprezentowana przez adwokata, wezwała Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając ww. uchwale sprzeczność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów:

4 1. art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez wadliwe ustalenie linii zabudowy w związku z:

5 a. wskaźnikami zagospodarowania terenu [wskaźnik powierzchni zabudowy - maksimum 50%, intensywność zabudowy działki - minimum 1, maksimum 2,5, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej działki- minimum 10%,)

6 b. parametrów kształtowania zabudowy (wysokość zabudowy - do 5 kondygnacji nadziemnych), dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 2U (§18), co narusza obowiązujące w planowaniu przestrzennym zasady kształtowania ładu przestrzennego, prowadzi do pominięcia walorów ekonomicznych przestrzeni działki, a także narusza zasadę uwzględniania przy planowaniu prawa własności,

7 2. art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z pkt 9 u.p.z.p. poprzez niczym nieuzasadnione naruszenie zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym, a ingerencją w prawo własności poprzez faktyczne wyłączenie z zabudowy ww. obszaru w wyniku wyznaczenia opisanych powyżej wskaźników oraz przedłożenie przez organy planistyczne dobra publicznego polegającego na możliwie szybkim uchwaleniu i wprowadzeniu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponad uzasadnione dobro indywidualne skarżących,

8 3. art. 140 kc w zw. z art. 6 u.p.z.p. polegające na nadużyciu władztwa planistycznego poprzez określenie wskaźników zagospodarowania terenu dla nieruchomości skarżących pozbawiając ich możliwości uzasadnionej potrzeby zabudowy.

9 Wzywająca wskazała, iż ww. plan zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę jej nieruchomości, a na poparcie tej tezy zamieściła stosowne wyliczenia. Wzywająca zarzuciła również, iż linia zabudowy dla jej nieruchomości poprowadzona została w sposób całkowicie odmienny niż dla nieruchomości sąsiednich i bez uzasadnienia rażąco odbiega od możliwej do wykorzystania powierzchni nieruchomości, a powyższe sprawia, iż plan jest niewykonalny.

10 Wzywająca wskazała, iż oczekuje korekty planu poprzez przesunięcie linii zabudowy zgodnie z nieruchomościami sąsiednimi wraz z wykreśleniem obecnie obowiązującej linii zabudowy, zarówno z treści planu jak i wyrysu. Zmiana taka miałaby umożliwić wykorzystanie nieruchomości w zakreślonym w planie przedziale współczynnika intensywności zabudowy działki tj. od 1 do 2,5, co dałoby obiekt o powierzchni od ok. 4.176 m2 do 10.440 nr.

11 Uchwałą z dnia 14 czerwca 2018 roku nr LXXII/1904/18 Rada Miejska w Łodzi uznała, że wezwanie jest niezasadne. Rzeczona uchwała wraz z uzasadnieniem została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 5 lipca 2018 roku.

12 W dniu 6 sierpnia 2018 r. J. S., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 21 stycznia 2016 roku nr XXIII/566/16 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie jej niezgodności z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W skardze strona powtórzyła zarzuty z wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

13 Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Skargę należało odrzucić, ponieważ została ona wniesiona z uchybieniem terminu.

16 Zważywszy na okoliczność, że przedmiotem skargi J. S. jest uchwała organu z dnia 21 stycznia 2016 roku, a więc wydana przed 1 czerwca 2017r. tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej - ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 466 ze zm., dalej: u.s.g.) w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji. Przepis art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej określa bowiem, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017r. skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia.

17 W myśl wyżej powołanego art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi zatem trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku przerwaniu ulega bieg tego terminu. Natomiast w sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 ab initio p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 - powołane orzeczenie jest opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

18 Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że J. S. wniosła skargę na ww. akt prawa miejscowego w dniu 6 sierpnia 2018 r. Nie budzi również wątpliwości, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą. Rzeczone wezwanie wpłynęło do organu w dniu 23 kwietnia 2018 r. W tej sytuacji 60-dniowy termin do wniesienia skargi biegł od dnia 23 kwietnia 2018 r. do dnia 22 czerwca 2018 r. i upłynął bezskutecznie. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika bowiem, że odpowiedź na wspomniane wezwanie w postaci uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXII/1904/18, skarżąca otrzymała w dniu 5 lipca 2018 r. (co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji), zaś skargę do tutejszego Sądu złożyła w dniu 6 sierpnia 2018 r., a więc po upływie 60-dniowego terminu, liczonego od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, o którym stanowi przepis art. 53 § 2 p.p.s.a.

19 Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

20 Lp/