Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2010 r., II SA/Łd 470/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2010 r., II SA/Łd 470/10

Sentencja

1 Dnia 31 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z skargi J. R. na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia 23 kwietnia 2010 roku J. R. wniósł bezpośrednio

3 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Skarżący wskazał, iż domaga się uchylenia kwestionowanej decyzji w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w . z dnia 13 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 911/08. Wspomnianym wyrokiem WSA w Ł. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku,Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, Nr [...].

4 Z akt sprawy wynika, że skarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie

5 o trybie i terminie wniesienia odwołania.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. przekazał powyższą skargę do Prezydenta Miasta Ł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo

7 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), bowiem uznał, że dotyczy ona niewykonania wyroku WSA

8 w Ł. z dnia 13 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 911/08, a taka skarga była już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. (spr. II SA/Łd 927/09), w wyniku czego wymierzono Prezydentowi Miasta Ł. grzywnę za niewykonanie wyroku II SA/Łd 911/08. Zdaniem organu zachodzi

9 tu powaga rzeczy osądzonej.

10 Z ostrożności procesowej, w razie gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska, organ wniósł o umorzenie postępowania, bowiem wyrok z dnia 13 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 911/08 został wykonany poprzez wydanie skarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia

13 [...] roku nr [...]. Skarżący wyraźnie wskazał, że wnosi

14 o uchylenie przedmiotowej decyzji, a jedynie jako uzasadnienie swego żądania podniósł okoliczność niewykonania wyroku WSA z dnia 13 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 911/08. Z tej przyczyny Sąd uznał, iż wbrew twierdzeniem organu nie zachodzi tutaj powaga rzeczy osądzonej ani tym bardziej przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

15 W obliczu powyższego należało zbadać dopuszczalność skargi J.R. na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]

16 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

17 Stosownie do treści art. 52 p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia W przypadku kwestionowanej decyzji takim środkiem jest odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia

18 (art. 127 § 1 K.p.a.).

19 W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić z odwołaniem do Samorządowego Kolegium w Ł. w terminie

20 14-dniowym. Warto w tym miejscu nadmienić, iż doręczona skarżącemu decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie odwołaniu. Skoro skarżący nie wniósł takiego odwołania to oznacza, że nie spełnił warunku koniecznego

21 do skutecznego wniesienia skargi.

22 Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.

23 Wobec powyższego, skargę J. R. uznać należy za wniesioną nieskutecznie, bowiem nie spełnia ona przesłanki dopuszczalności polegającej na uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z tej przyczyny - na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – skarga podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł z uwzględnieniem art. 58 § 3 p.p.s.a.

24 Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji.

25 m.ch.